Ik wil te veel
Ik ga te snel
En soms als ik omkijk
Zie ik mezelf aan het elastiek
Jezus, wat was ik gisteren moe. Na een weekend fietsen, een week werken met vier offertes, twee lange avonden doorwerken en 1 pitch, twee keer trainen en 1 verjaardag kon ik niet meer op mijn benen staan.
Het is zelden vertoond, maar op vrijdag avond lag ik om half één in bed met over de hele dag 1,5 glas rosé in mijn lijf.
Nu heb ik weer energie, misschien dat ik er even niets mee doe.
Gisteren om elf uur een presentatie gehad bij een klant waar we tot half drie aan hadden gewerkt, de nacht ervoor. De avond daarvoor ook al en dus gisterenmiddag even de brui eraan gegeven en 's middags vrij genomen. De nieuwe HP/detijd lag op de mat.
Cindy Hoetmer heeft een column. Dat is mooi, want ik las altijd Heleen van Rooyen in het Parool en die stopte. Mijn abonnement op het Parool stopte ook en ik heb het maar niet verlengd. Er was echter geen surrogaat, maar dat lijkt er nu toch te gaan komen. Cindy beschrijft elke week haar leven als single.
Beter nog dus dan Heleen. Heleen is immers getrouwd met Ton en is uit principe niet monogaam, wat dat ook moge betekenen. Maar dat thema kwam me net iets te vaak terug. Het single thema is echter onuitputtelijk vermakelijk voor singles en non-singles.
Kijk, Cindy heeft de stelling dat je als single meer energie hebt, omdat je gewoon meer hormonen hebt. De paringsdrang heeft een biologisch effect op het lichaam, waardoor je tot meer in staat bent. En daarin heeft ze gewoon gelijk. En als iemand gelijk heeft dan wil je daar meer van lezen en dat kan nu dus iedere week, een heerlijk vooruitzicht.
En gisteren de eerste met een verhaal over haar ex zoals ik ze van mijn exen wel vaker heb gehoord. Zo'n - ik heb liever niet dat je zus of zo doet - verhaal. Hij was erachter gekomen dat ze ooit weleens een brief had geschreven naar een krant en dat vond ie niet chic. Zo heb ik weleens een date gehad met stomverbaasde vriendinnen die verrast waren over trivaliteiten als deuren openhouden, mee naar binnen gaan in een winkel of ontbijt op bed.
Zij krijgen indruk dat ik tot over mijn oren verliefd ben - ik ben gewoon beleefd. Ik luister naar wat ze te vertellen hebben en kook eten. Ik acht het niet mijn zaak om meteen aan te geven wat ik wel en niet leuk aan haar vind en of ik wel of niet van rokjes of blond haar hou. Dat weet ik niet. Ben wie je bent en we zien het wel, dan vraag ik over een jaar wel of je niet eens wat aan sport moet doen en of je die belachelijke oorbellen wilt verstoppen.
Dus voor alle Cindy's die in hun dertiger jaren man zoeken kan ik alleen maar hopen dat jullie ons niet opzadelen met pre-historische frustraties van ex-vriendjes en blijf alsjeblieft zeuren, bevestiging zoeken en wispelturig. Als ik een lekker wijf wil dat naar mijn pijpen danst dan ga ik er wel één in Thailand kopen.
Ken je doelgroep!
Maandavond komt vriend A. meestal over de vloer. Hij is inmiddels in zijn derde verkeringsmaand en heeft een veel positievere levenshouding dan ik op het moment. Logisch natuurlijk, want ik heb net de zoveelste slappe verkering uitgemaakt. De maandagavond gesprekken eigenlijk meestal daarover. Over vrouwen en wat we er wel en niet van begrijpen.
De hoofdconclusies zijn: als het klikt is het goed en als het niet klikt is het niet goed. De rest heeft er eigenlijk niets mee te maken.
Goed of slecht zoenen maakt niet uit, zelfs goede of slechte sex maakt niet uit. Het geeft niet als ze om 10 uur naar bed gaat of als ze overal kaarsjes neerzet. Het geeft niet als ze over haar werk vertelt en over mensen die je nooit hebt gezien en niet kent. Het geeft niet als ze zegt dat jij net zoveel praat als zij. Het geeft niet als ze aan de andere kant van het land woont. Het geeft niet of ze blond, donker, dik of dun is. Geil of frigide. Slim of dom. Leuk of gemeen. Als het klikt is het goed.
Ik geloof het allemaal wel. Nu zijn voor mij alle vrouwen - moeders, zusters, oma's, tante's, collega's en vriendinnen/vrouwen van vrienden uitgezonderd - leugenaars met een kinderwens. Slachtoffers van hun biologische klok. Emotionele stormen van sprirtualiteit. Gezelligheidsverslaafden Op zoek naar hun eigen energie of er in ieder geval lekker dichtbij .Uitvinders van de zinsnede '..dit doe ik anders nooit!..'
Maarja, als het klikt is het goed hè. Dat dan weer wel. Want met mij is natuurlijk ook veel mis. Het wordt tijd dat ik weer eens een trap krijg of überhaupt verliefd wordt. Alhoewel. Het artikel 'Liefde maakt dom' in HP/deTijd van beroeps-single Cindy Hoetmer geeft weer een fantastisch kijk op singlehood. En misschien wel een fantastische kijk op het gevoelsleven van deze vrouw. Cindy vind ik toch wel leuk denk ik.
Als ik haar goed begrijp moet ik overigens gauw naar één van Volkskrant single feestjes, want daar loopt zij rond en nog flink wat lekkere dertigsters en valt het met de mannen flink tegen. Maar als je mij vraagt op wat voor types ik val dan denk ik dat ik niet op types val die naar single feestjes gaan.
Hoe oud zou Cindy Hoetmer zijn? En is ze net zo leuk als ze schrijft?
Ik ga even naar de site van de Volkskrant...
De afgelopen drie dagen heb ik mijn 91 kilo zware lijf over vele heuveltoppen gehesen. Op een mountainbike. We waren in Duitsland op een camping (www.campingplatz-auenland.de) om drie dagen te fietsen en te barbecue-en. De zogenaamde 72-uurs-mountainbike-b-q.
De eerste dag hebben we 40 kilometer gefietst, waarbij we door de modder nauwelijks de bergpaadjes konden onderscheiden van de rest van het bos. Aangezien we niet geslapen hadden, omdat we de nacht ervoor vertrokken, waren we dus compleet kapot. Dat moest beter op dag 2.
Maar dag 2 heb ik me in de eerste etappe volledig opgeblazen. Overmand door hoogmoed begon ik als een wilde tegen elke berg aan te klimmen en tegen de middag bereikten we het 10 kilometer, twee bergen en één bos verderop gelegen Münchhausen. Toen was ik al gebroken. En vanaf daar ging het bergopwaarts, maar bergafwaarts had ook een goede term geweest. Een bospaadje dat 600 meter omhoog ging en bijna zonder bochten. Vliegen, wespen, sprinkhanen en hagedisjes haalden mij vrolijk links en rechts in terwijl mijn zitvlak kreunend heen en weer joeg over mijn zadel.
Dag 3 hebben we dan ook maar rustig aan gedaan en uiteindelijk hebben we toch flink wat gefietst en ondanks de ruim 3 meter Bratwurst die op de barbecue is verstookt ben ik toch fitter teruggekomen dan dat ik wegging. Mijn spijkerbroek klemt om mijn bovenbenen en mijn knie heeft geen centje pijn gehad.
Dat is ook weleens leuk.
Als ik woorden had
Zou ik de dag voor je maken
Ik zou een morgen voor je zingen
Vers en van goud
Ik zou deze dag
Voor altijd laten duren
En je een nacht geven
Gedrenkt in maneschijn
Ja! het is een raadsel, en alhoewel niet moeilijk, wel lekker melig. (Single Luck, een heerlijk programma.)
Komkommertijd. Dat wat je moet doen, stel je zo lang mogelijk uit en dat kan ook want iedereen is op vakantie of heeft ook meer tijd dan normaal. De mailinglist waar ik lid van ben draait dan ook vole toeren. Het is een lijst met allerlei oud-collega's met allerlei mensen die Internet en Creatie als grootste gemene deler hebben.
Ik loop een beetje achter. Ik wist van het bestaan van startpagina.nl en al haar dochters (of is het 'zijn' dochters?), maar dat daar ook nog veel privé versies van waren was mij volledig onbekend. Nouja, webloggen was ik ook vreselijk laat bij. Voor een internetprofessional dan. Afijn, ik struikelde dus over enkele van deze linkverzamelingen, zoals www.gillesdesmit.com/start of www.tonie.net/start of www.tijs.org/bookmarks.php. Vooral die van legendarische Tonie is okee.
Zo kom je weer eens ergens. Zo ook op het weblog van Wim Rigter. Een heel indrukwekkend en dapper weblog van de radiopresentator die slokdarmkanker probeert te verslaan. Toevallig ook, omdat ik afgelopen week werd uitgemaakt voor botte lul, omdat ik iets gezegd zou hebben. U begrijpt het al, dat iets ging over kanker.
Als iemand naar me toekomt en zegt dat ze het zo bot vindt dat ik iets tegen iemand zei, dan ben ik er meteen klaar mee. Alleen al die arrogantie; van de veronderstelling dat zij het niet verkeerd heeft verstaan, dat ze überhaupt het halve gesprek gemist heeft en iets meent te moeten zeggen en dat ze meteen maar aanneemt dat ik het zodanig bot heb gezegd en bedoelde. Daar ga ik niet op in.
Dat is namelijk niet te winnen. De presumptie is al gemaakt, ik heb het al gedaan, ik kan alleen nog maar excuses maken. Dat is allemaal leuk en aardig als je iets hebt om je excuses voor te maken, maar ik ga me niet verontschuldigen voor ongedane zaken. Dan maar bot en arrogant, ik paste liever voor de welles-nietes discussie die zou gaan volgen. Want als ik had aangegeven dat ik dat niet gezegd kan hebben, dan maak ik haar eigenlijk uit voor leugenaar. En dat is natuurlijk poep tegen de ventilator gooien.
Ik heb maar gezegd dat ik eigenlijk altijd heel bot was en dat we het daar maar bij moesten houden. Ik geloof dat dat antwoord de stelling wel onderschreef, haha. Nu moet ik het weer goedmaken natuurlijk, want ze bedoelde het vast goed & gezellig.
Glenn Helder kent mij niet. Natuurlijk ken ik hem wel. Voetballer van Vitesse, Arsenal en het Nederlands Elftal. Maar ook jarenlang de vriend van Manon uit Uitgeest. Zij was toen één van de mooiste meisjes daar en dus was er een beetje afgunst naar Glenn. In onze ogen een vreselijk overschatte voetballer.
Twee weken geleden kocht ik een DVD met de honderd goals van Dennis Bergkamp voor Arsenal. Daar zitten er één of twee bij op aangeven van Glenn. Arsenal was toen niet zo'n hoogvlieger als nu, ze haalden Europees Voetbal en waren daar erg blij mee. Glenn zat daar natuurlijk niet omdat hij niets kon. Maar in 1996 kon hij ook nog wel iets.
In Uitgeest wisten we al gauw als het mis was met Glenn. Geld opmaken was het enige waar hij goed in was. Van 10 jaar betaald voetbal had hij uiteindelijk geen cent over en had alleen maar gokschulden. Of dit de precieze waarheid is weet ik niet, maar dat hij liep te prutsen was duidelijk. Ook zijn veldprestaties gingen navenant achteruit. Het zal ongetwijfeld met elkaar te maken hebben.
Manon zag ik drie weken terug op de kermis in Uitgeest. Nog steeds een mooie meid en navraag leerde dat ze inmiddels niet meer met Glenn was. Dat leek ons allemaal een goed plan. Glenn zag ik gisteren. Hij mocht met de muziek meedrummen tijdens de Boedyou party op de Platte Stenen Brug. Een feest met een DJ en veel getrommel wat over het algemeen erg gezellig is als het weer wil meewerken.
Gisteren kon je ook duidelijk zien waarom Glenn zijn voetballeven verputst heeft. Hij en een andere drummer zaten vooraan het podium achter twee drumstellen en daar weer achter de DJ die een stampende beat mixte. Glenn en de ander gingen meedrummen. Ik weet niet hoe die andere jongen heet, maar ik weet wel dat ie heel goed is. Hij kon nooit de oorzaak zijn van de ravage die ons aller oren bereikte. Dat was Glenn.
Het is niet dat Glenn niets kan hoor. Hij kan best drummen. Hij kent alleen zijn plaats niet. Hij blijft maar roeren en roeren en kijkt geen moment naar zijn medemuzikanten, behalve als hij zijn bekkens heeft bereikt na weer een aantal overbodige roffels over zijn trommels. Dan zoekt hij de anderen zoals je bevestiging na een doelpunt zoekt. De anderen - die uit alle macht proberen om in ieder geval iets heel te laten van de totale groove - lachen minzaam terug. Hij ziet het niet.
Glenn bezit het blinde zelfvertrouwen dat je ook ziet bij spelertjes die de elite van het jeugdvoetbal zijn binnengetreden. Jochies die bij AZ rondlopen, waarvan je van 90% al weet dat ze het niet halen. Niet omdat ze niet kunnen voetballen, maar gewoon omdat ze anderen niet zien, omdat ze te naïef zijn en te weinig leergierig. Alleen diegenen die dat weten af te schudden, kunnen wel ergens komen.
Glenn heeft dat nog nooit van zich af kunnen schudden. Zelfs de afgrond van faillissement en complete mislukking heeft hem niet kunnen laten inzien hoe hij zijn talenten kan laten renderen. Zonde.
Gisterenmorgen had ik een vergadering in Rotterdam. Die zou tot 12 uur duren, maar dat werd natuurlijk veel later. Uiteindelijk was ik om 2 uur in Utrecht, omdat mijn lift terug tot Utrecht ging en ik verder zou gaan met de trein. Maar aangezien ik om half zeven weer in Utrecht werd verwacht, had het niet zoveel zin om in trein naar Alkmaar te stappen. Ik bleef dus in Utrecht.
Er was echter een probleem. Ik had 's-ochtends een rondzwervend kloffie aangetrokken, omdat het vroeg was en ik geen tijd/zin had om erover na te denken. Bovendien had ik een vergadering die niet netjes hoefde, dus schoot ik de kleren aan die het dichtse bij mijn bed lagen. Eénmaal in Utrecht gestrand, bedacht ik me dat ik gewoon de kleren aan had waarmee ik afgelopen zaterdag op een bierpodium had gelegen. Met name de volledig afgetrapte allstars waren een beetje slordig.
Geeft natuurlijk allemaal niet, maar het diner was met klanten en er is een verschil tussen casual en onverzorgd. Dus ik moest in ieder geval nieuwe schoenen. Als een echt make-over programma ging ik de stad in, de seelaavie metamorfose. Eerst kocht ik schoenen. Nette leren schoenen bij Cinderella. Teveel kleurtjes voor echt nette schoenen, maar dat bevalt me wel. Ik hield ze meteen maar aan.
Een grijze broek op wit/blauwe leren/suède schoenen ziet er echter ook niet uit. Dus maar een broek halen in de uitverkoop. Eerst naar de H&M. Vergeet het maar, er is voor mij geen broek groot genoeg in die hele winkel. Ik krijg ze niet eens over mijn bovenbenen. Uiteindelijk 4 winkels verder gestrand in de Dockers winkel, waar de enige behoorlijke broek natuurlijk geen uitverkoopje was. Maar ach. Staat goed bij die schoenen. Een beetje wijde geel/kaki katoenen broek.
Maar nu had ik natuurlijk een stom zwart shirt aan. Afijn, shirtje erbij met de kleur van mijn schoenen erin. En dan ook sokken en onderbroeken erbij. Want tsja, dan maar helemaal. Inmiddels was het half vier. Nog twee uur te doden, dus heb ik maar gevraagd of er ook een Kinky's Kapper was in Utrecht. En die was er. Naast de stripwinkel op de Oudegracht. Ongeveer de enige plek naast het NS-station die ik ken in Utrecht.
Mijn voeten deden al goed zeer toen ik bij Kinky's aankwam. Een vrolijke homofiel leidde de tent en ik kon meteen gaan zitten en werd geknipt door een bijna kaalgeschoren meisje 'dat niet zo van symmetrie hield'. Ze stelde voor om leuke dingen in mijn haar te scheren en ze kon prachtig zingen. Inscheren hoefde niet van mij, maar voor de rest kon ze haar gang gaan. Nu loop ik rond met Coupe Allochtoon; type Marokkaan.
In de kelder van de Kinky's heb ik me omgekleed. Tot sokken en onderbroek aan toe. Eigenlijk had ik voor-na foto's moeten nemen. Maar ach, u moet me maar gewoon geloven..
Gisteren vond ik nog 5 muntjes van Tentfeest 't Spyck in Harmelen. U gelooft het of niet, maar op dat feest ben ik afgelopen zaterdag geweest. Het werd georganiseerd door de KPJ geloof ik. De Katholieke Plattelands Jongeren. Ik kwam daar omdat ik meeging met een aantal vrienden die al bijna 15 jaar een band vormen en die nog veel langer mijn vrienden zijn. Het was ook niet de eerste keer dat ik meeging en zeker niet de laatste. Zeker die plattelands-KPJ-feesten zijn briljant.
Een tent, ruim duizend mensen, nog veel meer bier en een keet als kleedkamer voor de band en een ijskast met overbodig fris en te weinig bier. Okee, het zijn mijn vrienden dus ik ben bevooroordeeld, maar ze spelen een fantastisch reportoire aan nummers en op een fantastische manier. Of nee, de eerste set was belachelijk. Vooral het nummer Jump was een ramp, maar dat wou dan ook niemand meer spelen. Maar in de tweede set was het de beurt aan de nummers van Status Quo en Rage Against The Machine. Hard en simpel.
Boeren aan de voorste dranghekken, met stalen spieren en ongecontroleerde hoofden staan ze met hun monden wijdopensperd bier over elkaar heen te gooien, terwijl ze zoveel mogelijk duimen en vuisten de lucht insteken. Groepjes meisjes in klederdracht (witte puntlaarsjes, blauwe spijkerbroek met witte riem, iets te dik bloot buikje, wit topje met daaroverheen een knalrose of knalbauw iets groter topje, de haren los en een pakje sigaretten onder het behabandje of in de hand) wagen zich aan hetzelfde ritueel.
De gehele tweede set heb ik op het podium gelegen. Op mijn rug om zoveel mogelijk foto's te nemen die al honderd keer eerder zijn genomen, maar dat geeft niets. Uiteindelijk is de band met zes man en ik lig ertussen op de grond en er is een eztra zanger mee. Voor één nummer en vooral voor de lol. Iedereen poseert zo authentiek mogelijk, zonder schaamte en zonder rem. De band was met zijn achten deze avond en als de bus meer mensen toestond, hadden we met nog meer mensen lol getrapt.
Om vier uur zijn de eersten pas thuis. Moe en voldaan. Het kratje bier dat we op de valreep achterover drukten is op 22 flesjes na leeg. Niemand hoeft meer. Ik denk dat het twee jaar geleden was dat ik mee was geweest naar één van hun optredens.
Er is niets veranderd, behalve dat we op de terugweg Thé Lau tegenkwamen:
Stofzuigen heb ik net gedaan. Daarvoor bed verschoond, de was gedaan en afwassen moet ik nog. Ik heb aan de WC geroken; die hoeft niet. Ik moet wel het onkruid uit mijn tuin halen. Nu de zon weer schijnt heb ik ook mijn supersoaker tevoorschijn gehaald. Want een schoon tuintje en een lekker zonnetje trekt katten aan, die willen dan graag in mijn tuin poepen. Dus met mijn supersoaker ga ik op kattenjacht!
Er is namelijk niet echt een remedie tegen katten die in in je tuin kakken. En het zou me ook niet zoveel uitmaken, als het maar niet zo stonk. Zeker als de zon erop komt. Van kattenschrik schrikken ze niet en van de bush-bush die mijn tuin voorheen was wel. Maarja, daar heb ik geen zin meer in, nu is mijn tuin okee. Eigenlijk zou ik een hond moeten nemen. Dat is echter ook niet verstandig.
Maar sinds een week of twee gebruik ik de supersoaker. Fantastisch! De poezen en katten sluipen mijn tuin binnen en ik sluip mijn deur uit. Als ik het zacht genoeg doe, zien ze me niet en krijgen ze de volle laag. Met drie-vier fantastische sprongen en luid schreeuwend vluchten ze mijn tuin uit. Hahahahaa!
Het maakt voor de poep in mijn tuin natuurlijk geen moer uit, want de katten vinden het nu nog leuker en spannender om in mijn tuin te kakken. Ze kiezen andere aanlooproutes en schijten steeds in hetzelfde gat. Meestal ben ik er natuurlijk niet, maar ze vinden het wel spannend. Want nu zie ik eerst behoedzaam een hoofdje boven de schutting verschijnen om te kijken of de kust veilig is. Als ik dan een beweging maak, gaan ze gewoon verder, maar als ik naar de deur loop stippelen ze alvast hun vluchtroutes uit. Ik maak geen kans.
Op straat zijn we gewoon vrienden en knuffelen ze vriendelijk mijn broekspijp en ik knuffel terug. Dat is territorium van iedereen. Maar dat kleine stukje tuin, daar moet nog om gevochten worden.
Het staat 2-1 voor de katten. Maar de stront in mijn tuin is nu wel een stuk leuker.
Ho! daar zit er weer één! snel...
3-1
Hij is terug! Mijn rommelknie. Vorig jaar een nieuwe kruisband gekregen en volledig gerevalideerd, maar er is nog één onvolkomenheid; als ik 30-40 ballen achter elkaar over grote afstand wegschiet, dan komt er vocht in me knie. Onhandig natuurlijk als keeper, maar niet onoverkomelijk als doelman. En daarna doet mijn knie zeer en rommelt ie. Dat duurt een dag of 4.
Dus volgende week maar weer naar orthopeed. Ik denk dat er wat littekenweefsel zorgt voor wrijving als ik mijn knie volledig overstrek, wat dus gebeurt als ik voluit een bal schiet. Kijken of die orthopeed daar iets mee kan of kan bevestigen. Iets anders kan het niet zijn, ik kan voluit hardlopen, fietsen, fitnessen, vallen en keepen. Alleen schieten dus niet.
Het leuk van amateursport is altijd dat het je altijd wordt verweten als je een blessure hebt. Men zegt bijna dreigend, "Niet geblesseerd raken hoor, want anders hebben we geen keeper". Alsof ik er gvd iets aan kan doen. Maar geen zorg, het lukt me wel. Gewoon weinig schieten en misschien nog een kleine kijkoperatie om wat littekenweefsel te verwijderen. Dat ben ik in 2-3 weken te boven.
Want ik ben voor de rest fitter dan ooit.
Kutknie!
Soms heb ik het gevoel dat mijn voornaamste bezigheid is om weer om te schakelen, omdat ik het volledig anders interpreteer. Dat ik door het leven ga als moppersmurf. Dat alles wat er gebeurt precies datgene is waarvan ik hoopte dat het nu eens niet zou gebeuren en dat het dan toch gebeurt. Grote dingen. Kleine dingen. Onnozele dingen. Belangrijke dingen. Alles is voorspelbaar.
Zo weet ik nu al een aantal dingen zeker, die ik niet zeker wil weten. En omdat ik ze al zeker weet word ik chagrijnig. Dat is een slechte eigenschap. Want als je al weet wat er komt, maar iemand anders niet, dan moet je je energie steken in het proces. Het proces dat die ander moet doorlopen om te komen bij wat jij al weet. Dat kan ik soms, maar soms ook niet.
Het is ook een slechte eigenschap, omdat je er een betweter van wordt. Moppersmurf, zoals gezegd. En omdat chagrijnig worden verschrikkelijk veel energie kost en vrijwel niets oplevert. Het levert in ieder geval niet op dat de ander ziet wat jij denkt te zien. Het levert niets op.
Het is nog irritanter dat ik vaak gelijk heb. Achteraf. Maar dat ik er maar zelden in slaag om van te voren goed uit te leggen hoe het moet. Dus heb ik makkelijk praten achteraf. Dat realiseer ik me wel en daarom word ik ook chagrijnig. Omdat ik een slechte manager ben.
Maar ik kan dan weer heel goed aan mezelf uitleggen wat eraan schort. Dat dan weer wel. Daarom stuiter ik altijd weer terug. En dan komt er weer een schot in de roos. Eerst even ont-chagrijnen.
(écht! ik heb vaak gelijk, ook als ik het niet heb..ik heb me laten uitleggen dat dat komt omdat ik een 'alfa-male' ben. hahahaha, een biologische smoes!)
Ik háát ont-chagrijnen.
Vlakbij het strand wonen is genieten. 29 juli begint de training weer dus een beetje lopen moeten we wel weer gaan doen. Met lood in onze schoenen en tegenzin zijn Maurice daarom naar het strand getogen. Dat is in ieder geval altijd lekker. En vandaag zeker. Een lekkere zon, een goede temperatuur en een prima windje.
Je kijkt in de verte en ziet een gebouwtje. Daar lopen we heen spreken we af, wetende dat we meestal teveel hooi op ons vork nemen. We nemen een slap tempo, zodat we niet onze lucht kwijtraken, maar dat onze benen wel verzuren. Het blijkt dat we Bergen aan Zee hebben uitgekozen om heen te lopen. We komen er fris aan op een paar stramme spiertjes en een blaartje na. We zwaaien wat met de benen en rekken nog eens wat. We gaan terug.
Het blijft maar makkelijk gaan. De benen protesteren wel, maar de adem gaat lekker. We kunnen zelfs nog ouwehoeren en op onze looptechniek letten. En wat een weertje! Maurice legt nog maar eens uit wat hij allemaal bij AZ op de training meekreeg vroeger, van de huidige assistent bondscoach en we eindigen zelfs met een laatste sprint door het mulle zand en de trap op naar de boulevard. We denken zo'n 6 kilometer gelopen te hebben, maar in de auto aangekomen blijkt dat we een uur hebben gelopen.
Eenmaal thuisgekomen kijk ik de afstand na. Toch een kilometer of tien gelopen. En alleen maar genoten. Laat de trainer dit maar niet lezen...het was vast de vorm van de dag.
Hierbij mijn EK-hoogtepunten top drie. Alleen winst van Griekenland in de finale kan deze top drie nog overhoop halen, dus dat is mijn voorbehoud:
3. Het hoofd van Jaap Stam
Op drie staat het hoofd van Jaap Stam. Getrokken tijdens het volkslied voor de halve finale tegen Portugal. Ongelooflijk onguur en mean. A-symmetrisch van woede en spanning. Jaap die al tegen Zweden met de bal aan de voet aan het rennen geslagen was en die een schot afleverde op het doel van Isaakson tot verassing van zijn teamgenoten die waarschijnlijk nog verbouwereerder waren dan de Zweden zelf. Jaap wist dat zijn team niet de pressie naar voren durfde geven die het van het volk en Dick wel moest geven. Dat zat hem dwars. Dat maakte hem kwaad. Tijdens het volkslied realiseerde hij zich dat ze zojuist met een opdracht het veld in waren gestuurd door Dick en Willem en dat ze dat wederom niet zouden uitvoeren. Woedend werd hij zodra het Wilhelmus aanzwol en hij nam zich voor zich weer op het middenveld te wagen als de rest het niet deed. De rest is geschiedenis.
2. Korsakov-regie
De Portugese regie die me menigmaal volledig in paniek heeft weten te krijgen. Pure Korsakov regie; er ontbreken mij vele stukken aansprekend EK. Alsof je het einde van een goede film niet mag zien. 'Wat gebeurde er met Ricardo na het stoppen van de penalty?' We zien hem 7 stappen lopen om vervolgens een shot te krijgen van het volledige stadion, een juichende Portugees en een eeuwigdurend shot van een doodgewone engelsman, als we op het veld terugkeren is de berg spelers alweer aan het ontkluwen en wacht ik wanhopig op een herhaling. IJdele hoop. 'Hoe reageerden de Tsjechen na het geïncasseerde tegendoelpunt uit een kopbal van Dellas?' Na het doelpunt zien we gelukkig wel gelukkige grieken, alhoewel de regie razendsnel overschakelt op de vervloekte close-up, maar daarna hebben de Tsjechen nog 25 seconden. 25 seconden van hoop, er is nog van alles mogelijk. Wat deden de Tsjechen? Hoe trapten ze af? Hoe waren de laatste seconden van hun voetballeven en hoe zegen ze ter aarde nadat Collina eveneens zijn laatste adem uitblies? Ben ik de enige die dat wil zien?
Waarom dit een hoogtepunt is zal ik uitleggen... die beelden bestaan namelijk wel, want de camera's hebben gedraaid, dus ik weet dat er tenminste nog twee hoogtepunten opgenomen zijn die ik nog niet heb gezien en misschien nog wel veel meer. En dat is het grote voordeel van Korsakov-regie...al het goede moet nog worden uitgezonden. Hulde!
1. Van Jack voor Jack
Het is 1 juli en Griekenland heeft zojuist van Tsjechië gewonnen. Hugo Borst leest het radio commentaar bij Nederland- Tsjechië voor van Jack van Gelder aan Jack van Gelder. Jack van Gelder vraagt voortdurend en overbodig: "Wat wil je hier nou mee zeggen Hugo?". Nee, Hugo wil het eerst helemaal voorlezen. Jack van Gelder kraamt elke wedstrijd van Oranje een zonder meer fantastisch radio-verslag uit en is op Televisie altijd een hele fijne knuffelbeer. Hij maakt zich daarmee tot één van de meest schizofrene verschijningen van de Nederlandse omroep en lijkt er altijd mee weg te komen. Geeft ook niet, maar deze confrontatie was even op zijn plaats. Het zal Jack hevig hebben doen terugverlangen naar Ter land, Ter zee en In de lucht. Ook al wordt 'Snel naar de Bel' vandaag bijkans in de vrieskou afgewerkt, 200 meter verderop in het Noord Hollandsch kanaal, toch was de douce van Hugo kouder dan Jack had kunnen vermoeden. Leve de Kritiek!
Wil je televisie op je computer? Dat kan! Haal alles uit kabel met Chello en het TV op je PC pakket.
Maar ik wil het niet. Ik wil computer op mijn computer en televisie op mijn televisie. Wat moet ik nou met televisie op mijn computer, ik heb godverdomme twee televisies en ik ga toch niet achter mijn bureau naar mijn computer zitten zappen? En die slagzin vond ik eerst wel leuk maar nu beweren ze dat ik ook TV uit de kabel kan krijgen, vind ik ze toch een beetje infantiel worden.
Dit is iets voor de gadget freaks onder ons. Zo'n oom of tante of buurman die je bij binnenkomst naar hun door Leen Bakker bemeubeld kutkamertje slepen om je allerlei troep te laten zien die ze kunnen bedienen. Dat is dan ook het voornaamste, want die apparaatjes kunnen veel maar zij zelf over het algemeen niet. Stomme donkere vlekken die foto's moeten voorstellen gemaakt met een stereo-installatie die voor telefoon doorgaat. Mensen die al aan hun vierde digitale camera bezig zijn en nu met een peperdure spiegelreflex op een bruiloft rondlopen en zo het brood uit de mond stoten van de kundige fotograaf en die na 6000 keer klikken met moeite 50 opplakbare foto's opleveren.
Met zulke gasten mag je op bezoek en dan mee naar hun domein om naar hun PC te kijken. Want daar kan je de TV op zien. En je kan ook nog programma's op je harde schijf opslaan, dat is bijvoorbeeld handig met het EK.
Oja joh? Nou! daar heb ik nog nooit van gehoord. TV uit de kabel die je nog op kan nemen ook. Het gaat allemaal wel vooruit he! Voor je het weet kan je je cassettebandjes ook nog in je PC afspelen. Tof! Kan ik weer eens naar Doe Maar luisteren, want daar heb ik alleen bandjes en LP's van. Misschien moeten ze daar eens iets voor verzinnen, dat je muziek op je PC kan opslaan, dat lijkt me een goed idee.
Ik ben het namelijk zat om elke dag de playlist van de Arbeidsvitaminen af te speuren zodat ik op het juiste moment op record+play kan drukken om leuke muziek achter elkaar op een bandje te krijgen. Veel te tijdrovend! Misschien moet ik overwegen om een patentje aan te vragen.
Haal alles uit de kabel. Pff. Meer dan een halve finale zit er niet in..