Seelaavie

Vanavond heb ik dus de laatste aflevering gemist. Van Sex and The City. Vergeten op te nemen, ik was in de weer. Ik moest namelijk een presentatie geven t.o.v. 80 veehouders, akkerbouwers en tuinders. Windmolenaars dus. Mooi project hoor, het kost weliswaar een jaar voorbereiding en 4 dagen knutselen en klooien aan een demo (dat is zeg maar zo kort, dat de tikfouten er nog niet eens uit zijn), maar dan mag je het presenteren. En als de meerderheid dan zijn hand opsteekt, mag je het project doen.

Ik moest naar Swifterbant in Flevoland. Eerst moest ik het lampje van mijn auto verwisselen. Dat hielp niets dus verving ik ook de zekering. Ook dat hielp niets. Dus dan maar met één koplamp door de polder. Eerst nog een happie opgewarmd en om 18:15 vertrokken. Alles gedaan? Training afgezegd, demo upgeload, cd-tje gebrand...ja, ik denk het wel.

Eénmaal in Swifterbant kan ik dat restaurant nergens vinden. Na een paar rondjes tevergeefs zoeken naar wandelaars of borden bel ik uiteindelijk de voorzitter van de coöperatie maar:

'Van welke kant kom je?'

'Ja, weet ik veel. Links is het donker en rechts ook'

'Het is heel makkelijk, kom je vanaf de oostkant?'

'Ja hoor, haha, dat weet ik toch niet'

'Nou, geloof me maar, je komt van de oostkant en je moet richting het noorden.'

'Haha, en de zon in me rug houden zeker! Ik weet toch niet waar het noorden zit..'

'Waar het mos op de bomen zit Pee, tot zo!'

Goed. Ik reed dus nog maar een rondje en reed er warempel meteen tegenaan. Na een half uur was ik reeds aan de beurt en kon een prima sfeer maken met bovenstaande anekdote. De presentatie was prima en na vijf  minuten was het klaar. Project binnen. Mooi zo! Dat is lekker niet voor niets geweest. Ik schud nog wat molenaars de hand (ik ken er inmiddels flink wat) en ga op huis aan.

Aan de telefoon geef ik het goede nieuws nog even door aan mijn neef en compagnon. Hij zit Sex and The City te kijken. Shit! vergeten...en er was nog iets. Oja, de BTW. Dat moet voor 1 december, dus nog even langs de zaak.

Dat laatste had dus niet gehoeven, want internetbankieren gaat uit van kantooruren. Wat een gelul. Nouja, dat wordt een boete. Het is niet anders. Morgen om 8 uur in de trein. De hele dag in Utrecht werken en daarna misschien nog naar de ontknoping van de zaalvoetbalsoap, maar ik denk van niet.

Ik kocht afgelopen zondag 3 nieuwe stripboeken en 2 nieuwe dvd's, maar ze zitten nog onaangeroerd in mijn tas. En de nieuwe Hard Gras is binnen, maar als ik die nu ga lezen, wordt het zeker drie uur.

Nee, morgen wil ik wat leuks doen. Misschien duik ik wel even Utrecht in, daar is vast wat te beleven rond etenstijd.

Ik wil alleen maar even zeggen

dat ik elke december

het jaar zo beu ben en de mensen

en de dingen -

die ik moet

die ik zal

en die ik wil beginnen -

elkaar in de weg zitten

elkaar verdringen,

maar ik kom er niet aan toe.

Geen voetbal. Geen training. Geen etentje. Geen afspraak. Geen honger. Geen telefoon. Helemaal niets. Dat is best lang geleden. Het zal van de zomer geweest zijn. Het was ook laat vannacht. Op stap in Uitgeest, waar vrienden moesten spelen met hun band. Ik heb nog een half nummer meegespeeld. Ook dat was lang geleden, maar dan wel een jaar of tien. En ik kwam Job tegen. Daar was ik 13 jaar geleden mee op vakantie gegaan. Samen met nog twee vrienden. Met zijn rode Nissan pick-up. Hij heeft hem nog steeds. Het was uit met zijn vriendin. Na 10 jaar. Dus zo loop je elkaar weer tegen het lijf.

Vier uur thuis. Tien uur wakker. Weer wat Soprano's gekeken. En ik heb een liedje in me kop. 'Lazy sunday afternoon'. Ik zing het ook steeds, maar dan alleen die regel, want de rest ken ik niet. Of ja, er is ook nog een regel 'Close my eyes and slip away'. Dat heb ik dus de afgelopen drie uur gedaan in bed.

En ik heb neef Lodewijk gezien. Iemand in Uitgeest vertelde me dat zij intonatie zo erg was. Dat was me niet opgevallen. Maar nu dus wel. Het is inderdaad een beetje veel van hetzelfde Lode, nu vind ik het ook irritant. Geef die redactie en die regisseur maar eens een koekje van eigen deeg in plaats van dat ze je de hele tijd opzadelen met daarom-zinnetjes in Studio Sport intonatie.

"Dit is het einde van de tuin en daarom bouwen we een hek"

Oja joh?

Maar eigenlijk vind ik dat je het hartstikke goed doet hoor Lodewijk. Beetje schaven en een beetje losser, that's all.

En nu ga ik kopen, want het is koopzondag. En biljarten.

Gisteren heb ik denk ik voor de laatste keer op het wedstrijdformulier van een zaalvoetbal eredivisionist gestaan, er is namelijk heibel in de tent. De sponsor/coach heeft heibel met het bestuur en de boel staat op klappen. Nu heeft deze coach de afgelopen tien jaar zijn geld, ziel en zaligheid in dit team gestopt, maar nu vliegt hij eruit en met hem al het sponsorgeld.

Hij is niet de makkelijkste hoor. Het is een soort Anthony Soprano, maar dan in het echt. Alles is zwart/wit, er staat een enorme bar in zijn huiskamer en hij is van een nog grotere omvang. Enorme beul en soms een klein hartje. Ik heb ook weleens mot met hem gehad. Het bestuur heeft de onmogelijke taak met hem op één lijn te komen. Het is een soort Karel Aalbers verlaat Vitesse scenario.

Nu komt het mooiste. Bestuur en coach zijn bij de spelersgroep te rade gegaan. Kortom, wij moeten nu uitmaken of we voor het bestuur kiezen of de coach. Belachelijk verhaal natuurlijk. Wij zijn een spelersgroep en geen adviesorgaan en dus gaan de discussies helemaal nergens over. Natuurlijk is er verdeeldheid, de één vindt zus en de ander vindt zo. Persoonlijk kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om na tien jaar (met onderbrekingen) tegen die coach te zeggen dat ik niet met hem verder wil. Maar een spelersgroep zou deze keus helemaal niet moeten maken. Belachelijk.

Ik snap wel dat de situatie onhoudbaar is, maar het bestuur staat helemaal mijlenver bij mij vandaan. Onmogelijk dat ik daarvoor zou kiezen. Vooralsnog denk ik dat de enige optie is om te stoppen en dat ga ik ook maar doen. Het is nu al 5 vrijdagen achter elkaar discussie en gezeur en daar heb ik het te druk voor. Laat maar zitten. Het was leuk, ik zat bij een eredivisieclub. Voor mij is het over.

Zoekt er nog iemand een zaalvoetbalkeeper?

Vannacht was ik even op stap met B. Gewoon even een biertje halen na de training. B. is 22 en komt uit Suriname, ik ben 32 en kom uit Groningen. Aan de bar zaten twee meiden. Ik denk dat ze ook rond de 22 waren. Mooie meisjes hoor, maar ik ga daar niet mee zitten flirten. Daar voel ik me te oud voor.

Maar het is wel leuk om de ander een beetje te stoken. Ik had inmiddels een pakje lucifers van de bar gepakt, een peukie aangestoken en we zaten wat te ouwehoeren. Een half uur later toverde B. zijn sigaretten weer tevoorschijn en ik zei 'Nu moet je die meiden even om vuur vragen natuurlijk'. Hij liet het zich geen twee keer zeggen, maar terwijl hij een vuurtje stond te bietsen pakte ik opzichtig de lucifers van tafel en stak mijn eigen sigaret aan.

Zij zagen het uiteraard en het mocht duidelijk zijn dat B. ook wel een ander vuurtje had kunnen regelen. Nouja, niet super grappig, maar we hadden wel lol. Daarna - nadat we een broodje hadden gegeten -  gingen we toch nog maar een biertje halen in dezelfde kroeg. We wilden weer een sigaret aansteken, maar ik kon mijn lucifers nergens vinden. 'Dan loop ik wel even naar die meiden voor een vuurtje' zei ik, want ik had nu immers echt geen vuur.

Ik loop erheen, vraag haar aansteker en draai me om om B. ook een vuurtje geven. Die staat met een grote glimlach een sigaret aan te steken met de verloren gewaande lucifers. Ik draai terug naar de bar en kijk in de ogen van twee meewarig kijkende meisjes van 22.

Sjit.

Woeha!

Sinds afgelopen dinsdag zitten we op allemaal nieuwe systemen. Dat mocht ook wel een keer, want we zijn ons bedrijf opgestart met alleen maar oude computers en oude bureau's. Allemaal uit een failliete boedel en via via. Ik geloof dat we voor onze eerste 6 computers en monitors ongeveer 750 euro kwijtwaren. Maar het ging niet meer. Ik had een laptop die er alleen al een kwartier over deed om op te starten, probeer daar maar eens met Photoshop op te werken. Juist.

Dus nu hebben we alles nieuw. Alle software dus en een nieuwe laptop en een nieuwe server. En we zijn overgestapt op XP. Niet dat dat me echt interesseert, maar ik zat me op voorhand al te ergeren aan die blauwe FisherPrice opmaak van XP. Het is één grote blauwe zee van ongenoegen, net als de default instellingen. Alle mappen staan op zo groot mogelijke pictogrammen en alle iconen hebben een glowtje. Aaargh! Wat een ellende.

Ik weet het, je kan het allemaal terugzetten en veranderen, dus dat heb ik inmiddels ook gedaan en mijn ogen komen langzaam tot rust. Er is alleen nog een klein puntje van verdriet: mijn scherm komt niet verder dan een resolutie van 1024. Dus alles is zo fucking groot dat ik daar weer aan moet wennen. Bejaardenresolutie. Bah. En er is nog iets; als je veel schermen openhebt gaan ze niet meer naast elkaar in je taakbalk, maar gaan ze stapelen. Daar wordt je ook kriegel van, dat je dan zo moet zoeken.

Nee, dat gaat wel uit elkaar groeien denk ik. Dat er dus interfaces komen voor mensen die hun computer iets anders gebruiken dan de oudere doelgroep die over hun bril heen turend naar een icoon zoeken en voor hulp op een paperclip klikken. (Van Microsoft Office ben ik in ieder geval af, het is nu Staroffice van Sun. Dat kost 49 euro, in plaats van de 300 euro die je voor MS Office moet betalen..).

Wij hebben een stagiaire en die hoef ik niets uit te leggen. Daarvoor is bijvoorbeeld een content management systeem al gesneden koek. Die onderhoudt dus sites en dergelijke zonder een seconde uitleg. Dat is gewoon een generatiekwestie.

Ik ga zo even spieken hoe zij haar XP heeft ingedeeld.

Met oudjaar ga ik 20 miljoen euro winnen.

Zodra de oudjaarsloterij-reclame aanvangt, begint volgens mij iedereen wel even kort of een beetje langer te denken aan 20 miljoen euro. Wat zou jij doen? Huis kopen? Auto kopen? Maken goede doelen nog een kans? Wereldreis? Liposuctie? Voetbalclubje kopen? Nee, ik denk dat ik het volgende zou doen:

Ik zou mijn vrienden veel geld geven, want alleen rijk zijn is niet leuk.

Dan zit je maar te niksen in je thuisbioscoop met rode pluchen stoelen en uit arren moede maak je op een gegeven moment maar een praatje met de butler die de films voor je verwisseld.

Dan duik je in je zwembad en kruipt in je jacuzzi. Daar zit je wat te mijmeren over het leven en of je ook veel geld had kunnen verdienen als je niets had gewonnen. Tot je gerimpeld uit het warme water voor de brandende open haard plaatsneemt en een fles wijn van 300 euro opentrekt, waarmee je om drie uur 's nachts wakker wordt.

Dan ga je naar je enorme keuken van roestvrijstaal en vol met ingrediënten. Je bedenkt dat je een taart gaat bakken voor weet ik veel wie en tegen de morgenstond heb je acht taarten gebakken, maar geen zin om op te ruimen. Hoeft ook niet, daar heb je een bedrijf voor.

Uitgeput neem je plaats achter je plasma scherm en surft wat over het internet. Je wilt op vakantie, maar niemand heeft tijd en alleen is ook niets aan. Je had ook al een kroeg gekocht en al je vrienden mochten gratis drinken, maar ze kwamen evengoed maar één keer in de week. De telefoon gaat. Je hoopt dat er eens iemand anders belt dan alleen geldzoekers, maar nee. Je stapt in je Hummer en rijdt naar de kust.

Je rijdt zelfs het strand op totaan de vloedlijn en valt in slaap en wordt wakker gemaakt door een agent die je herkent en zich afvraagt hoe je zo kan zijn gezonken. Hij had het wel geweten.

Nee, dat lijkt me niets. Ik moet dan rijke vrienden die ook kunnen niksen. Of nee, dat niksen is ook niets. Dus moet je het maar echt weggeven. Bejaardenhuizen bouwen en putten slaan. Dat soort dingen. Maar dat is ook allemaal corrupt. Getver wat nutteloos. Dan liever aan mijn vrienden. 

Ik wil  het denk ik wel winnen, maar alleen voor een dag. Daarna is het teveel om in één keer te krijgen. Dat lukt niet, je moet alles weggeven en zelf een half miljoen houden.

Dan ben je de rest van je leven gelukkig.

En ik zou een nieuw drumstel kopen.

En een huis.

En een auto.

En een boot.

En nog een boot, maar dan een zeilboot.

Maar de rest geef ik weg.

Gisteren gaf mijn beroemde neefje een feest voor zijn verjaardag. Ik hoorde het via mijn zusje die het weer van mijn nichtje had. Ze zou me nog sms-en met het huisnummer, of ik haar. Ik ben er niet heengegaan en dat was een slecht plan begreep ik vanochtend van mijn voicemail. Mijn zus had vannacht nog een kort verslag ingesproken. Mijn oudere neef was er ook, die had ze minstens al 7 jaar niet gezien. Ik volgens mij al tien jaar niet. Hij is 7 dagen ouder dan ik, dus vroeger kwam ik hem wel regelmatig tegen. Maar ik ben een slecht familieman.

Dat is overigens alleen maar verlegenheid. Ik ben een hopeloos slechte maker van praatjes (niet te verwarren met praatjesmaker, want dat ben ik wel). Ik zie er altijd een beetje tegenop om binnen te komen waar ik niemand ken en de verhoudingen niet begrijp. Waar ik  de andere mensen wel ken, daar komt dat vooral doordat vrienden me ernaartoe mee hebben genomen. Eenmaal op mijn gemak, dan voer ik het hoogste woord. Nu is dat heel onhandig voor iemand met mijn werk en in mijn werk heb ik er ook niet zo'n last van. Dat heb ik de laatste jaren wel van me afgeschud. Goed. Gisteren had ik dus best graag heengewild. Maar ik ging niet.

Nu komt er een zielig stukje, wat lang niet zo zielig is als het lijkt. Ik heb gewoon geen zin om alleen op pad te gaan namelijk. Zielig hè? Koken vind ik bijvoorbeeld ook wel leuk en ik kan het ook best goed. Maar voor mezelf koken vind ik geen zak aan. Films kijken vind ik leuk, maar in mijn eentje vind ik het niets. Stom eigenlijk. Ik sloof mezelf niet uit voor mezelf. De sauna vind ik ook wel lekker, maar eigenlijk ga ik nooit. En het is meestal omdat ik geen zin heb om alleen te gaan. Met zijn tweëen ben ik nauwelijks verlegen.

Vanmiddag moet ik eerst trainen en dan naar Amsterdam. Naar een verjaardag. Ook een reden om gisteren verstek te laten gaan. Twee keer een gezelschap binnenstappen waar ik weinig mensen ken en waar ik even moet zoeken naar mijn draai. Maar vanmiddag ga ik wel, want het is geen zaterdag en ik ben een stuk minder moe. En zodra ik niet moe ben, ben ik ook niet zo terughoudend.

Achteraf had ik het gisteren erg leuk gevonden. Dat vind ik dus zo vervelend. Dat ik soms geen energie heb om mezelf aan de gang te krijgen. Zes dagen in de week lukt me dat prima, maar op zaterdag meestal niet.

Ouwe zak.

Sex and The City dus. De laatste aflevering zit eraan te komen en dat merk je hier en daar ook wel. Op Charlotte's Web worden voorzichtige discussies gevoerd en voordat ik daarover vertel, even een hele korte intro.

Carry is de belangrijkste mevrouw uit SaTC en heeft in zes seizoenen voornamelijk met een man genaamd Big de lakens gedeeld. Meer niet, want Big is een beetje een eikel, naast het feit dat hij een enorme held is. Dat is ook zijn probleem. En Carry heeft in het laatste seizoen dus een knappe, oudere russische kunstenaar op de kop getikt. Een Rus die rechtstreeks uit een sprookjesboek komt gerold.  

Miranda is volgens een artikel in HP/de tijd de meest populaire vrouw onder de nederlandse kijkers van SaTC. Die Miranda kan het ook niet hebben dat alles gaat veranderen en dat Carry in het diepe duikt en naar Parijs gaat. Doe maar gewoon, vindt Miranda. Stel je niet aan. Nouja, typisch Nederlands dus. De Rus van Carry doet niets volgens het boekje en is een tikje arrogant. Mag niet.

En de discussie die ik zag bij Charlotte gaat dus daarover. Ik ben voor Petrovsky (de Rus). Big zal helaas op moeten sodemieteren en Miranda & Carry verzoenen zich in "An American Girl in Paris - part II". Dat is de laatste aflevering, die niet as. dinsdag wordt uitgezonden, maar de week erop.

Als ik u was, ging ik ook kijken.

Gisteren was ik een beetje ziek. Gelukkig had ik van het weekend twee jaargangen Soprano's gekocht., dus kon ik lekker hangen. Maar eerst ben ik naar mijn moeder gegaan, want die heeft een bad. Als ik ziek ben wil ik in bad. Of naar de sauna. Maar er wil nooit iemand naar de sauna. Daarom moet ik een vriendin. Dan kan ik daarmee naar de sauna.

Vrijdag moest ik zaalvoetballen. Daarna moest ik naar een feest, maar daar kwam ik iets te laat aan en er waren alleen maar stelletjes. Stelletjes en ik zijn een beetje uit elkaar gegroeid. Ik praat niet over keukens en kinderen en moet altijd door tot er echt niets meer te doen is. Zo ook vrijdag, alwaar ik nog één vriend opdook die tot sluit in de stad bleef, alvorens hij met zijn vriendin aftaaide. Ik heb nog ergens een glas wijn gedronken, maar koos wijselijk voor mijn eigen bed.

Zaterdag was ik - geheel conform vrijgezellen gebruik - kapot en laat uit mijn bed. Sinterklaas zou uit Spanje komen en rechtstreeks naar Alkmaar. Op weg naar mijn neefje dus. Die was me wel dankbaar aangezien ik een half belegd stokbrood had gekocht bij wijze van ontbijt en daar kon hij mooi de kaas tussenuit plukken. Hij mocht namelijk geen taart, want dan krijgt ie vlekken. Diep chagrijnig zat hij tegen zijn moeder aangedoken totdat ik mijn broodje uitpakte.

Zondag voor het eerst een wedstrijd gespeeld zonder tegendoelpunten. Als keeper met de absoluut slechtse cijfers van de derde klasse B, was dat wel een meevaller. Ter ere van het suikerfeest hadden we met de hele selectie eten besteld na de wedstrijd. Indisch eten en helemaal Halal. We hebben 6 of 7 moslims in de selectie. Neemt u maar van mij aan dat moslims, katholieken, christenen, hindoestanen en atheïsten weinig van elkaar verschillen.

Zondag eindigde om 3 uur 's nachts. Er was een feest in Alkmaar. Extravanganza. Veel te veel gedronken natuurlijk, dus maandag de hele dag kapot en in de avond weer hyper. Daarom maar de hele avond Burn Out 3 gespeeld met twee vrienden. Logisch ook wel dat ik gisteren een beetje ziek was.

Maar wat wilde ik ook weer zeggen?

Oudjaar staat voor de deur en eigenlijk wil ik weg.

Stroom kopen van Windunie. Allereerst moet ik even zeggen dat ik ook werk voor Windunie, dus ik ben niet onpartijdig. Dus dat verwijt wil ik alvast niet krijgen. Maar ik vind het een heel mooi product. Gewoon stroom kopen van een windmolen langs de weg, niet van andere energiemaatschappijen die mijn huiskamer inschreeuwen en mijn brievenbus spammen met vrolijke helpdesk medewerkers en koffieleutende directeuren.

Ze keren alles om namelijk. Eerst sturen ze jarenlang onbegrijpelijke facturen en nu maken ze reclame voor het feit dat ze een hele overzichtelijke factuur sturen. Zo ken ik er nog wel eentje. Maar waar sta je nou voor met je bedrijf? Sponsor je voetbalclubs? Of jonge cabaret-talenten? Wil je nou dat we grijze stroom nemen of groene stroom? Wie ben je? Waar ga je naartoe? Hoe ga je de problemen oplossen? Waar wordt mijn stroom gemaakt? Waarom kan je elke maand miljoenen uitgeven aan advertenties, waarin staat dat de prijs voor mijn stroom gelijk blijft? Waarom kan je dan niet gewoon de prijs verlagen? Waarom heb je me jarenlang windenergie uit China verkocht, terwijl je best wist dat het je om de subsidie te doen was?

Nee daarom moet je gewoon stroom van Windunie kopen. Omdat het schoon is, niet duur, makkelijk en je weet van wie je het krijgt. Je weet wie het gemaakt heeft. Je kan namelijk rechtstreeks stroom kopen van de molen naar keuze. Dat kan en dat gebeurt ook echt. Ondanks het feit dat er criticasters zijn die beweren dat het niet kan (zoals een aflevering van Zembla vorige week). Die roepen dat de stroom die uit het stopcontact komt altijd hetzelfde is. Dat is natuurlijk een hele domme opmerking. Dan kan je net zo goed met een tientje naar de bank gaan om het op je rekening te storten en dan 's middags naar een andere bank gaan om dat tientje weer op te nemen. En dan roepen dat het niet hetzelfde tientje is. Als je geen holbewoner bent, dan snap je wel iets van giraal geld en dan kan je ook snappen waarom je groene stroom kan kopen.

Meld je dus aan op www.windunie.nl en de rest gaat automatisch en vanzelf. Echt! Doe het nou maar! Of geef me een goede reden om het niet te doen. En als je je na het lezen van Seelaavie aanmeldt, dan zorg ik dat je een keer in een windmolen mag klimmen. Helemaal bovenop!

Van nature ben ik lui. Ik kan erg goed niksen. Maar eigenlijk kom ik aan het niksen nooit toe, omdat ik een schuldgevoelmechanisme heb ontwikkeld voor nietsdoen. Als ik niets doe, dan bekruipt mij het gevoel dat ik kansen aan het missen ben. Dus dan moet ik gauw iets doen.

Dan ben ik echter vrij selectief in wat ik ga doen. Zo moet ik nu bijvoorbeeld een boek lezen, omdat ik een kans krijg om in een tijdschrift een mening over dat boek te hebben. Ik sleep het boek ook constant met me mee en het is ook een heel interessant boek. Maar ik heb het al een dag of vijf en had het allang uit kunnen hebben. Ik kom er gewoon niet aan toe, maar ik weet niet of dat nou luiheid is of tijdgebrek.

Gisterenavond kwam ik om 6 uur thuis, heb even een happie gegegeten en om 7 uur ben ik weer de deur uitgegaan om te trainen. Voor de verandering ben ik meteen na de training naar huis gegaan (vooral door die heks van een kantinejuffrouw, die niet alleen lui, maar ook onguur dom is, maar dat vertel ik nog wel een keer) en dus was ik om 10 uur thuis. SaTC opgenomen en gekeken en toen had ik dus kunnen lezen.

Maar ik ging gamen. Tot 1 uur 's nachts heb ik auto's in drukke kruispunten geramd met Burnout3 op de X-box. Lekker hoor, alleen toen ik vanochtend wakker werd, scheurden de bolides nog door mijn hoofd. En ik zou het zo goed vinden van mezelf als ik dat boek al bijna uit had. Want ik heb zoveel plannen in mijn hoofd.

Ik ben teveel kind. Als ik kan voetballen, gamen, met mijn vrienden in de kroeg kan zitten of thuis, zelfs als we alleen maar afspreken voor een praatje, dan gaat dat altijd voor. Altijd. Niet serieus genoeg.

Dus ik doe altijd wel iets, maar zoveel mogelijk dingen die niet erg nuttig zijn.

Goed hè!

Voor wie een goed en genuanceerd stuk wil lezen over de moord op Theo van Gogh en alles wat de samenleving daarvan vindt; ga naar komma punt log.

Er zijn mensen die denken dat een videorecorder van de televisie opneemt en terwijl ik dit intyp besef ik me dat er mensen zat zullen zijn die nu denken: 'Is dat niet zo dan?' Dat is dus niet zo.

Zo zijn er ook mensen met een oude kleurentelevisie en een videorecorder die nog beweren dat ze maar 20 kanalen hebben (dit wordt alweer schaarser). Dat is dus ook niet zo. De video heeft namelijk meestal al minstens 99 kanalen beschikbaar.

Als je dit allemaal begrijpt, dan snap je hoe een video in elkaar zit. Dan ben je dus eigenlijk per definitie onder de 50 jaar en waarschijnlijk een man. De meeste vaders bijvoorbeeld kennen dit probleem vanaf zo'n twee decennia geleden. Toen waren er nog nauwelijks scart-kabels en hadden de kabels zeker niet hetzelfde kleurtje als het gaatje waar het in moest.

Neem nu een vader met twee dochters. Die heeft dus een werkende video thuis staan, omdat het eerste vriendje van de oudste dochter dat heeft aangesloten. Maar nu zijn allebei zijn meiden vrij en wonen op zichzelf. En allebei kunnen ze niets opnemen. Afspelen lukt wel, want de scart-kabel zit waarschijnlijk keurig in de TV.

'Maar ik kan steeds niet opnemen', zegt ze

'Ik kijk zo wel effe' zeg ik, terwijl ik tegen sluitingstijd een laatste biertje leegdrink

Eénmaal op de slaapkamer aangekomen kijk ik achter de televisie. Inderdaad zit de scart-kabel tussen de video en de televisie, maar het witte kabelsnoer zit alleen in de televisie. Logisch dus, dat je niets kan opnemen.

'Je hebt een kabeltje nodig', zeg ik

'want de kabel moet eerst in je video en dan moet je vanuit je video een tweede kabel in je televisie doen, zodat de video én de televisie allebei een signaal krijgen'

Ze kijkt me glazig aan. Ze heeft een video en kan niet opnemen. Wat ik zojuist gezegd heb, dringt niet echt tot haar door. Dat wil ze allemaal helemaal niet weten.

'Ik leg het je morgen wel uit, heb je niets te drinken?'

'Waarom schrijf je altijd van die lange stukken!?'

Vraag gesteld door Mischa Bakker. Fysiotherapeut van de club en lezer van dit log. Meestal ga ik niet in op verzoekjes, maar Mischa vond dat ik toch wel neer kon zetten dat hij een goede fysiotherapeut is en op de Oudegracht werkt. Kijk dus op de site van Fysiotherapie Oudegracht en klik op de homepage en op het tabblad team. Denk het ringbaardje even weg en denk er een echte coupe 'Keep the soul alive!' bij en u ziet de new and improved Mischa!

Of ik ook wou zeggen dat hij mij de laatste 4,5 jaar heeft gerevalideerd en dat ik daarom überhaupt nog op het veld sta. Dus hierbij: 'Als u last van een blessure heeft, dan heeft Mischa u binnen 5 jaar weer aan de praat!'.

Nog een verzoekje. Dimitri Snel. Gevierd zaalvoetbalkeeper in de eredivisie heeft gisteren tijdens het inschieten twee perfecte lobs afgeleverd. Als aan de grond genageld stond ik naar deze ballen te kijken. Of ik dat ook even wilde melden. Met naam en toenaam. Aangezien we de wedstrijd wonnen van Limmen na een 2-0 achterstand die we na 7,5 minuut al hadden opgelopen, ben ik ook de beroerdste niet Dimitri. Hierbij dus.

Maar dan moet ik natuurlijk ook even melden dat je de tweede tegentreffer afgelopen vrijdag tegen de slechtste ploeg uit de eredivisie volledig op je naam hebt staan. Je mag zelf wel even uitleggen waarom!

Nog meer verzoekjes?

De moord. Het blijft maar door mijn hoofd dwalen. Niet als rouwbeklag, maar meer als moreel dilemma. Zolang rechtse islam extremisten in onze maatschappij worden getolereerd, ligt het gevaar van gewelddadige vergelding op de loer. Dus - zou je zeggen - daar moeten we vanaf. Maar dat is natuurlijk niet zo gemakkelijk. Want als je de maatschappij gericht filtert van andersdenkenden dan heeft de vrijheid van meningsuiting niets te betekenen.

'Als je met vuur speelt, kun je je handen branden', dat is de opvatting van in ieder geval een aantal mensen die al op televisie zijn geweest. Dat je dat kunt verwachten is duidelijk, maar de gelatenheid of de impliciete goedkeuring past niet zo erg binnen de Nederlandse samenleving. Daar moeten we vanaf.

De Amsterdamse wethouder Boutaleb was bij 2-Vandaag. Hij wil daar ook vanaf (van de gelatenheid) en ziet de opvoeding in onderwijs en samenleving. Daar ben ik het heel erg mee eens.

Ronde tafel gesprekken in Amsterdamse moskee met de conclusie; 'Dit is de daad van één man'. Daar ben ik het heel erg mee oneens. Natuurlijk heeft één man het gedaan, maar dat kon je voor dat gesprek wel vaststellen. Het gaat natuurlijk om heel iets anders.

Zucht.

Gisteren was ik op de President's Night in de Melkweg. Ik was een beetje bang voor een bedompte sfeer naar aanleiding van de dood van Van Gogh. Dat viel reuze mee. Er waren een heleboel jonge mensen en een heleboel mooie meiden. Er was ook Hans Dulfer en het was van tien tot drie best wel leuk. Daarna werd het erg saai en om vier uur was ik reeds weer thuis.

Wat opviel was dat het politiek engagement niet zo groot was, terwijl ik dat misschien wel verwacht had. Mijn eigen engagement is ook niet zo groot hoor, maar ik ben maar een provinciaaltje en geen hoofdstedeling. Ik vond het wel grappig om te zien hoe een corps-balletje een jointje draaide op een verkeizingsbord van Kerry/Edwards. En dat er veel jongens rondliepen met wat Engelsen 'A dutch boy hairdo' noemen. Een uitdrukking die ik gisteren ook voor het eerst hoorde. Eigenlijk had ik alleen maar van dit jongetjes verwacht en debatten enzo, maar het was gewoon een feest, dat op een gegeven moment niet meer leuk was. Het idee was in ieder geval wel leuk.

Of drie alto-studentjes die me pas in het restaurant wilden laten nadat ik antwoord had gegeven op de luid gestelde vraag: 'BUSJH of KERRIE!?'. Gelukkig kan ik als provinciaal heel boos en indrukwekkend kijken en dat durfden ze niet echt aan. Ik mocht zonder antwoord te geven naar binnen. Maar ik had in het restaurant niet echt wat te zoeken. 750 man en één vierkante meter vreettent. Niet zo slim.

Om vier uur waren we in de Texaco aan de A9. Gevlucht voor de saaiheid en de honger. Er waren nog warme snacks; een Vleesstaaf of een Trukkersbal. Nog een nieuwe uitdrukking: Trukkersbal.Die was minstens 500 gram, het leek wel een honkbal! Die heb ik dus maar overgeslagen.

Ik zei toch dat Bush zou winnen.

Tsja, ik lees al vrij veel over marokkanen. Kiers bijvoorbeeld is buitengewoon tevreden dat zijn vooroordeel bevestigd wordt. Hij had het wel gedacht dat het van die kankermarokkanen zouden zijn. Wat moet je daar nou mee? Want je weet dat die reacties komen en ik ken een aantal marokkanen, maar die kan ik met geen mogelijkheid in verband brengen met de moord op Van Gogh. Of zijn alle marokkanen gevaarlijk, behalve die ik ken? Ik hou niet van dat soort opmerkingen.

Politieke incorrectheid wordt nu helemaal ondersteboven gekeerd, want nu ben je incorrect als je roept dat je er niet zo van houdt om marokkanen als bevolkingsgroep te kwalificeren als kankermarokkanen. Of is dat nog steeds correct? Men vindt nu natuurlijk 'dat het eindelijk weleens gezegd mag worden, dat marokkanen een probleem zijn'. Onzin, want dat wordt aan één stuk door gezegd. Laat ik echter niet teveel ingaan op dingen waarvan ik veronderstel dat ze worden gezegd, zonder dat ze gezegd worden en laat ik de mening van Kiers niet teveel verwarren met de algemene opinie, net als dat we de dader niet moeten verwarren met een bevolkingsgroep.

Nog een rare opmerking die ik al tegenkwam: 'Mag je dat niets meer zeggen tegenwoordig?'. Ik vind dat Van Gogh namelijk niet behoorde tot de categorie mensen die niets zegt. Hij zei heel veel. Het verbaasde niemand in zijn omgeving dat hij uiteindelijk is vermoord. De woede en frustratie is er natuurlijk niet minder om, maar ik heb niet het gevoel dat ik niets meer kan zeggen. Er is wel degelijk een verschil tussen Van Gogh en mijzelf. Vooral qua talent en moed dat bij hem veel ruimer aanwezig is. Maar ook qua dagelijks leven, waar het zijne in niets lijkt op het mijne en waar ik heel wat mensen tegenkom die ik allang niet meer als islamitische allochtonen zie, maar als personen waar ik mee samenleef.

Maar goed. In termen van allochtonenproblematiek in Nederland heb ik gewoonweg een heel politiek correct standpunt. Altijd al gehad. Ik denk in termen van tolerantie, bruggenbouwen en leren begrijpen. Nu is er dus zo'n Nederlands/Marokkaanse idioot die een brute moord begaat en is mijn standpunt ineens weer belachelijk, want zo kan het natuurlijk niet doorgaan...

Wat! Wat kan er niet doorgaan? Kan ik niet meer een praatje maken met L'houcine? Of een pass geven op Brahim? Of over zaalvoetbal praten met Karim? Kan dat niet meer? Omdat Theo van Gogh een nobele strijd streed, waar ik weliswaar achter sta, maar die niets met mijn dagelijks leven te maken heeft? Ik denk van niet en ik denk dat de opmerkingen van Kiers getuigen van een generaliserende domheid die de oorzaak zijn van dit soort escalerende intolerantie.

Dat denk ik. En tegelijkertijd vind ik het heel banaal van mezelf dat ik eigenlijk heel erg veel overeenkomsten vertoon met iemand die zijn kop in het zand steekt en een verschrikkelijke moord meteen alweer gladstrijkt als een dagelijkse gebeurtenis en de schuld van een individu.

Dat ik koortsachtig hoopte dat alles bij hetzelfde zou blijven en dat er niet van dit soort moorden worden gepleegd en dat alle cultuurverschillen vanzelf verdwijnen als we maar tolerant zijn. Maar dat dat niet waar blijkt te zijn. Dat er misschien een harder gevecht moet worden gevochten, met andere regels. Dat Kiers wel degelijk gelijk kan hebben als je de kwalificatie kankermarokkaan wegdenkt en kijkt naar de problemen van de samenleving als geheel.

Dat ik met een blinddoek voor door mijn dagelijks leven ren en misstanden niet of zelden aan de kaak stel en dat eigenlijk wel zou moeten doen, maar dat ik de energie niet heb om altijd rechtschapen en corrigerend door het leven te gaan en sommige dingen langs me heen laat gaan.

Dan denk ik weer dat ik die zachte heelmeester ben van die stinkende wonden.