Seelaavie

Tegen deze tijd was het personeel al bezig met het aanvegen van de vloer. Het was een stilzwijgend verzoek om op te rotten!!! Dat deden we. Een omdat we nog energie over hadden vertrokken we richting Jackson Pub, want die was nog open zo rond dit tijdstip van half 4. De muziek draaide op volle toeren en de pub zat tevens aardig vol. Met wat drinken in ons hand ging de een met Manny praten, de ander ging even buiten staan en ik plofte neer op een kruk. Ik keek weer naar verschillende soorten mensen en probeerde te achterhalen wat er in ze omging. De serveerster, die ik overdag al gezien had, was nog steeds aan het werk. Ze zag er moe uit. Haar gezicht vrolijkte enigszins op toen ze mijn richting op keek.
Het idee om even buiten te kijken popte in me op.
Misschien valt er nog wat interessants te beleven, ik weet ’t niet....
Ik wurmde me tussen 2 mensen door en stapte via de deuropening naar buiten. Rechts zaten allemaal mensen gezellig met elkaar te ouwenelen.
Zitten er bekenden bij?..
Nee.

De sterren!..misschien is dat tof om te bekijken....Ja! GROTE beer, kleine beer, teddy-beer. Opeens zie ik iets wat op een vallende ster lijkt. Maar......dat kan het volgens mij niet zijn, want het maakt de volgende beweging -- ----- ---------
---- --
Ik kijk nog even om me heen, om te kijken of anderen het ook gezien hebben, maar dit blijkt niet het geval. “COOL!...” denk ik bij mezelf, of het een UFO was weet ik niet, maar het was zeker iets mafs.

Eenmaal weer binnen op mijn krukkie, komt de andere serveerster naar me toe lopen en commandeert:”We’re closing.” Ze is best een lekker ding, maar d’r humeur staat op onweren. Ik daarentegen, heb ’t prima naar mijn zin en heb totaaaal geen zin om weg te gaan. Ik zit wel goed. En bovendien zitten er aan de bar ook nog mensen, dus waarom zou ik weg moeten.

In een lacherige bui doe ik net alsof ik doof ben en antwoord met gebrekkige articulatie:
”I DEAF. I DO NOT UNDERSTAND.” Met een halve smile op mijn gezicht kan ik nog net mijn lach inhouden, terwijl ze herhaalt: ”We’re closing..”
Waarop ik op dezelfde manier zeg:”I CAN ONLY READ LIPS” en buig lichtjes voorover, waarbij ik gericht naar haar lippen blijf kijken. Ze komt mij wat tegemoet en probeert met een zo duidelijk mogelijke mondbeweging te vertellen:”W-E’R-E C-L-O-S-I-N-G.”
Op dit moment barst ik in lachen uit en zeg:”Of course I can understand!!”

Lichtjes gefokt, maar toch ook bijgetrokken kijkt ze me aan en zegt:”You a joker hah!?” en gaat verder met schoonmaken.
Tevreden door hetgeen bereikt te hebben wat ik wilde, zit ik nog steeds op m’n krukkie en denk: HA! Don’t fuck with me bitch! waarna ik nog een keer aan m’n biertje nip.


- HOOFDSTUK # Dag 11 woensdag 7-8-2 -

Twee werkloze ME-agenten nemen het recht in eigen hand. Ze konden niet wennen aan het burgerbestaan en als ze vrij zijn helpen ze een handje.



Ronnie en Kaak laten zich gelden!

----- Original Message -----
From: Systeem Beheer
To: info@blutarsky.nl
Sent: Wednesday, May 21, 2003 11:26 AM
Subject: VIRUS GEVONDEN IN EEN EMAIL AFKOMSTIG VAN support@microsoft.com

V I R U S A L E R T

Onze virusscanner heeft een VIRUS gevonden in een email gericht
aan u en is mogelijk afkomstig van support@microsoft.com.
Het gaat hier om het virus met de naam: W32/Palyh-A
Meer informatie over dit virus vindt u hier:
http://www.sophos.com/search/index.cgi?terms=W32/Palyh-A

Deze email is vernietigd, en de afzender op de hoogte gesteld.

Ik ben gecast. Voor een online game. Door een bureau waar ik vroeger werkte. Leuk! ochtendje ouwe jongens krentebrood. Als ME-agent zal ik de donderdagochtend doorbrengen. Toffe afwisseling, kijken of ik er wat van bak. Verkleden in een ME-pak en op de foto. haha..

Het begint met frustratie, dat je iets niet kan krijgen, wat je wel had gewild. Kan van alles zijn; meisjes, een basisplaats, een opdracht, of simpelweg gelijk.

Dan dus maar compenseren. Logischer zou zijn om te kijken naar wat je wel kan, of hebt, of hebt bereikt. Maar nee. Je bereikt het ene niet, dus doe je extra je best het andere te bereiken. Dat doe je dan veel te gehaast en dus lukt dat ook niet.

Uiteindelijk lukt het één na het ander niet. Dat denk je tenminste en zo voelt het ook. Maar ja, iedereen om je heen staat je een beetje meewarig aan te kijken. Zij zien namelijk helemaal niets. Behalve dan dat je je nogal aanstelt.

Dan wordt de geldingsdrang zo groot dat je het niet meer onder controle hebt. Je wordt chagrijnig en maakt rare sprongen, die je jezelf kwalijk neemt. Je wilt het ongedaan maken en dan ga je het proberen uit te leggen.

Dan komt het leukste: omdat je niet rechtstreeks wilt aangeven wat er aan de hand is, draai je je in allerlei bochten. Die bochten komen er vooral op neer dat je aangeeft hoe moeilijk je het wel niet hebt.

Intussen zit iedereen nog steeds een beetje verbaasd te kijken naar wat je allemaal raaskalt over je arme zielige zelf. Hier en daar beginnen mensen zich af te vragen wat je nu werkelijk zo dwarszit.

Dat duurt dan meestal tot iemand daadwerkelijk zelfmedelijden constateert. Dan wordt je nog veel kwader, totdat je je op een maandagavond zit te ergeren aan de Matrix Reloaded en bedenkt dat je daar helemaal geen reden toe hebt. Je wist wat je zou krijgen, dus doe niet zo moeilijk en geniet ervan.

En langzaam kom je mentaal weer in rustiger vaarwater. Mooi zo.

Heeft Morpheus toch een punt:

"..kijk niet naar het pad wat voor je ligt, kijk naar het pad wat je hebt afgelegd en weet dat je geen angst hoeft te hebben.." Spirituele rimram natuurlijk, maar ach, als dat nodig is om de spiraal te doorbreken..

Een nieuwe cyclus kan beginnen!

Lousewies van der Laan (lid van de tweede kamer voor D'66) in HP|DE TIJD :
"Aan wie ergert u zich?
Aan cynici. Ze denken intellectueel te zijn, maar zijn juist dom, lui en oppervlakkig. Ze staan vooruitgang in de weg, ze stagneren de boel. "

Pfff, moet zij nodig zeggen...

Seelaavie was nog niet het weblog dat het moest zijn. Vanaf nu kan iedereen reageren, dat is de voornaamste verandering. Ook gaat het archiveren en dateren allemaal vanzelf. Ik loop nog wat met de templates te knoeien, maar dat komt wel in orde.

Voor de liefhebbers; de oude statische log staat onder oldskool aan de linkerkant van de pagina.

Als ik me niet vergis zit bij station Amsterdam Amstel een faculteit van de Vrije Universiteit. Luid pratend nestelt een student zich naast mij en een ander zich daar tegenover. Luid telefoneren of van mening wisselen doe ik liever niet in de trein. Zij wel.

"Ze kende geeneens de meest basale woorden, terwijl ze ook VWO heeft gedaan, dat moet wel".

Ik concludeer dat het hier verse studenten betreft, die zich oriënteren op wat volgend jaar komen gaat op de Universiteit en kennelijk net een bijeenkomst hebben gehad aangezien ze rondlopen met een smoelenboek en oordelen over de mensen die ze die dag zijn tegengekomen. Ze vinden zichzelf ook erg slim.

"Basale woorden? hoe bedoel je?"
"Nou, ze wist bijvoorbeeld geeneens wat amanuensis betekende"
"Wat wat betekende?"
"Amanuensis"
"Emanuensis?"
"Nee, amanuensis, zo'n kerel die alles klaarzet voor biologie."

Deze malloten vragen zich dus af of iemand wel VWO heeft gedaan, omdat ze het woord amanuensis niet kent; een basaal woord immers.

"Oh! zo'n kerel, ja dat woord ken ik wel, die noemen wij soa."
"Soa!?"
"Ja, onee, toa. T.O.A. Waar het voor staat weet ik niet."
"Ja, zo kan je het ook noemen ja."

Voordat we in Utrecht zijn hebben ze het hele smoelenboek door de mangel gehaald. Dat wil zeggen dat ze bijna iedereen voor dom hebben uitgemaakt in soortgelijke conversaties.

Ik heb het zojuist opgezocht. Een amanuensis is: "assistent op natuur- en scheikundig terrein in laboratoria en scholen". Ik had gedacht dat het meer zou zijn, of meerdere betekenissen zou kunnen hebben. Strikt genomen zet hij voor biologie in ieder geval weinig klaar.

101 vrouwen is een nieuw programma van Daphne Deckers. Het is op zondagavond. Vrouwen vertellen over zichzelf in relatie tot bepaalde thema's, zoals werk, relaties, sex, etc... niks nieuws dus, maar de moeite van het kijken waard. En natuurlijk is daar ook het Grote Kenmerk van deze tijd; de doorgeëmancipeerde vrouw met een succesvolle baan en een relatiewens, een kinderwens of allebei.

Wijs geworden door het lezen van Viva's hoor ik wat ik allang weet: deze vrouwen kunnen geen man krijgen. Omdat mannen niet tegen sterke vrouwen kunnen. Of ze kunnen er wel tegen, maar dan is het ook niet goed. Er schijnen in Nederland 2 miljoen van deze vrouwen rond te lopen.

Niet dat ik ze tegenkom, maar dat is omdat ik in Alkmaar uitga. Deze 2 miljoen vrouwen zijn natuurlijk allemaal in bepaalde tenten in Amsterdam. Daar heb ik overigens niets te zoeken, want je denkt toch niet dat je haar tegenkomt in de kroeg!? Nee, ik lijk wel gek. Veeleer kom je haar op het werk tegen, of in de supermarkt. Ben je wanhopig ofzo?

Stomme vraag. Er is immers geen touw aan vast te knopen. Als ik niet lonkend door de supermarkt loop of als een geile beer alles in mijn werkomgeving uit eten vraag, dan maak ik weinig kans. De plek waar ik me deze aanstellerij wel toesta - de kroeg - is helemaal verkeerd en zeker in Alkmaar. Wanhopig is een groot wordt, maar "in de war" komt aardig in de buurt.

De waarheid is dat ik me het beste wat bier in de keel kan gieten en om me heen ga lachen. Dan maak ik de meeste kans op een vriendin. Niet omdat ik niet anders kan, maar omdat dat van me verwacht wordt. Daarna kan ik een dom praatje beginnen en wie weet overleef ik de eerste paar keer sex en ontstaat er iets. Dan ontdekt ze dat ik gevoelig ben und so weiter...


Meewarig grinnikend wenkt ze haar vriend, "hahaha, moet je dit eens lezen."

Ach, ik ben zo alleen

ik weet ik loop te zeiken
maar ik zit anders wel weer
met mijn lul in mijn hand
televisie te kijken

Omdat ik George Benson op de draaitafel heb liggen, is de kamer gevuld met muziek. Als ik overschakel op het geluid van de stilte, geven de boxen het geruis van een stille Dam weer. De trompettist blaast en de harmonie speelt. De konginin kranst. 2 minuten. Ik herdenk en ik zap door. Nederland 3; Cold Feet, laatste aflevering. Adam is Rachel verloren en haar as wordt uitgestrooid over hun gezamenlijke plekje. Geen vals sentiment.

Dan Tegenlicht. Gehandicapte fotograaf fotografeert gehandicapte kinderen. Niet zielig. Mooi. Ik zap. Arsenal verliest van Chelsea en kan de titel vergeten, Manchester speelt niet, maar wordt kampioen.

"Wim van Est is tachtig jaar geworden", schalt mijn televisie.

Henk Spaan zit bij Sunday United. Het mag dus blijven staan. Seedorf heeft een biografie geschreven. Hij speelt op Milanello en kan als eerste speler ooit met drie verschillende clubs de Champions League winnen.

Vanmiddag was het mooi. Schagen verslagen en nacompetitie gehaald. Als we de komende 5 wedstrijden winnen, hebben we alsnog promotie te pakken. De trainer zegt dat hoe goed ik ook train, dat ie me toch niet opstelt. Nu is het er dus uit, ik vermoedde het het hele seizoen al; ik ben kansloos. Ik neem me voor om niet meer te komen trainen. Hell! ik doe de nacompetitie niet mee...

dat zal alleen mij leren.

Milanello, het zonovergoten trainingscomplex van AC Milaan, is mooi. Voetballers van AC zitten daar dagelijks. Na de training zitten ze even in het gras en praten wat. De één staart voor zich uit, de ander massert zijn pijnlijke benen. Weer een ander ligt op zijn rug in het gras en staart naar de condensstrepen in een stralend blauwe lucht. Een vogel landt in het doelgebied en onder luid gejuich passeert hij de doellijn. Eén voor één vertrekken ze naar de douche.

Na afloop van de wedstrijd. We praatten wat, liggen in het gras en staren in het niets. Zulke mooie competitiedagen, d`zo zijn er hooguit 5 in een seizoen. Als je nacompetitie speelt komen daar zomaar 2 of 3 van die dagen bij. Dat was het afgelopen seizoen 5 kwartiertjes Milanello om van te genieten. En de nacompetitie komt nog.

Nog minstens 2 kwartiertjes Milanello. Dat kan de trainer niet verpesten.