Seelaavie

Dit staat er in de Van Dale...

´voor·stel·len

II {wk.ww.}
1 zich een denkbeeld vormen van

Het wordt vaak gebruikt. Je kan je iets niet voorstellen. Je kan je ergens geen beeld van vormen. Vaak wordt het gebruikt om aan te geven dat iets heel verschrikkelijk of juist heel fantastisch is. Het rare is is dat als iemand vertelt dat hij bijvoorbeeld bij een concert was dat onvoorstelbaar goed was, dat ik me er dan juist niets bij voor kan stellen. Het maakt je meestal ook niet zoveel uit dat je niet bij dat concert was, dus waarom zou je het voorstellen.

Dat een vriend van je vermoord wordt. Dat kun je je ook niet voorstellen. Ja, het lijkt je verschrikkelijk. Dat duurt misschien 10 minuten, of misschien wat langer. Het is ook heel vervelend om je dat voor te stellen. Dus schud je dat van je af en stel je het je niet meer voor.

Als je eens stilstaat bij alle dingen die je je niet kan voorstellen. Dan zijn daar heleboel dingen bij die toch gebeurd zijn. Ik heb een keer een band van mijn linkerknie afgescheurd. Ik kan me niet voorstellen dat me dat weer gebeurt. Toch zak ik 1 keer per jaar door mijn knie en moet ik een maand met krukken en kreupel door het leven. Nu niet. Ik kan me het nu ook niet voorstellen.

Als je je iets voorstelt is het vrijwel altijd positief. Tenminste in mijn geval. Ik zit al een heel seizoen op de bank en elke zondagmorgen kan ik me weer niet voorstellen dat ik niet zal spelen. Elk duel dat ik op de bank begin, eindig ik ook op de bank. Ik heb een keer voor heel veel geld aan aandelen gehad, ik bedacht dat ze konden dalen. Dat ze helemaal niets meer waard waren, dat kon ik me echt niet voorstellen. Toch is het gebeurd.

Ik vraag me dus af wat ik me nu in me dagelijks leven voorstel. Waarvan ik me dus altijd de positieve kant van voorstel, maar waarin ik me gruwelijk kan vergissen.

Zo denk ik dat ze vast wel een keer met me uit eten gaat, ik in de nacompetitie wel opgesteld wordt en dat de aandelen wel weer stijgen.

Hoe ik ook mijn best doe, ik kan me steeds niet voorstellen dat ik het niet bij het rechte eind heb.

Ik kan me vooral niet voorstellen dat het allemaal uitkomt.

Ik open de tuindeur en kijk verbaasd naar het lichtschijnsel dat over mijn achtertuin valt. Drie stappen verder zie ik mijn achterraam waarvoor een laken hangt dat het zicht op mijn huiskamer ontneemt. Omdat er een felle volle maan schijnt, valt mijn schaduw op het laken in het raam. De deur zwaait open, een klein meisje met kort donker haar roept vrolijk mijn naam en kust me op beide wangen. Verdwaasd loop ik mijn huis binnen. Op de boekenkist - die als salontafel dient - staan schalen met eten. "Ik heb voor je gekookt!", zegt ze trots.

Peinzend proef ik van de gerechten, best lekker. Ik ken haar gezicht ergens van. Ze trekt haar shirt omhoog en er zijn drie kleine littekens te zien. "Blindedarm?" vraag ik. "Kanker", zegt ze. Ik ken haar weer, het is Chantal. Vroeger ooit een jaar mee samengewerkt, nu is ze getrouwd en heeft een kind. Mooie meid. "Kom, we gaan..." ik pak haar uitgestoken hand. We lopen de stralende zon in en gaan naar een grijze Volkwagen Golf.

Mijn zus zit achter het stuur te foeteren op een vaag stuk plastic wat ze van de binnenkant van de voorruit aan het pellen is. Maurice helpt haar. Het regent. We nemen de A2 en komen uit in Den Helder. We weten eigenlijk niet waarvoor we komen en draaien om. Met een ruk aan de handrem draaien we 180 graden en rijden terug over de kanaalweg. Ik wijs op de windmolens en heb medelijden met de fietser die tegen de achtergrond van een kanaal, een dijk en veel wind & regen nog overduidelijk ver te gaan heeft.

Weer thuis aangekomen staat Chantal met onze kinderen op me te wachten. "Is het gelukt?", vraagt ze. Ik antwoord ja en wil haar vastpakken, maar ze is een geest. Een traan rolt over haar wangen. "Niet huilen mamma", zeggen de kinderen. Ik loop door naar binnen. Ik kijk om. De kinderen zijn weg, Chantal ook en de parkeerplaats echter mijn huis is helemaal leeg. De buurman vraagt of ik een hek om mijn dakterras heen wil. Dat wil ik wel.

Het is middag en de zon glijdt in lange trage banen over mijn drumstel. Ik schenk een glas wijn in en kijk re-runs van Hill Street Blues. Ik speel drie bladzijden Dante Agostini, luister Palm Grease van Herbie Hancock, lees een album van Heinz en de verzamelde werken van Jimmy Corrigan - The Smartest Kid on Earth. Lekker met mijn eigen spulletjes. Ik mis haar nu al.

De telefoon rukt me wakker uit mijn slaap. "Gaat het weer een beetje?" vraagt een vriend.

Vaag en verward mompel ik ja.

mijn grootste frustratie, dat ben ik

Het beeld dat ze van Saddam hebben neergehaald was niet van Saddam, maar van zijn dubbelganger. Saddam zit namelijk in Syrie. Damascus is de volgende stad in de as van het kwaad. Volkert van der G. deed het niet alleen, dat was een complot, hij is onze eigen Lee Harvey Oswald. Bush werkt aan zijn nieuwe Romeinse rijk en als je geen ervaring hebt dan is het verdomd moeilijk om een kabinet te formeren. Wouter Bos wil er niet op ingaan, maar aangezien Barend & Van Dorp al zoveel weten, geeft ie impliciet toe dat Balkenende elke 15 minuten met zijn achterban moest praten. Boonstra wist van niks ook al deelde hij het bed met vrouwtje Toth. De verdediger van Alkmaarsche Boys beweerde dat hij de bal op zijn borst kreeg en niet op zijn arm; onterechte penalty dus.

Even kijken wat we hebben: Macht corrumpeert, ervaring telt en mensen kunnen slecht tegen hun verlies. Dat moeten we allemaal compenseren met begrip, liefde, zorgzaamheid, onschuld, enz, enz, enz... En dat kost energie.

Lurling verkoopt een rotschop, maar krijgt begrip van de scheidsrechter. De scheidsrechter hield de kleine Anthony de hand boven het hoofd, het jong heeft het al zo moeilijk bij Feyenoord. Hij komt ermee weg. Lurling schiet in de 94-ste minuut de winnende treffer binnen. Wat was er meer op zijn plaats? het begrip van de scheidrechter of het onbegrip van de walmende RTL-sport zeurkousen. Sturing is in zijn - driemaal is scheepsrecht - trainerschap van Vitesse vast in staat hiervoor begrip op te brengen. Degene die de rotschop van Lurling ontving is ook geen lieverdje.

Van het weekend kreeg ik een telefoonummer van een meisje. "Tuurlijk, ik zal bellen". Nu vraag ik het me af. Nouja, dit is de eerste keer dat ik eraan denk. Mannen zijn honden. Dit kon ze natuurlijk van mijlenver zien aankomen.

Even kijken wat we erbij hebben: Voetbal is oorlog, mannen bellen niet.

Volgens mij is het allerleukste dat we steeds maar denken dat het dit keer anders zal zijn.

Als zij dat maar niet denkt dan.

Okee nog eentje dan. 1 februari 2002 ging ik bij mijn vorige bedrijf weg. Toen ben ik mijn huidige bedrijf begonnen met m'n neef (zie 2 april). Gaat goed. Het was de dag voordat W.A. ging trouwen. Het was een goede beslissing.


-----Original Message-----

From: Peter Hoekstra
Sent: Friday, February 01, 2002 14:08
To: #NL All
Subject: doeg!

Mijn eerste laatste dag

Om 8 uur gaat de wekker, ik heb de luxe om deze om de negen minuten af te
slaan totdat om 10 uur de tijd rijp is om uit de veren te gaan. Om 11:13
loop ik het boemeltje van Alkmaar naar Amsterdam in, die precies op dat
moment vertrekt. Het valt me op dat ik geen moment stil heb gestaan bij de
vertrektijden van de treinen, ben van huis vertrokken toen ik zin had, heb
een broodje, een kop koffie en een kaartje gekocht en liep rechtstreeks de
trein in. De stoptrein is het leukst; als je tijd hebt en het geen spits is.
Vandaag heb ik besloten om stil te staan bij mijn laatste dag, het is
tenslotte mijn eerste.


De vader van Willem van Hanegem is omgekomen toen hij zich tijdens de
tweede wereldoorlog op een kind wierp tijdens een bombardement. Wat een
held. Willem van Hanegem heeft een innige vriendschap met Klaas en Louis,
twee zwakbegaafde fans van AZ. Willem is een held. In mijn dromen ben ik ook
een held; keeper van het Nederlands Elftal, drummer bij Paul Simon of redder
van vrouwen en kinderen in nood. Van de week droomde ik dat ik fantastisch
kon skateboarden, de dag erna heb ik een skateboard gekocht. Die staat nu
thuis trots tegen de muur geleund, ik kan namelijk niet fantastisch
skateboarden. Vannacht heb ik niets gedroomd, dus ik hoef vandaag niets te
kopen.


In Amsterdam stap ik uit, ik blijk helemaal op het achterste van het perron
te staan. Nooit bij nagedacht. Als ik met een vriend van mij met de trein
reis, stappen we altijd daar in waarvan hij weet dat we het minst hoeven te
lopen op het station van aankomst. Dat verpest de romantiek van de
treinreis. Op het Surinameplein staat al sinds jaar en dag af en toe een
zotte surinamer die met een halve liter bier in zijn hand de bomen zegent of
het verkeer regelt. Kom ik vaak tegen als ik naar mijn werk rijd. Vandaag staat
hij naast me op het tramperron en zit twee stoelen verder in de tram. Ik
probeer deze gebeurtenis als een teken te zien, wat me niet lukt. Ik geloof
niet in tekens. Ik moet wel om hem lachen. Hij moet altijd lachen.


Amsterdam is mooi, overal hangen vlaggen en achter mij zit een engelsman die
een engelsvrouw dingen vertelt over Amsterdam. 'On your right you see a
floating flowermarket', links zal je bedoelen, denk ik bij mezelf. De sfeer
is bijzonder door de lyrische klanken van de engelsman die zichzelf
duidelijk graag hoort praten en het versierde Amsterdam, ik voel me een
toerist. "De reis is mooier dan de bestemming". Dat heeft zeker gegolden
voor mijn werk de afgelopen jaren, verschrikkelijk leuk en waar je komt is
niet zo interessant. Ik begin maar weer een nieuwe reis, vanmiddag een
feessie en dan weer op weg. Ik krijg lucht als ik ademhaal... Lekker!

Vandaag kreeg ik van iemand dit mailtje van Jeroen (een oude compagnon van NetLinQ wat nu Framfab heet) waarin Jeroen een gebeurtenis uit 1998 naar boven haalt waarin ik en mijn neef reeds legendarisch in de boeken verschijnen. Het geciteerde mailtje is van mijn hand, om 9 uur de volgende morgen, na een feestje van Jacob, een andere compagnon uit die tijd...ik verliet het pand onder voorwaarde dat ik niet zou gaan rijden en de laptop (Tecra) die ik mee had met mijn leven zou beschermen.


- Waar PeterH in zijn NQ begindagen de energie vandaag haalde, is mij nog altijd een raadsel. Fulltime bij NQ, nog regelmatig op de taxi werken en elke avond zuipen in de kroeg. Onderstaand mailtje spreekt boekdelen, en die neef Thomas, tsja, die is misschien nog wel erger. Het was overigens de avond van Jacs feestje, toen hij nog op de Keizersgracht woonde.

Categorie: diehards


Peter Hoekstra wrote:

>
> Goed,
>
> De tecra leeft nog dus dat is in ieder geval positief nieuws.
>
> Na gisteravond het pand aan de keizersgracht te hebben verlaten, nee we
> gaan even verder terug. Na een haaltje (http://www.suck.com/) van een
> joint van weet-ik-veel-wie, mij aangegeven door J.W. Diepenmaat (partner
> in wine) werd ik aardig zweverig, niet van het nivo jop of joost, maar
> toch. Afijn leuke avond, iets te veel wijn en naar de deur begeleid door
> twee zorgelijk kijkende directeuren, immers de Manager Operations stond
> niet echt vast op zijn benen. Maar goed, men liet hem gaan..
>
> En waar kwam ik? bij mijn neef Thomas op de Spuistraat, alwaar hij zijn
> intrek heeft genomen bij een vriend nadat zijn voormalige vriendin hem
> de zak gaf. Dus ik waggel naar de spuistraat, heerlijk stil zo laat en
> kom via de Singel de Spuistraat binnen, via de Singel? nou ja die kant
> je weet wel. Die hele straat is stil op 1 huis na waar op de eerste
> verdieping de hel aan het losbarsten is, er zijn een paar gasten die hun
> huiskamer gebruiken voor een klein feestje en hebben daarbij het raam
> opengezet. Laat ik nou net naar dat pand moeten, je zal het altijd zien.
>
> Iemand doet de deur open en kijkt me glimlachend aan en kijkt tevens
> vragend, dus ik vraag of Thomas daar woont (het is inmiiddels 4.15) en
> het antwoord is ja, ik krijg een hand van Eelco en loop achter hem aan
> naar boven. Ik kom de kamer binnen waar zich naast een muur van muziek,
> twee stelletjes en nog twee andere gasten en mijn neef mij vrolijk
> aanstaren, de nieuwe mens en haar leefomgeving (homo cannabis), wat een
> teringzooi. Mijn neef begroet mij vriendelijk, stelt mij voor als de
> linkerspits van Ajax en wij gaan gezellig zitten onder het genot van
> jenever, want iets anders was er niet meer, maar op dat moment deerde
> dat eigenlijk niet zo.
>
> Rond 5.15 probeerden een aantal sjakies (zo werd aan hen gerefereerd) de
> party te crashen, met als gevolg dat Arno (de huiseigenaar) er met een
> stok op uittrok om een paar van hen een pak rammel te geven. Wij gingen
> dus maar achter hem aan en dat was net imposant genoeg voor de
> partycrashers om zich te verwijderen. De commotie duurde een half uur en
> toen ik bovenkwam werd ik door mijn neef naar bed gedirigeerd en hij had
> de wekker al gezet (drie uur later) en dat was dus het einde van mjn
> avond.
>
> En nu zit ik hier wonderbaarlijk fris, te wachten op de administrator
> die mij gaat helpen de administatie bij te werken. Ik heb heerlijk
> gegeten en gedronken en mijn auto is nog perfect intact.
>
> leuke avond