Seelaavie

Ik baal weleens. Dan heb ik het weer eens uitgemaakt, maar dan bestaat mijn leven vervolgens uit werken. Alhoewel ik als zelfstandig ondernemer natuurlijk graag mag koketteren met de tijd die ik in de zaak steek, ga ik toch een beetje zwaarmoedig door de post-relatie weken heen. Zelfmedelijden is soms moeilijk af te wenden.

Afgelopen week heb ik gewerkt en getraind. Nu is het zaterdag. Vanochtend heb ik in mijn bed gelegen en nu ben ik weer aan het werk. Morgen moet ik ook nog wel even aan het werk, want maandag hebben we een belangrijke presentatie. En eigenlijk vind ik het heerlijk om met het zonnetje in mijn rug, Manu Chao op tien en een kopje koffie aan mijn zijde te werken aan een goed verhaal.

Maar ik wil ook weleens in een warm huisje thuiskomen waar het gezellig is en waar het schoon is. Die vrijgezellige troep hangt me dan de keel uit. Ik baal dan als ik een avond in mijn eentje voor de televisie doorbreng en als er dan niets is. Dan baal ik dat die relatie weer niet is gelukt. Gelukkig kan ik hier altijd even lekker zeiken.

Hahaha, ik weet nu alweer dat ik een mailtje krijg van een zeker persoon die zich afvraagt of het wel met me gaat en of ik niet heel diep in de put zit. Maar juist diegenen die altijd roepen dat het goed gaat, zitten het ergst in de knoop. Nee, de knoop zit ik niet in, maar het zou wel een goede naam voor een kroeg zijn.

De Knoop.

Bij het knipperen van mijn ogen
ontvouwt een grillig landschap
dat in een koude gloed verscholen ligt
telkens mooi en dan weer niet.

Als de chaos van de roes
uit welke Limburg ontwaakt
waar mijn warme treincoupé
onverstoord doorheen raast.

Karma heeft betrekking op de wereld van de ethische verantwoordelijkheid; het is de werking van het principe van voorwaardelijkheid op moreel niveau. Schrik niet, want ik wordt niet plotseling evangelist, maar er zit me iets dwars.

Een jongen op onze voetbalclub is geroyeerd. Een grappig verhaal overigens, want de keer dat hij op heterdaad betrapt werd had hij de telefoon van een teamgenoot in zijn schoen. Zijn loopje verried hem uiteindelijk, terwijl hij reeds gefouilleerd was.. Aangezien de vijf andere recente diefstallen allemaal hadden plaatsgevonden in zijn nabijheid, was de conclusie al snel getrokken. Hij heeft het allemaal gedaan. Laat ik duidelijk zijn, ik denk dat ook. Hij is dus geroyeerd.

Deze jongen had net een kindje bij zijn huidige vriendin gekregen en in dezelfde week ook één van zijn vorige vriendin in Rotterdam. Dat geeft te denken nietwaar? Niet meer te vertrouwen dus. Afgedaan. Slecht Karma.

Maar wat als deze jongen allerlei moelijkheden heeft? Wat als hij gewoon ziek is? Moet een vereniging nu juist niet een plek zijn waar iemand zijn sociale basis nog enigszins wordt onderhouden? Zachte heelmeesters, ja ik weet het. Gebed zonder end. Eigen schuld. Er is nooit een goede reden om te stelen. Ik weet het, echt.

Maar ik ken zijn verhaal niet. Ik heb zijn redenen niet gehoord. En ze zullen ongetwijfeld niet goed zijn. En hij moet ook opsodemieteren. En het is ook zijn eigen schuld. Maar ik kan niet in zijn rottige leven kijken en ik kan ook niet bedenken dat ik zoveel beter ben. Ik zat weleens met een paar biertjes teveel op achter stuur. En met mijn opvoeding, opleiding, sociale status en inkomen is dat behoorlijk moreel verwerpelijk.

Misschien wel veel erger dan het jatten van een telefoon.

Zeiken kan ik wel, maar klagen niet. Klagen vind ik een vorm van zwakte. Zo klaagt men over het werk, het weer, het andere geslacht of het gewicht. Ik vind altijd dat je niet moet klagen, want of je hebt het in eigen hand of er is toch niets aan te doen. Dus klaag ik niet. Klagen heeft geen zin. Klagen is een kwestie van je frustraties niet onder controle hebben.

Maar! zoals gezegd: Ik kan wel zeiken. Zeiken doe je namelijk op anderen. Dat is geen klagen, maar dat is gewoonweg afgeven. Zeiken verlicht. Net als vloeken of teveel drinken. Of heel hard trainen. En zeiken leidt de aandacht af van je eigen zwakte en richt de aandacht op de zwakte van anderen. Zo hoef je zelf niet zwak te zijn of je frustraties te onderkennen. En dat is lekker!

Non-verbale communicatie. Tsja. Dat kan ik minder goed dan zeiken, maar beter dan klagen. Diep zuchten. Niets zeggen. De andere kant opkijken, of naar de grond. Schouders ophalen. In het niets lachen en hoofdschudden. Een flauwe grap maken. Mompelen. Of zogenaamd niets horen. Zogenaamd geconcentreerd zijn. Vervelend natuurlijk, maar beter dan klagen. Veel beter.

De goede verstaander herkent natuurlijk overal de frustratie. Die kan mijn apengedrag moeiteloos ontcijferen  Daar ben ik dan ook dol op. Op Goede Verstaanders. Doe mij die maar. Die me verstaan zonder dat ik anders ga praten en die praten zodat ik het ook versta. Driewerf hoera voor de Goede Verstaander. Hulde. Halleluja. Dank voor uw begrip!

Gelukkig ken ik er een aantal, maar ik mis er één. Begrijpt u wel?

Het schaftlokaal bracht me op het idee om eens te kijken hoe mensen eigenlijk op seelaavie terechtkomen. Nou, er zijn veel manieren, maar de leukste is om "Naakte geel vrouwen" in te typen bij Yahoo. Ten eerste vraagt Yahoo zich af of je niet "Naakte geile vrouwen" bedoelt en ten tweede vind je op plaats 32 een linkje naar een stukje op seelaavie.

Ik denk overigens dat de uiteindelijke zoeker inderdaad op zoek was naar naakte geile vrouwen. Hahahaha! Ik werd gevonden door een viezerik die niet kan typen.

Het werkt bij de overheid en het heet: theoretische obstakel machine. Het zijn vaak weldenkende, welmanierde en soms zelfs goed geklede mensen. Ze zijn meestal kaal. Het vervelende is dat ze bedreven zijn in nadenken over hypothetische problemen die bemoeilijkt worden door nog hypothetischer obstakels. Als er dan in mijn linkeroor iemand een koekje zit te kauwen en aan de andere kant smakt iemand een appel naar binnen. Als dat gebeurt, dan wordt mijn frustratie-tolerantie danig op de proef gesteld. Als een machine weet hij steeds weer een hypothetische mogelijkheid op tafel te gooien.

"Maar als je nou naar de situatie over 10 jaar kijkt" ratelt de theoretische obstakel machine, "dan kan het weleens helemaal anders zijn."

"Ja!", denk ik, "Dat KAN! DUS!! NOU EN!! GEEFT TOCH NIET! LAAT LEKKER ZITTEN! IK HEB HONGER! HOU ERMEE OP!! GET A LIFE!!"

Hij praat door, maar ik dwaal af. Zijn extra natte lippen omlijnen een onsmakelijk gat in zijn glimmende hoofd. Ik ga weg, dit heeft geen zin. De middag laat ik voor wat hij is en ik ga nog even naar mijn werk. Ik kan geen obstakel meer bedenken.

Thuisgekomen maak ik mijn zuurkool klaar. De datum op het pakje is verstreken, maar het kan vast nog wel. Hoe ruik je nou of je zuurkool is bedorven?

'Hee meisje, kan je ollie?'

Een meisje in een roze winterjas rijdt verlegen, maar met rechte rug langs het Canadaplein in Alkmaar.

Nog eens:

'Kan je ollie?'

Ze kijkt rustig opzij en lacht.

Ze zet aan.

'Kan je kick-flip?'

... niets

'Kan je zeker niet? Kick-flip?'

Ze schuift met twee voeten naar achteren, maakt een ollie..kickt een flip en landt op een 180 graden gedraaid board. Ze stapt af, trapt haar bordje in haar handen, glimlacht en loopt de hoek om.

'Vèt!', zuchten de jongens,

'Meisje! kom terug!'

Maar ze is vertrokken.

Google kocht ooit Pyralabs. Pyralabs was de eigenaar van Blogger.com. Nu weten jullie genoeg. Google zag en ziet dus geld in weblogs. Dat zien de mensen van Geen Stijl ook. Ze maken een interessante website waarop sponsors en advertenties zijn te vinden en er zelfs merchandising te krijgen is. Goed plan, want dit log bouwt langzamerhand hartstikke veel waarde op.

Ga maar na...alles wat je op dit log plaatst wordt potentieel door duizenden mensen gelezen. Laat hun publiek nou eens voor 10% uit andere bloggers bestaan. Dan gaan er dus honderden mensen in hun eigen blogs geïnspireerd raken door de stukkies uit Geen Stijl. Google werkt op basis van relevantie, oftewel des te meer er ingehaakt wordt, des te meer er gelinked wordt en des te hoger kom je terecht bij Google.

Emerce heeft nu geschreven over Geen Stijl, omdat Geen Stijl een stukje publiceert over een Axe actie van Unilever. Een zogenaamde viral marketing campagne, waarbij de marketing-methode bestaat uit het creëeren van een lopend vuurtje. Dus de medewerkers van het bedrijf doen hun best om een bepaald filmpje of animatie of weet ik veel wat onder de aandacht te brengen. Dan is het daarna stiekum toch reclame. The Blair Witch project is het bekendste voorbeeld van hoe dit (bij bioscoopfilms) kan werken.

Geen Stijl veroordeelt de actie echter, want ze wil een halt toeroepen aan medewerkers van bedrijven die 'fora en logs overspoelen met leugens'. Dit is natuurlijk heel erg slim van Geen Stijl. Nu komen zij bovenaan in Google te staan! Daarnaast geven ze zichzelf een imago-boost, want ze nemen zogenaamd de weblogs in bescherming. Ik hoop dat de mensen die voor Geen Stijl schrijven zich beseffen dat deze site een goudmijntje is en dat ze mede-eigenaar zijn of wat dan ook. Dat ze niet vies zijn van commercie mag ook duidelijk zijn.

Vergis je niet hoor! Ik ben pro-commercie en pro-hypocrisie. Ik ben ook pro-viral marketing en ik vind het jammer dat Axe de site waar het om draaide heeft teruggetrokken. Dat is nergens voor nodig, want dit was/is een zeer geslaagde actie.

Echter; In sluwheid moet het viral-marketing bedrijf in Geen Stijl ruimschoots zijn meerdere erkennen!

Ooit had ik een poes. Stom beest. Hij stonk, liep altijd weg en kwam niet als hem riep. Ik heb ook eens bij iemand geslapen die poezen had die de hele nacht over het bed sjeesden. Anders vond ze het zielig. Jezus! Stel dat zo iemand kinderen moet opvoeden. Die poes die ik had is trouwens dood. Hij liep weg en werd overreden. Tsja.

Maar webloggers houden van poezen. Ga maar eens een rondje weblogs doen. Overal hebben ze die kutbeesten. Wat moet je ermee? Of je moet van stinken houden. De meeste poezenbezitters roepen dan ook maar hetzelfde als Midas Dekkers. Want die haat honden en houdt van poezen. Zelfs Midas Dekkers snapt er dus niets van. Wacht maar tot hij oud en blind wordt en met zijn blinden-geleide-poes over straat moet.

Webloggers hebben nog wel meer gemeenschappelijk. Die 'Stop Zinloos Geweld' button bijvoorbeeld. Dus met andere woorden: 'Ga door met Zinvol Geweld'. Nutteloze actie. Dat is net als de speaker in het stadion die vraagt aan de ajax-aanhang of ze willen stoppen met kwetsende spreekkoren. Ja hoor. Logisch natuurlijk, wat er daarna gebeurde. Hahaha.

Webloggers zijn rechtschapen. Ze zijn Lief en Ruimdenkend. Anti-uitzetting en pro-bijstand zullen we maar zeggen. En ze hebben poezen. Leuke, schattige poezen. En vaak omschrijven ze zichzelf als creatief, aardig & spontaan. En politiek correct natuurlijk. Het mag duidelijk zijn dat meisjeslogs de meeste reacties hebben. Dat is omdat de mannetjes hun aandacht willen. Oja, en ze zijn allemaal erg fotografie minded. En ze lezen boeken. En alleen het eerste deel van The Matrix is goed.

Webloggers zijn zooo saai met zijn allen. Of ze stoppen stoppen als er een verkering uitgaat? Als het gekeutel interessant dreigt te worden? Dan wordt het juist interessant! Ze willen allemaal lief gevonden worden. Ik ga de nieuwe Pivot-weblogtool-1.0 installeren, want dan kan ik polls uitvoeren. Dan kan ik controversiële polls verzinnen zoals; Hoeveel webloggers kijken naar Sex Court? of  Vind je romantische komedies niet eigenlijk het leukste filmgenre? En ik moet een gastschrijver...een meisje, want ik wil de meeste reacties.

Wat ik maar wil zeggen...binnenkort kunnen we de Blogs van het jaar kiezen op about:blank. Het zal mij benieuwen.

Elk jaar krijg je een polisboekje. Bij je ziektekostenverzekering. Daar staat bijvoorbeeld in dat je recht hebt op negen behandelingen van de fysiotherapeut. In 2002 had ik er wel 40, maar dat kon omdat mijn therapeut verlenging aanvroeg. Betaal ik me nog scheel aan bandages, eigen risico's en weet ik het wat.

In 2003 eindelijk onder het mes geweest en een nieuwe kruisband gekregen. Daarna twee keer in de week naar de fysio. Intussen train ik weer en heb ik rond 700 euro gedeclareerd aan fysiokosten. Vanochtend belt het Zilveren Kruis op, op mijn polis kan ik sinds 2003 geen verlenging meer krijgen. Dus die operatie en de revalidatie daarna kosten me bij elkaar wel een maandloontje.

En maar zeiken dat de tandarts niet in het ziekenfonds zit, die kan je volgens mij voor 2 euro per maand bij verzekeren. Alhoewel ik het wel lullig vind voor mijn fysiotherapeut, want in het nieuwe jaar is het echt rustig geworden op de praktijk. Ik hoop dat dat gauw over is, alhoewel ik er niet vaak meer zal komen...de sportschool is goedkoper.

En nu ben ik zes maanden verder en mag ik nog steeds geen wedstrijden voetballen. Bah.

She said, "why don't we both just sleep on it tonight"
And I believe, in the morning you'll begin to see the light
And then she kissed me and I realized she probably was right
There must be fifty ways to leave your lover.

Dat is uit een liedje van een pop-idool. Ik weet niet of veel mensen het liedje kennen, maar Paul Simon kennen ze wel. Gisteren zag ik voor het eerst een aflevering van Idols. De voorronden niet meegerekend. Vandaag heb ik voor het eerst over Idols gepraat. Het lekkere wijf is door en ook een rood versierde neger. En er is nog een Volendammer op de achterhand.

Wat is de toegevoegde waarde van deze mensen? Niets! Ze kunnen net aan zingen en dat was het wel. Ze hebben een belachelijke muzieksmaak, kunnen geen noot vasthouden, geen liedje bedenken en geen instrument bespelen. Als ze in maat dansen is het al heel wat. Al konden ze maar een paar zinnen zeggen die wat inhielden.

Maar we kijken ernaar en we praten erover. Net als over de films over een ring en de echte levens van beroemdheden. Ik doe dat ook. Dat komt door de marketing-centjes die ze ertegenaan gooien en omdat gemiddelde verwachtingspatronen gewoon erg laag zijn. Dat wordt maar sporadisch weerlegd door mensen als Michael Moore in 'The Awful Truth' of Rob Muntz met zijn nieuwe programma 'Normen & Waarden'.

Gelukkig heb je nog voetbal, daar kan je je heerlijk in verliezen. Zowel in het doen als in het kijken. Voetbal is namelijk nog steeds een kwestie van hard werken, geluk, talent, originaliteit, rivaliteit en passie. Daarom verdient voetbal ook alle aandacht die ze eraan besteden, vooral de aandacht in de pers en de magazines. En Hugo Borst, want dat is mijn held geworden en dat was ie niet.

Al kon ik maar één keer koppen als Bosman of vliegen als Van der Sar. Al kon ik maar één keer een steekpass geven als Bergkamp of met beide benen schieten als Sneijder. Al kon ik maar één keer vreten als Gullit of Rijkaard of ontploffen als Kluivert of friemelen als Van der Vaart.

Al kon ik maar één couplet schrijven uit Fifty Ways to Leave Your Lover en het drummen en zingen tegelijk. Al kon ik met vier regels maar zoveel zingen als ik dagenlang wil zeggen.

Dan zou ik het doen.

Maar alleen als ik het zou kunnen.

Een nieuwe auto! Ik heb een nieuwe auto. Mijn vorige auto was ouder dan ik, maar deze is nieuw en betrouwbaar. Ruim twee jaar lang heb ik genoten van een Amerikaan van zes meter lang. Heerlijk hoor, maar niet zo handig. Nu heb ik gisteren voor het eerst in lange tijd in een warme en luxe auto gereden met een radio. Er zat overigens geen cd-speler in, maar wel een cassette-speler. Briljant! Ik heb meteen al mijn oude bandjes opgesnord bij mijn vader en moeder en ga flink terug in de tijd.

Aan je oude bandjes kan je goed aflezen hoe je je toen voelde. Compilaties van je beste CD's staan op die bandjes. En ik heb ook een paar voorbespeelde audio-cassettes. Van de Spin Doctors bijvoorbeeld. Die heb ik bijna 10 jaar gelden in Djakarta gekocht. 'A pocket full of kryptonite'. Fantastische plaat! of nee..Cassette!

Zijn er nog mensen met voorbespeelde audiocassette's? Kan ik die van jullie kopen? Dan ga ik alleen nog maar rondjes rijden en vrienden overal afzetten. Gelukkiger kan je me niet maken.

Ik woon nu op loopafstand van mijn werk, maar ooit zat ik 5 jaar lang 2 uur per dag in de auto om op mijn werk te komen. En ik vond het maar zelden erg. Lekker tijd om na te denken en lekker met je eigen muziek. Kneiterhard. Telefoon had ik nog niet, of hij stond uit. Het is toch wel vrijheid, zo'n auto. Maar weet je wat tegenwoordig vrijheid is? Je telefoon uitzetten!