Seelaavie

Paul Broks heeft ontdekt dat je niet de bestuurder bent over je eigen ik. Dat je eigen ik dus eigenlijk niet bestaat. Er is geen bestuurderscabine in je hoofd die alles aanstuurt. Het is meer een combinatie van gevoel en ratio in een 'paar pondjes vlees' in je hoofd. Zo staat dat vandaag omschreven in de bijlage van het Parool.

Leuk! Eigenlijk zijn we dus allemaal stuurloos, maar houdt ons referentiekader het een beetje in bedwang. Of onze opvoeding, of onze sociale omstandigheden. Maar als je geen rechterhersenhelft hebt, ben je waarschijnlijk continu slachtoffer van je ongeremde passies en angsten. En vice versa. Met alleen een rechterhersenhelft ben je rationeel en gevoelloos.

Hoe zou ik zijn zonder rechterhersenhelft? Volgens mij heb je dan ongeveer de sexuele drang van een aap en lig je ofwel te masturberen of rent met een stijve achter de vrouwtjes aan. Als ik dus denk aan ongeremdheid komt in eerste instantie alleen maar sex in mijn hoofd op. Welke helft van mijn hoofd doet dat?

Ongeremd verdriet hebben kan ook, of plezier maken. Je kan mensen voor de helft verdoven in hun hoofd. Misschien moeten we dat eens doen voor we uitgaan. Even een dokter regelen die onze rechterhersenhelft uitschakelt voor een avond. En dan gaan stappen. Ben heel benieuwd wat er zal gebeuren. En de week erna de andere helft verdoven! Haha, daar is geen moer aan.

Ik bestuur mezelf niet. En jij bestuurt jezelf ook niet. En samen gaan we stuurloos door het leven. Als slachtoffers van toevallige combinaties in de 2 kilo orgaanvlees die in je schedel zit.

Wat ooit een unie was wordt dat vanavond opnieuw. Ongeveer honderd mensen komen aan elkaar vragen wat ze nu voor werk doen. Mooie plek om herinneringen op te halen aan hoe het was en wat niet meer zal zijn. Of een beetje.

Eigenlijk is het veel leuker als we met zijn allen op de reunie de openstaande rekeningen met elkaar vereffenen. Eindelijk zeggen wat je van elkaar vindt en eindigen in een massale kleunpartij. Zonder goedpraterij, gewoon ff eerlijk. Effe lekker.

Dan kunnen we daarna met blauwe ogen, kapotte tanden en snijwonden - maar met open vizier - het op een zuipen zetten. Alles uitgepraat, alles in kannen en kruiken.

Ik ben bij Teus.

Warm! Wat is het toch godvergeten warm! Overal waar je komt is het warm; in de winkel, op kantoor, in de kantine, in je slaapkamer, op de sportschool...overal! Alleen buiten is het goed, daar is lucht, daar is het fris, daar is het lekker.

Het is het jaargetijde, ik weet het. Ik ben ook de uitzondering misschien en als het later op de avond wordt en ik een tijdje stilzit op de bank, dan zet ik de verwarming ook een tikkie hoger.

Ik had ooit een vriendin die had het zelfs koud in bed. 'Mag ik lekker tegen je aan liggen?'. Dat krijg je dan. En vijftien verstikkende minuten later draai je je bezweet naar je eigen helft. Of liever nog naar haar helft, die heerlijk koel is.

Dat is zo lekker aan een training. Vanuit een ijskoude kleedkamer het veld op komen. De wind snijdt door je trainingspak en de regen waait in je gezicht. Maar dat duurt maar even en dat weet je. Een paar sprintjes en drie keer springen. Dan ben je warm.

En na de warming-up en het rekken lig je met je rug op de grond en staart met een bal in je armen naar de voorbijdrijvende wolken in de gitzwarte lucht. In het schijnsel van de verlichting zie je je eigen adem in een lange sliert wegwaaien. En als je in de luwte van de struiken ligt, zie je de damp van je eigen hoofd afslaan en je hart pompt in je oren.

Dan loop je langzaam naar de douche en zingt luidkeels het laatste restje stress uit je lijf. De rest komt binnen en het kabaal zwelt aan. De kleedkamer is gezellig en je weet bij god niet waarom je je de hele dag hebt aangesteld over stomme kleine dingen.

'Hiero, zie hem dan! hij gaat chagrijnig naar de training en komt er zingend vandaan'. En hij had gelijk. Sjonge, wat ben ik blij dat ik weer lekker kan trainen.

Brrr, koud hier..

van alle domme dingen

die ik heb gedaan

is het fijn te weten

dat er nog veel dommer dingen

komen gaan

Luister. Vorige week zaterdag kwam ik iemand tegen in Atlantis. Een vrouw. We raakten aan de praat, omdat een vriendin van haar een vriend van mij leuk vindt. En zij kwam even polshoogte nemen. Dat was dus eerst het standaard gesprek; 'Wat voor werk doe je?' , 'Waar woon je?' en 'Wat is je achternaam?'. Stomvervelend, maar noodzakelijk. Daarna spraken we over meer. En met 'we' bedoel ik ons vieren. Twee van mijn vrienden, zij en ik.

Zij vroeg of wij meegingen naar een kroeg in Uitgeest waar een vriendin van haar moest spelen. Wij konden alledrie niet, ik moest bijvoorbeeld op mijn neefje passen (klein stukje goud trouwens, in het versierproces). Afijn. Toen zei ik dat ik aanstaande zaterdag wel naar die kroeg zou gaan, omdat mijn vrienden daar dan spelen. Dus dan vinnik het leuk daar. En toen gaf ik haar mijn telefoon en zei dat ze dan haar nummer maar moest inprogrammeren, zodat ik haar kon bellen om mee te gaan. Dat leek haar leuk.

Echter! aanstaande zaterdag is er om 1600 de wedstrijd tussen Nederland en Schotland en die gaan we in de voetbalkantine kijken. Daar kom ik niet onderuit en daar wil ik niet onderuit. En aan het einde van de wedstrijd ben ik dan niet zo nuchter meer, dat komt door de biertjes en de spanning. Dat weet ik nu al en ik ga me ook niet inhouden. Misschien dat ik nog wel naar die kroeg ga, want dronkenschap is daar eigenlijk gewoon een vereiste, dus dat maakt niet uit. Dus ik zie het allemaal wel.

Dus bel ik haar morgen niet. Daar heb ik dan natuurlijk geen zin in. Of moet ik nu bellen dat ik morgen niet ga bellen? Daar heb ik al helemaal geen zin in. Oei oei oei, wat een dilemma.

 'Sleuk hè, Sienterklaas' zei de mevrouw van de toko.

Sjit! Dat is waar ook, het is Sint Maarten. De man gaf vroeger zijn jas weg aan een zwerver en toen werd Maarten sint. Net als Nicolaas. Maar dat is het nog niet. Sint Nicolaas. Niets in huis, dus dat wordt voor het derde achtereenvolgende jaar bombardementje spelen. Gordijnen dicht en licht uit.

In het donker kijk ik naar de rode standby-lichtjes. Het aanzwellende gezang komt zo dichtbij dat ik mijn  hevig flikkerende televisie toch maar uitzet. Het gezang sterft weer af, 'Hill street Blues' zwelt weer aan. Valt niet mee om boontjes van je bord te prikken in het donker. Ik heb al scheerschuim onder mijn oksels gespoten en nachtcrême in mijn haar gesmeerd. Waar is de afstandsbediening? ... Hebbes! Met mijn duim roer ik door de peuken, terwijl ik de asbak op de televisie richt. Gatver. De stofzuiger ga ik dus niet zoeken. Nu heb ik hem wel; De afstandsbediening.

Voor het schijnsel van de televisie probeer ik mijn post te lezen. Aha, het is van Nuon. Haha, toevallig. Weer gezang, snel tv uit. Wat nu? Boekje lezen op de wc, maar ik moet helemaal niet.. In ieder geval heb ik mijn best gedaan. Ik zit weer in het donker naar mijn rode lichtjes te kijken. Zo zal de hond zich vroeger gevoeld hebben als ie 's avonds alleen moest blijven. Beetje staren en wachten. Misschien moet ik volgend jaar maar gewoon een zak snoep kopen.

TRING!!! Sjit!

Ik houd mijn adem in. Een heel liedje lang. Sjonge, wat duurt dat lang. Nog een liedje!? Onee, ze lopen door. Gelukkig. 'Wat een krent' hoor ik er één zeggen.  Wat een luilak zal je bedoelen. Haha. Leuk spel. Ik ga een eind fietsen, dan ben ik tenminste echt niet thuis.

Lieve Christine,

Ja, dat is lang geleden, dat je een brief van mij hebt gehad. Ik weet het. Je weet nog wel wie ik ben. Die jongen die je ooit twee jaar achtereen op dezelfde camping ontmoette, waar je werkte. Of zelfs drie jaar, maar dat laatste jaar was ik met mijn vriendin. Was minder leuk dat laatste jaar. Zij is mijn vriendin niet meer. Dat is bijna tien jaar geleden.

Ik heb laatst nog naar je email-adres gezocht. Ik vond een stapeltje brieven op zolder bij mijn ouders. Stom is dat, ik heb jouw brieven nog wel, maar ik weet niet meer zo goed wat ik zelf schreef. Dat ben je zo gewend met e-mail tegenwoordig, dat je kan terugzoeken wat je zelf schreef.

Veel gebeurd hoor sindsdien. Toen zat ik nog op school en was zo groen als gras. Dat wist je wel, dat is twee jaar lang het centrale vakantiethema geweest van onze vakanties daar. Ik ben nu niet meer zo groen, maar ik wilde af en toe wel dat het zo was. Ik heb nog een foto van toen, dat we aan het zwemmen zijn in onze onderboek bij het Dune Du Pilat. Toen deed ik er uiteindelijk twee jaar over om eens ter zake komen. Ja, je dacht toch zeker niet dat ik speciaal was, ik was gewoon verlegen. Onbedorven.

Maar inmiddels heb ik het allemaal ook wel een beetje meegemaakt. Andere vrouwen natuurlijk. Ook vrouwen waar ik helemaal van in de hemel ben geweest. Maar ook vrouwen waar ik geen hout van snapte en vrouwen waarvan ik niet begreep hoe ze naast me terecht zijn gekomen. Het vlees is zwak en het mijne  steeds sterker. 

Gewoon zeggen dat je bindingsangst hebt, dat is een plausibel excuus. Ik heb ook eens geprobeerd om te zeggen dat ze niet leuk genoeg was. Niet doen, inschattingsfout. Dan trekken ze toch de conclusie dat je bindingsangst hebt. Dat zien ze in die romantische films namelijk. Dan ligt het daaraan. Aan mij.

Maar hoe is het met jou? Je kwam toen hierheen voor mij, speciaal voor mij. Maar ik was veel te groen, ik wist van niets. Ik schrok me rot. Daar ben ik te praktisch voor ingesteld. En ik heb gelijk gekregen Een romanticus ben ik niet, al dacht ik altijd van wel. Of misschien hooguit parttime. Als je Nederlands zou kunnen dan kon je dat wel op mijn weblog lezen. Haha, ik heb mijn 'manzijn' omarmt.

Als ik die brieven lees van jou, reagerend op dingen die ik schreef... dan was ik wel een beetje dom. Uiteindelijk zat jij bij je toenmalige vriend  met het angstzweet op je rug te wachten op je ongesteldheid, terwijl ik alleen maar schreef dat het vakantieliefde was. Wat het echt was weet ik niet, maar bot was ik wel. 

En soms zomaar in gedachten inzoomen op de huiskamer waar jij nu zit. En stiekum kijken naar jou en je man en je twee dochters. Met glinsterende zwarte krulletjes, diepe donkere ogen en vertederend lief. Je geeft Engelse les op een middelbare school met moeilijk opvoedbare kinderen en je man is de liefste van heel Frankrijk. Dat bedenk ik me dan... en buiten is het warm en binnen ligt een klein plankje met lekkere hapjes van kaas en stokbrood.

En af en toe, als de zon is neergedaald in de baai, dan kijk je naar de sterren en mompelt zachtjes: 'Meishje iek ben nieks for jau' en je denkt terug aan de tijd dat jij ook nog jong was en je nog zo hopeloos verliefd kon worden, dat je gewoon in een trein stapte en 2000 kilometer verder van het station belde dat je er was.

Ik denk dat dat het mooiste is wat iemand ooit voor me gedaan heeft...

Dikke kus en laat eens weten hoe het met je gaat,

Peter

Jij moet even lekker je kop dicht houden met je Kamer van Koophandel. Je weet wel, die man van 'biertje' van Heineken (die politicus die studenten moet toespreken en dan een goede oneliner zoekt) die man is nu een soort mental coach en vertelt iedereen dat ze naar de Kamer van Koophandel moeten.

Ten eerste had ik die man nooit gekozen, omdat hij al in een andere commercial zit en ten tweede snap ik niet dat de Kamer van Koophandel reclame maakt. Alhoewel, ik snap het wel, want onlangs was er in het nieuws dat ze door de automatisering tegenwoordig veel goedkoper kunnen werken en dat de tarieven omlaag moeten. Dat betekent dus dat ze er straks gewoon een zootje mensen uit moeten gooien, omdat ze efficienter zijn geworden. Dus willen ze mensen lokken en dan hun adviesfunctie gaan uitbreiden, zodat ze hun omzet op peil houden.

Gisteren kreeg ik een aanmaning. Vier weken geleden moest ik een huurcontract tekenen en daarvoor had ik weer eens een uittreksel nodig. Een recent uittreksel. Waarom ik die dingen niet gewoon vervals is me een raadsel, maar goed ik was eerlijk en vroeg weer eens mijn uittrekseltjes aan. Die kreeg ik ook keurig. Acceptgiro gekregen, de volgende dag al. En die gaat dan bij de rest van de facturen en op een gegeven moment betaal je dat.

Maar gisteren hadden die fascisten me alweer een boete opgelegd van 7,50 euro. Na een debiteurentermijn van vijf weken! Staan die mensen naast het bedrijfsleven of niet! Rot toch op! Natuurlijk moet ik op tijd betalen, maar wat kunnen die mensen je gauw een pootje uitdraaien. Volkomen automatisch trouwens.

En dan kom ik dat spotje weer tegen. Best goed spotje, maar ik snap nog steeds niet waarom al die mensen naar de KvK moeten. Het is verplicht ja, dus daarvoor. Maar je schiet er verder niets op, je kan beter naar het Internet gaan, als je iets wilt weten. Ik heb daar al eens wat keer aan de balie gestaan:

'Ja u zegt dat u een reclamebureau bent, maar bent u dan een adviesburo of een studio? Of marketing-advies dat kan ook. Of ik heb er hier nog eentje; DTP. Weet u wat dat is? Ik moet namelijk een code hebben ziet u, anders kunt u niet in het systeem. En die code zit aan een branche en de branche bepaalt de tariefgroep waar u in zult vallen. Marketing advies maar doen dan? okee. Gaat u ook producten verkopen? Want dan bent u eigenlijk een handelsmaatschappij? Heeft u al met de belastingdienst gepraat?'

Weet je wat jullie zouden moeten doen? Van de Kamer van Koophandel lekker een Internet-applicatie maken. Zonder mensen en zonder gebouwen, gewoon voor de registratie. Dat is de functie. Advies kan je daar beter niet halen. Zo hou je heleboel geld over en daarmee kan je dan weer een adviesfunctie in het leven roepen. Die ergens over gaat misschien. Dat is een veel beter plan.

Ja toe maar, verversen die pagina! Naar willekeur een ander plaatje. En het moeten er nog veel meer worden. Dank aan ppk, www.quirksmode.org.

Sinds dat ik gisteren las wat voor roeg de plaatselijke leesclub voortbrengt, omdat mijn moeder me het boekje liet zien dat ze moest bejureren, is het me beginnen dagen: Bloggen is Koning Suffe Hobby. Kenmerk van zo'n leesclub is namelijk dat de ene na de andere tenenkrommende lap tekst met groot gejuich wordt ontvangen door de medeclubleden die eenzelfde roeping denken gemist te hebben. En met ongeveer 4000 leden zijn wij bloggers natuurlijk eigenlijk de grootste kromme tenen producent van Nederland.

Met zijn allen reageren we zoet op de zoetigheden die anderen ons voorschotelen. De enige reden dat er nog wat goeds tussen zit is dat we met zo velen zijn. En als er eens iemand negatief is - in een reactie bijvoorbeeld - dan is het hek van de dam. De righteous people vallen over elkaar heen om de reactie te veroordelen. Dat kan je dus het beste anoniem doen. Maar die anoniempjes hoeven we niet serieus te nemen. Lost zichzelf lekker op zo.

Ik ga maar een nieuw soort log introduceren; het zeiklog. Dan registreer ik www.zeiklog.nl en post daar elke dag  zoveel mogelijk gezeik over andere logs. Bloggen moet namelijk cool zijn en leesclubjes zijn niet cool. Die zijn suf. Zeiklog zal vele bezoekers trekken. Het zal de eerste echte graadmeter van goede Nederlandse logs zijn. Ik geef vast een voorproefje:

Een oproep aan Merel. Merel Roze moet één van de best bezochte blogs van Nederland hebben. Daarom gooi ik de knuppel even in het juiste hoenderhok en stel de vraag: Kan je alsjeblieft ophouden met je lief 'mijn lief' te noemen? Verliefde webloggers zijn toch al slecht te pruimen en als 'mijn lief' te pas en te onpas opduikt dan trek ik het niet meer. Vroeger was dat volgens mij een stuk minder en je log wordt er niet leuker op.

En gaat u nou allemaal alsjeblieft niet zeggen dat iemand zelf moet weten wat ie schrijft en dat het mijn keus is om dat te lezen of niet, want dat is lulkoek. We moeten met zijn allen wel steeds beter worden en Merel schrijft ook om gelezen te worden en niet om 'het lekker van je af te schrijven' of 'de dingen op een rijtje te zetten'. Het enige dat erger is dan een verliefde weblogger is een weblogger die aankondigt dat hij of zij een tijdje gaat stoppen. Dat is helemaal niet te harden. Wat denk je verdomme wel niet!

Nee, ik weet wel wat werkt en wat niet. Ik weet hoe het zou moeten en wat er eigenlijk aan schort. Ik weet hoe je de lezers trekt en wat een goede post onderscheid van een slechte post. Ik heb immers een weblog en niemand corrigeert mij. Niet als ik stout ben en vooral niet als ik zoet ben.

De leesclub heeft tenminste nog een jury.