Seelaavie

'Het nieuwe systeem dat we spelen bestaat uit vier man achterin, twee man daarvoor in een controlerende rol, dan daarvoor weer één en dan drie spitsen. Een variant op 4-3-3 die aanvallend heel goed werkt, maar verdedigend moeten de twee verdedigende middenvelders zich wel laten zakken en dat geldt ook voor de buitenspelers. Ignacio doet dat bijvoorbeeld wel goed.' ...Dit jaar schrijf ik de verslagen van het eerste elftal van Flamingo's, in ieder geval tot ik zelf weer mee kan doen. Dit hoorde ik gisteren en hier ga ik dus vanmiddag maar eens op letten.

'Tori Amos is wel goed, maar ze kan niet rocken. Zolang ze niet gaat rocken is het goed.' ...Vanochtend weer eens Tori opgezet, van de plaat uiteraard want die heb ik inmiddels op de kop getikt. En ik ben het met Michel (alias Roy Cordu) niet eens; de vriend die me dit altijd voorhield. Hij heeft wel een punt hoor...maar het nummer 'Caught a lite Sneeze' wat ik vanochtend blijf draaien heeft bij mij al acht jaar een goed effect en heeft mijn twee exen ruim overleeft.

'Nee, maar ik heb wel een emailadres. Mail je me dan?' ... Het is gek hoe een vast voornemen van de vrijdag avond steeds minder vaste vormen aanneemt naarmate het weekend vordert. Is ze wel leuk, verwacht ze heel veel, was ze nou mooi of niet? Afijn, het hele setje twijfels. Van de week maar eens kijken of ik ga mailen. Ik heb de laatste drie weken al twee dates afgezegd, dus scheepsrecht verlangt dat ik haar toch even mail. En ze was leuk.

'Het was een demonstratie van power en mentaliteit die in niets leek op de bleue adolescent die nog geen half jaar geleden op Highbury over de zijlijn struikelde van de zenuwen. Ajax werd gedragen door Galàsek en de beukende Zlatan.' ... Henk Spaan in 'Spaan geeft punten' over Ibrahimovich. Dat kan dus. Voorin spelen en het elftal dragen. Niet dat ik dat niet wist, maar goed om in de toekomst hier en daar eens te berde te brengen.

Of anders Hugo Borst in zijn column over het Nederlands elftal, dit weekeinde in het AD. Het elftal krijgt er ongenadig van langs in een vergelijking met Richard Krajicek. Lesje zelfkennis (onze trainer van vorig jaar zal dit stukje koesteren, mocht ie het ooit lezen). Ik kan Hugo Borst niet uitstaan, maar dat is omdat hij voor Feyenoord is en vooral omdat hij goed is. Dat maakt het vervelend, want zijn welbespraaktheid is moeilijk te weerleggen (vraag maar aan Mulder en Gullit die met de man in Studio Sport zitten). Maar ik mag hem wel.

 En als je dan Kezman weer ziet slepen gisteren bij PSV en de klasse van Robben daarbij optelt. Dan weet je hoe voetbal gespeeld moet worden en met behulp van wie we het EK wel gaan halen. Dus ik zou zeggen, laat deze zondag maar beginnen! (op naar Zaanlandia)

Als ik rond zes uur thuis kom begin ik meteen aan de Sitcoms. Eerst kijk ik op Net5. Dan is 'Suddenly Susan' bezig en daarna komt 'Roseanne'. Tegen half zeven schakel ik over naar RTL5, want dan val ik precies in 'Deep Space Nine', of ik pak een stukje 'Matlock' op SBS6. Om zeven uur schakel ik naar RTL4 voor de 'Cosby Show' en om half acht schakel ik gauw over op NET5, want daar val ik dan precies in de begintitels van 'Will & Grace'. Om acht uur schakelde ik dan altijd naar V8 voor 'Seinfeld', maar dat is er sinds kort niet meer. Ondertussen eet ik mijn eten, blader ik door de krant en bel met wat maten over wat te doen op de desbetreffende avond

Sitcoms vind ik dus het mooiste wat er is. En ik heb me weleens afgevraagd wat ik dan het mooie daaraan vind. Cosby is heel zoet bijvoorbeeld en Roseanne heeft een vervelende stem, Matlock is voorspelbaar, Deep Space Nine helemaal, Will & Grace is homograpjes en homograpjes en Seinfeld is stand-up comedy. En 'Suddenly Susan' is soms leuk. Wat trekt mij zo aan Sitcoms?

Mijn theorie is als volgt: Het komt door de inventiviteit van de grappen (Deep Space Nine daargelaten), door de goede vondsten. Dat vind ik het allerleukste. Ad rem tot in de puntjes, dat is briljant en immer vermakelijk. Daar kan ik geen genoeg van krijgen.

En ik denk dat er zonder Sitcoms in Amerika of zelfs hier helemaal geen algemeen besef zou zijn van 'The Heimlich Manouvre'. Tegenwoordig kan een willekeurige hoofdpersoon in een Sitcom bezorgd aan een ober vragen 'Do you know the Heimlich?' en dat is dan grappig en ik begrijp het ook. De vertalers weten zich vaak met de ondertiteling geen raad, maar ik weet wat het betekent en kan om de grap lachen.

Ik ben een Sitcom veteraan, maar weet u wat het is? The Heimlich?

'De holocaust is onzin. Waar hebben ze de lichamen gelaten? Voor elk lichaam heb je een liter brandstof en 20 minuten nodig, dat kan je aan elke doodgraver vragen.' Dat zegt de vader van Mel Gibson in een boek dat de man ooit schreef.

Bizar dat je zo plastisch kan nadenken over een gebeurtenis. Ik heb van jongs af aan geleerd over de holocaust en ik weet dat het zo is, zonder de behoefte dat empirisch te toetsen. Zes miljoen is altijd wel een leeg getal geweest. Bij honderd of duizend kan je je een veel betere voorstelling maken, hoeveel zou een miljoen zijn? Stadion De Kuip helemaal volgestapeld met lijken? en dan zes op een rij? Het blijft onwerkelijk.

Tsja,..als je van jongs af aan geleerd hebt dat joden slecht zijn, dan geloof je dat joden slecht zijn. Net zoals ik geloof dat de holocaust heeft plaatsgevonden, zonder dat ik de behoefte heb dat na te gaan. Nu zet ik een potentieel vraagteken bij de holocaust en dat wil ik niet. Dat wil ik even gezegd hebben. Het is meer dat ik steeds minder begrijp van god en godsdienst. De vader van Mel beweert ook dat wij de joden expres tussen de arabieren hebben gezet, zodat ze die eens kunnen gaan lastigvallen. Dat is dus gewoon stompzinnig. Is het arabierendom nu ook ineens een religie? Geloof in god doet volgens mij niet zoveel goed.

Religie is wel nuttig hoor. De saamhorigheid is prettig en kerken zijn hele handige gebouwen. Er kunnen veel mensen in, er is een prima akoustiek en ze zijn vaak centraal gelegen. Rolstoelen en oude vandagen kunnen door de brede deuren gemakkelijk naar binnen. Kerstmis in de kerk is gezellig en voor trouwerijen en begrafenissen kan ik me nauwelijks een betere plek voorstellen. Maar waarom moet alles worden opgehangen aan de ge-weder-her-interpreteerde pennevruchten van een een paar pre-historische intellectuelen. Die deden toch ook maar wat. Dan heb ik liever de saamhorigheid van de voetbalclub. Die regels bevallen me trouwens veel beter.

De voetbalclub herbergt vele nationaliteiten en godsdiensten en dus vele invalshoeken en is daarmee heel interessant en vooral erg leuk. Ik lach me rot als Mehmet weer een broodje ham in zijn handen krijgt gedrukt, omdat de kantinejuffrouw voor het vierde achtereenvolgende jaar is vergeten dat moslims geen varkens eten. Waarom ze dat niet doen moeten zij weten. Het onbegrip van de koffiejuffrouw is overigens net zo begrijpelijk en vermakelijk als dat van Mehmet. Het probleem van religie is de eenzijdigheid: Dat alles wordt opgehangen aan één of meerdere opperwezens. Daar wordt het allemaal een beetje eng van. Dat is niet goed, dat is gevaarlijk.

Nu zijn de meeste geestelijken van welke richting dan ook natuurlijk helemaal niet gevaarlijk en is de vader van Mel Gibson hartstikke gek. Maar dat god niet bestaat wil er bij de meeste mensen toch niet in. Dan zeggen ze: 'Stel dat ie wel bestaat?'. Dan moet je maar eens een kijkje gaan nemen in Lourdes, dan kan je zien hoeveel geld er met 'Stel dat..' wordt verdiend. Daarmee stel je god ongeveer gelijk aan nucleaire dreiging. Daar kan je overigens in geloven.

Anderen zeggen dat je god niet moet zien als een persoon. Tsja, filosofisch gezien kan ik heus wel wat met het concept god. De meeste mensen beleven dat echter niet zo en daar komt meestal de ellende vandaan. Dat concept is gewoon reuze ingewikkeld en daarom moeilijk om breed te verspreiden. Als je dat wilt, wordt dan maar gewoon boeddhist (geen opperwezen en talloze wijze spreuken). Voor mij bestaat god nog steeds niet.

Maar waar wilde ik nu eigenlijk naartoe? Oja, naar de voetbalclub, maar er is geen wedstrijd vandaag.

Mijn moeder belde me gisteren. Ze zit met m'n vader, m'n zus en de hond op de boot. Stom is dat; ik weet dat ze weg zouden gaan, maar ik vergeet het dan volkomen. De datum is me dan verteld en alles, maar ik weet het gewoon niet meer.

Voor mijn werk onthoud ik alles. Datums, tijden, projecten, afspraken, alles. Soms ben ik weleens ergens te vroeg. Nooit te laat. Maar prive vergeet ik alles. Als ik naar de drogist ga, kom ik nooit terug met alles wat ik nodig heb. Vuilniszakken, ook zoiets. Daar heb ik nog nooit aan gedacht, daar moet ik altijd voor terug.

Als ik de ene week met je sta te praten over je werk, weet ik de week daarna niets meer. Als ik 's morgens opsta ben ik zelfs vergeten dat ik onlangs ben ge-opereerd. Vrolijk stap ik m'n bed uit om me vervolgens met gestrekte handen naar de muur te laten vallen. Mijn knie heeft dan klagend dienst geweigerd. Zo gaat het vocht nooit weg.

De eerste paar dagen na mijn operatie zat ik bij mijn ouders. Dan is vergeten helemaal geen punt meer. Je eten staat er, je bed wordt opgemaakt en je wordt de hele dag up-to-date gehouden. Misschien als ik samenwoon, dat ik dan minder vergeet. Dan zijn de gevolgen van het vergeten veel groter. De blik van je vriendin als je vergeet iets te halen... die weet ik nog wel.

Maar bij je ouders wordt je ook lui. Met tegenzin ging ik heen, maar na 5 dagen begon het zo erg te wennen, dat ik helemaal geen reet meer uitvoerde. Toen ben ik maar gauw naar huis gedaan, maar het heeft nog minstens een week geduurd voor ik weer wat deed. Komt ook door de operatie natuurlijk maar toch. Veel vrienden van mij wonen nog bij hun ouders. Ze hebben weinig keus, maar ik zou er mooi gek van worden. En mijn ouders ook.

Mijn moeder belde me gisteren om te vertellen dat ze op de boot zat. Ze is aan het varen met m'n vader en m'n zus en de hond. Ik was het alweer vergeten. Kan je nagaan, terwijl ik daar twee weken geleden nog een week lang heb gewoond.

Mijn moeder belde me gisteren...

Vandaag zijn mijn laatste hechtingen eruit gehaald. Geen centje pijn. Dat hele revalideren valt trouwens wel mee. Mijn rechterbeentje is echter al wel slappe was geworden. De spieren zijn nu al niets meer, dat gaat heel snel. Dat moet ik dus weer optrainen en dat duurt een paar maanden.

En dan zit je zomaar te denken aan mensen die verlamd zijn en wat er van hun spieren overblijft. En dan moet je zomaar aan Superman denken (je weet wel, hij viel van zijn paard en is nu vanaf de hoogste wervel verlamd). En dan ga je eens zoeken op internet om te kijken hoe het nu met hem gaat.

Nou het gaat goed. De man is erg sterk en doet nog van alles. Onderstaande foto is angstaanjagend en veelzeggend tegelijkertijd...bewonderenswaardig.

Ik prik naar de videotheek. De krukken wennen reeds. Ik moet ze nog drie weken. Dan een week met 1 kruk. En dan gewoon weer lopen. Gisteren zagen we Shaolin Soccer. Hoera, wat een film. Zodra ik binnenkom zie ik hem staan en ook haar. Mooie meid, staat aan de balie. 'Ingrid?' vraagt de zwangere vrouw achter de balie. 'Ja'. Zo heet ze dus.

Ik prik door naar het vak met vage films, omdat daar vaak de enige goede films te vinden zijn. 'Stop maar' roep ik tegen Angel, want 'Punch Drunk Love' staat in het rek. Die wilde ik al een tijdje zien en hij heeft een Cannes-takje erop. Dat is goed. Ik kijk om naar de balie. Ingrid kijkt me aan en loopt weg. Maar ze blijft kijken. Enigszins verbouwereerd hang ik tussen mijn krukken.

Angel verschijnt grijnzend voor mijn neus. 'Gaat het? McFly!'. Ja het gaat. Die krukken werken echt, ik word veel vaker vriendelijk toegelachen. 'Misschien heeft ze je in kroeg weleens gezien.' Ja, wie weet. Nog drie tot vier weken dus. Op krukken. Helemaal niet zo erg.

http://crew.tweakers.net/crisp/lemmings/ he-le-maal te gek!

Als je ouder wordt dan wordt alles minder spannend. Er zijn ook altijd een hoop zaken die je al eens gedaan hebt of waarvan je weet hoe het ongeveer af gaat lopen en dat het toch geen nut heeft. Er is altijd een kleine categorie mensen die ambitieus, daadkrachtig en enthousiast blijven. Zelf hoop ik zo iemand te zijn.

Sinds kort heb ik ook ontdekt hoe je het kan herkennen of mensen het wel goed vinden met hun leventje of met hun werk of met wat dan ook. Mensen gaan klagen. Alles wat er in hun leven niet goed gaat, of uit de hand loopt, of kansen die ze niet krijgen, wordt aan externe factoren geweten. Aan de belastingen bijvoorbeeld, of wetgeving of opdrachtgevers...let maar eens op.

Dit is natuurlijk geen verbazingwekkende ontdekking. Maar als ik van mezelf merk dat ik dingen ga wijten aan omstandigheden in plaats van die voor lief te nemen en mijn schouders daar over op te halen en gewoon door te gaan, als ik dat van mezelf merk. Dan moet ik heel gauw erg mijn best doen om het om te draaien. En dan ben ik heel erg vervelend. Drammerig, ambitieus en onredelijk. Dat moet dan even.

Frisdankfabrikanten slaan alarm. De flessen raken op. Of het nu komt doordat mensen ze later terugbrengen, of omdat ze een voorraadje opslaan. Dat weten ze niet. Maar nu wordt iedereen opgeroepen om die flessen terug te brengen.

Twee euro dat betaal je voor een fles Spa Rood. En nu is het heet geweest en koopt iedereen zich suf aan frisdrank. En dan zijn die flessen ons probleem? Dacht het niet...los het lekker zelf op.

De Horeca slaat ook alarm. Er komen veel huiskroegen en illegale kroegen. Dat bedreigt de horeca. Nu ben ik een frequent bezoeker van de horeca en kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ze daar in horeca keihard om vragen.

Twee euro betaal je voor een glas Spa Rood. Als je geluk hebt is het nog Spa ook en geen kraanwater. Weet je, doe er lekker zelf wat aan in die kroegen van jullie... uiteindelijk verkopen jullie zo veel mogelijk biertjes en dat is je enige criterium. Dat is knap stom.

Nog stommer is dat je dit tegen een horeca man zegt en dat je dan zijn zielige verhaal moet horen over gemeentes en kosten en weet ik het wat en dat het natuurlijk gaat om zoveel mogelijk biertjes verkopen. Bestaan die nog? Horecamensen met vakliefde?

De eerste twee weken van juli ben ik op vakantie geweest. Best mooie dingen meegemaakt, maar even gewacht met de verslaglegging tot ik er zin in had. Dat is dus nu.

Angel en ik reden eerst naar de Zuid Franse kust. Lacanau 3 dagen en toen naar Biarritz en daar 4 dagen. Angel wist dat we vlak bij Pamplona waren en daar was het San Fermin feest; je weet wel met die stieren in de straten. Goed, tenten ingepakt en daarheen gereden op de bonnefooi...wat een feest. Ik zal het vertellen:

We kwamen aan in Pamplona met al onze spullen in de auto. In de buitensteden kwam je ze al tegen; de feestvierende mensen. Volledig in het wit met een rode sjaal om hun middel gebonden en een rode zakdoek om hun nek. Even gezocht naar het centrum en onze auto bij een park neergezet, wit t-shirt en broek aangetrokken en bij het eerst kraampje twee sjaals en zakdoeken op de kop getikt en op zoek naar het feest. Nou, dat was er. De straat waar de stieren een week lang elke morgen worden losgelaten hadden we gauw gevonden.

Enorme hekken waren zichtbaar in de nauwe steegjes die op de winkelstraat uitkwamen, waar ze de stieren om 8 uur in morgen doorheen jagen. Van de stallen naar de arena. En die winkelstraat was vergeven van de Spanjaarden, Fransen en Amerikanen die aan het zuipen waren alsof het een Noord Hollandse kermis betrof. Aangezien het twee uur in de middag was, namen we terughoudend hier en daar een biertje en liepen richting arena. Om 5 uur waren we echter volkomen in het feestgewoel opgegaan en Angel ging maar eens informeren of we ook naar de stierengevechten konden. Daar draaide het immers om en we waren er toch.

Ongeveer 10 minuten later hadden we twee kaartjes van 40 euro per stuk (zwart en eigenlijk 10 euro, maar goed) en we keken naar de drommen mensen die naar de arena trokken. Allemaal hadden ze eten, bier en hele emmers sangria mee, dus we besloten water en eten te halen. We bedachten namelijk dat we de komende 3 uur in de volle zon zouden zitten.

We volgden de 18-e drumband/toeterparade de arena in en kwamen op de tweede ring terecht. Het hele stadion was wit. Helemaal wit van de mensen. Met een rode sjaal omhun middel en een rode zakdoek om hun nek. We gingen zitten en keken onze ogen uit naar al die malloten in het stadion. Wat een enorm feest.

Ineens kreeg ik een sinaasappel in mijn nek. Verdomme! sangria vlekken in mijn shirt en een plaknek. We hielden ons in en bedachten dat we als nieuwelingen waarschijnlijk werden uitgetest. We keken naar de andere mensen die op ons gedeelte kwamen en toen begon het een beetje te dagen. Met regenjassen en paraplu's kwamen ze rondom ons zitten en ja hoor... we werden aan één stuk door bekogeld en besproeid met sangria, gedrenkt fruit en garnalenresten. Er zat weinig op dan daar maar volledig in mee te gaan. Van het stierenmoorden hebben we weinig meer gezien, we hadden het veel te druk met zingen springen, drinken, gooien en vreten. Onge-fucking-looflijk. Tot aan mijn paspoort - dat ik bij me had gestoken - was ik doordrenkt dat we de arena verlieten.

Daarna stond heel Pamplona op stelten. We hebben nog twee-en-een-half uur op een plein gestaan en met ons zatte hoofd en stinkende voorkomen met allerlei meisjes gepraat, die daar natuurlijk niets van moesten hebben. Toen maar naar de auto om te slapen, maar het volgende plein was nog een groter feest. Dan heb ik het dus over tienduizenden mensen. En dat we van dat plein naar het park gingen was daar een spaanstalig rap-concert in de glooiingen van het park. Die hele stad was feest. Volgens mij waren er wel een miljoen mensen op straat en allemaal, allemaal in het wit. Met een rode sjaal en een rode zakdoek. Ongelooflijk!

Uiteindelijk in de auto gezakt en die vieze kleren uitgetrokken om te slapen. Het park was bezaaid met andere toeristen die ook niet in de overvolle accomodaties terechtkonden. De volgende dag hebben we nog even overwogen om naar de straat terug te keren om met de stieren mee te rennen, maar we waren te ver heen. We zijn maar naar Lourdes gereden en hebben ons gewassen in de bron van Bernadette.

Die stieren worden echt vermoord. Dat is zielig. Ik moet zeggen dat de vrachtwagens met slachtvee die ik op de franse tolwegen overal tegenkwam, veel meer indruk maken. Maar die stieren maken geen kans. San fermin in Pamplona is echter fantastisch en onuitwisbaar. Daarom vertel ik het u en mij nog eens....sjonge jonge.

En zo zagen onze kleren eruit..

 
En Lourdes ligt naast Vegas denk ik, hahaha wat een plek..





En toen maar weer naar Biarritz (kijk eens aan..Fat Camp!)

Ik vermaak mezelf niet meer. Tegen een uur of zeven heb ik gewerkt, gegeten en als het meezit heb ik ook nog afgewassen. Maar wat moet ik dan doen? Ik weet het niet. Muziek luisteren, boek lezen, televisie kijken, film huren. De was doen. Er is allemaal geen zak aan. Stukkie schrijven. Dat is weer een kwartier.

Hoe deed ik dat vroeger? Laten we er even vanuit gaan dat ik al vanaf mijn 16-e tot mijn 31-ste bezig ben mezelf te vermaken. Uuuhm...ik heb wel vaak in de kroeg gezeten. Dat is een optie, maarja dat kost zoveel geld en het is zo slecht voor je. Nuttige dingen te over. Dat wel. Wassen of afwassen. Of stofzuigen. Dat doe ik dan zaterdag wel weer. Er was ook een periode dat ik alleen maar werkte, zes dagen in de week en 12 uur per dag. Okee, dat is wat aangedikt, maar niet veel. Dat doe ik ook niet meer. Dat sloopt je.

Nu verga ik van de energie doordat gezeur met me knie. Moe wordt ik niet. Morgen zou er iemand komen eten, maar die heb ik afgebeld. Klinkt misschien stom. Maar ik had er geen zin in. Ik kan nu namelijk niet zoveel en ik wil niet dat iemand daar wat mee te maken heeft.

Ik wil wel een groot huis met een grote tuin en veel mensen. Mensen die allemaal ergens zin in hebben, die wat willen doen in plaats van drinken en roken. Dan was ik nu het gras aan het maaien. Ofzo. Gelul natuurlijk, maar ik mis gewoon een beetje inspiratie om me heen. Niet op mijn werk. Helemaal niet. Gewoon enthousiasme. Muziek maken, strips lezen of wandelen voor mijn part.

Zo ik stop met zeiken en ik ga eetafspraken maken met mensen. Soms wordt je weleens moe als je veel te doen hebt, maar je wordt nog veel meer moe als je het niet doet. Haha, eetafspraken maken. Ik heb er net 1 afgezegd en de andere eetafspraken die me leuk lijken heb ik al proberen te maken. Maar die zijn allemaal bang dat ik meer van ze wil. Kan ik ook niet altijd ontkennen. Misschien moet ik dat wel doen trouwens, dat eerlijke gedoe komt me mijn neus uit. Blablabla...

...ik ga afwassen.

Mij is weleens verweten dat ik over reclame denk als een man. Of eigenlijk dat bijna alle reclame door mannen wordt bedacht en dat als er vrouwen in voorkomen, dat ze dan alleen als lustobject worden gebruikt. Met beide kan ik het nauwelijks oneens zijn; ik ben een man en vind mannendingen vaak leuk en de verschrikkelijk slechte nieuwe FA-campagnes zijn fantastisch. Maar dat ten spijt, wil ik toch wat kwijt: Welke vriendinnen maken in godsnaam reclame voor wat en waarom!?

In navolging van de drie vrienden van Amstel zijn er nu allerlei vriendinnen die grappige dingen beleven. Hahahaha. Echt leuk! Ik zal het wel niet begrijpen, maar volgens mij worden ze te pas en te onpas ingezet.

'Hoe vinden jullie mijn kleren?'

'uuuuh, ... heb je de bonnetjes nog?'

Bronwater natuurlijk, kan niet missen. Ik zat te wachten op Iglo of Hero. Of is die meid van Hero ook voor Iglo? Of niet? Wel? Dat lijkt me een contractuele blunder dan. Of dat "knappe koppie" (knipoog, giechel, oei oei ondeugend!) dat ze thuis heeft; dat is shampoo, van Schwarzkopf. HAHAHAHA. Sodemieter op!

Luister: ik kan wel tegen typische vrouwengrappen en sommige vind ik zelfs leuk, of ik begrijp ze. Soi, ik ben de doelgroep niet. Maar de drie vrienden van Amstel werken, omdat ze al weet ik veel hoelang vrienden zijn en daarmee wordt het merk Amstel gecommuniceerd. Soms vind je het leuk, soms niet en bier is voornamelijk voor mannen.

De Hero, Iglo en Crystal Clear kan ik niet meer onderscheiden. Niet omdat ik de doelgroep niet ben, of een man of weet ik het wat. Maar gewoon omdat het nagemaakte troep is. Verkocht door iemand die bedacht "...dat ze iets moesten doen als Amstel, maar dan met drie vriendinnen..."

Knoeiers!

Afgelopen maandag heb ik een nieuwe kruisband in mijn knie gekregen. Om 7:45 zijn ze begonnen en om 10:00 lag ik op de verkoever. Dat is altijd mooi om op te liggen, want het is zo'n mooi woord; de verkoever. Maandag de hele dag op bed en van de ruggeprik niet kunnen plassen, dus een catheter. Shit. Goed, er zitten twee jonge vrouwen aan je kruis te wroeten, maar dat maakt het niet veel interessanter. En zweten! De morfine maakte maakte me zo high als een papegaai en elke centimeter dat ik me bed rechter op zette, zorgde voor een transpiratie douche. Afijn, je hele bed zeiknat en dan gaat dat jeuken. En dat met 30 graden.

Om 22:00 komt de nieuwe zuster me vertellen dat ik nu echt zelf moet plassen anders krijg ik de hele nacht een catheter. Je raadt het al. Maar gelukkig mochten dinsdagmorgen de catheter, de drains en het infuus eruit. Ook moest ik reeds lopen met krukken, met m'n been in een spalk. Die spalk hou ik tot midden volgende week. De derde dag mocht ik het ziekenhuis uit en moest ik alleen nog even trappen lopen met mijn krukken en mijn knie buigen en strekken. Klinkt misschien gek, maar dat moet dus meteen beginnen, anders gaat je knie dat ontwennen en loop je alleen maar achterstand op. Vanmiddag om 14:00 uur begint de fysiotherapie. De eerste van een keer of 60 schat ik in. Maar ik blijf erbij. In of vlak na de winterstop, ben ik weer wedstrijdfit voor de derde klasse. In die klasse voetbalde ik nooit en ik zal het halen.