+ 0 - 0 | alleen dit artikelMannen laten scheten

Sommige mannen laten geen scheten, zeggen ze. En ik wil ze best geloven, maar ik heb daar geen gevoel bij. Het is een andere categorie mannen dan ik ben. Ze drinken ongetwijfeld minder of geen bier. Of ze kauwen hun eten. Maar ikzelf heb bij alles wat ik eet of drink de methaanproductie van een koe. Als ik daar niets aan doe dan ontplof ik, of ik heb in ieder geval heel veel pijn. Daarom hebben we ook een ventiel.

Het is ook niet zo erg. Ik slaap alleen, ik ben vaak op een voetbalveld of in een kleedkamer en ik deel mijn kantoor met iemand uit dezelfde categorie mannen. En in de kroeg merkt niemand er wat van. Ja, in de kroeg ja. Ik doe dat natuurlijk niet, maar reken maar dat menig wind gepasseerd is tijdens je babbeltje met een leuke jongen aan de bar. Vraag het ons en we ontkennen, maar blijf vooral op het gezicht en de stand van de onderrug letten. Als de jongen waarmee je praat zijn bekken scheeftrekt, zijn ene oog ietsje toeknijpt en hij je vlak daarna met halfopen mond tevreden aankijkt... dan is dat niet omdat hij zo goed begrijpt waarom je je werk zo belangrijk vindt.

Vervelend wordt het pas bij de overnachting. Ik weet niet waarom vrouwen nooit kunnen slapen als je voor het eerst bij elkaar ligt, maar bij mannen weet ik het wel. We hebben pijn. We hebben bier gedronken en hebben de moed gevat om met je mee te gaan en nu we naast je liggen voelen we ons net een drukvat. Maar de scheet laat je niet! Het mag dan menselijk zijn en zelfs in de lijn der verwachtingen liggen, ergens ben je toch nog beleefd genoeg om het niet te verknallen. Niet dat ze stinken hoor, het is gewoon een soort stoom afblazen. Als ze gaan stinken weten we dat vantevoren en bierwinden stinken pas de volgende dag. Daarvoor niet. Als het geen lawaai zou maken zou het ook niet zo'n probleem zijn. Lawaai maakt het echter wel.

Ook de wc is helaas altijd naast de slaapkamer. Daar heb dus niet zoveel te zoeken. Het enige dat je kan doen is anti-lawaai-training of pijn lijden. Dat laatste is de beste optie, want de anti-lawaai-training is niet onfeilbaar. Alhoewel het vaak goed gaat is die ene misser veel erger dan een gewoon windje. Ik ga niet uitleggen hoe, want dat blijft een beetje het geheim van de smid, maar het resultaat van een misser is vaak een krachtige en oorverdovende doch gesmoorde brul uit de verkeerde kant van je romp. Verschrikkelijk. En zij schrikt ook, alhoewel ze haar schijnslaap gewoon doorzet.

'Lekker geslapen?'

vraag ik de volgende morgen in ijdele hoop

'Geen oog dichtgedaan'

zegt ze en ik weet genoeg.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelEchte liefde

Liefde en levensgeluk hebben niet logischerwijs met elkaar te maken. Relaties zijn gebaseerd op liefde, lust en hechting. Zo stelt Ad Vingerhoets in zijn boek 'De ondraaglijke lichtheid van de liefde'. Lees maar! of pak er de HP/detijd van twee weken geleden bij. Een overschat gevoel dat zelden tot iets goeds leidt. Trouwen uit liefde komt eigenlijk maar weinig voor, hechting is daarvoor veel belangrijker.

Mooizo, ik ben niet gek. Ik vind liefde namelijk maar niets en statistisch gezien heb ik gelijk. Levensgeluk heb ik in de liefde nooit gevonden en ik ben best gelukkig, maar dat heeft meer met het ontbreken van liefde te maken.

Ik ben niet gek, ik ben mijn tijd ver vooruit. (more)

+ 1 - 0 | alleen dit artikelOuderdom

Niets groeit zo snel als neusharen. Elke dag verwijder ik gemiddeld 4 neusharen en ik doe het pijnloos. Dat laatste zeg ik omdat vrouwen altijd beweren dat mannen kleinzerig zijn en dat is dus niet zo. Met het grootste gemak trek ik er 4 uit mijn neus. Elke dag. Anders loop je met zo'n prei uit je neus rond, dat is geen aanrader. Als ik er echter elke dag vier uit mijn neus trek, dan zijn dat er acht-en-twintig per week! En honderd-en-twaalf per maand. Dertien-honderd-en-vier-en-veertig per jaar! Kan je nagaan wat er zou gebeuren als ik ze zou laten groeien, dan zou ik een kam en crêmespoeling moeten kopen om mijn neushaar te verzorgen.

Straks word ik ouder en gaat het ook op andere plaatsen groeien. Uit mijn oren en op mijn wenkbrauwen. Op mijn linkerwenkbrauw zit al één schiethaar die getrimd moet worden om in het gareel te blijven. Ik wil hem er weleens uittrekken, maar dat lukt me niet. In het spiegelbeeld gaan mijn te dikke vingers altijd de verkeerde kant op en als ik de haar dan op de tast gevonden heb, krijg ik hem er niet uitgetrokken. Voor dat soort zaken heb ik een zus, moeder of hele goede vrienden nodig, die de haar met een schaar beteugelen. Een epileertang heb ik niet. Althans, ik kan hem niet meer vinden omdat ik die samen met de aambeienzalf angstvallig goed heb verborgen. Mijn oren zijn nog jong. Alhoewel, tot mijn groot verdriet ontdekte ik gisteren een haar op mijn rechteroorlel. Ik trok hem weg, niemand zal hem zien.

Mijn slapen worden grijs en mijn karaktertrekken rimpelen, dat maakt me niet uit. Dat maakt me zelfs hier en daar aantrekkelijk. De paar extra borstharen die ik elk jaar begroet vallen ook in die categorie. Mijn knieën kraken net als mijn schouders, mijn buik wordt slapper en mijn nekvel ontwaart een plooi. Het kan me echt niets schelen. Maar de weerbarstige haarsoort, van de stekelvarkensfamilie, die op en rondom mijn zintuig-organen welig tiert, is mij een doorn in het oog.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelGekozen burgermeester (2)

Jaja, dit is de tweede keer dat ik over de gekozen burgermeester schrijf. De eerste keer was in oktober 2003, toen zat ik me al te ergeren aan het wetsvoorstel. Of de PVDA nu heeft zitten draaikonten of niet, ik vind het wel mooi zo. Als dat burgermeesters geneuzel van de baan is, kan ik wellicht weer eens op D'66 stemmen.

Zie ook de zaak Schiavo (vorige stukje). Ik denk dat democratie niet per definitie altijd te maken heeft met dat iedereen altijd maar overal over moet stemmen. Dat brengt eerder verdeeldheid dan oplossingen. Ach, ik hou erover op, want ik weet eerlijk gezegd niet precies wat democratie wel of niet is.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelSms schuldig-aan naar nr. 666

Zondag keek ik een uurtje CNN en het enige wat ik zag was het gezeur om Terry Schiavo. Deze Amerikaanse heeft na een hartstilstand een bloedtekort in haar hersenen gehad en is sindsdien niet meer dan een plant. Haar man wil haar niet meer kunstmatig in leven houden, want dat zou ze niet gewild hebben. Haar zus en moeder willen haar wel in leven houden, want die houden van planten. De rechtbank is voor meneer Schiavo, maar het Amerikaans Congres bemoeit zich ertegen aan. Ze kunnen zich natuurlijk niet met de wet bemoeien, maar ze kunnen wel nieuwe wetten bedenken die oude wetten buitenspel zetten.

Zestig procent van de Amerikanen is het eens met meneer Schiavo. Levend of dood bepaald door een volksreferendum, dat is natuurlijk het toppunt van democratie. Amerika kan trots op zichzelf zijn. Dat is misschien nog wel een ideetje voor de rechtszaak tegen Michael Jackson. 'Dames en heren, onder uw stoel vindt u een kastje met een rode en een groene knop. Vindt u Michael schuldig en moet hij de gevangenis in? Druk dan op de rode knop. Denkt u dat Michael niets heeft gedaan? Druk dan op de groene knop....We gaan even boodschappen doen, maar we zijn zo bij u terug!'. Dan moeten er natuurlijk wel kastjes verspreid worden in alle huishoudens van Amerika, dat is een enorm karwei! Daar krijg je dan wel de ultieme democratie voor terug.

Misschien is een sms-systeem toch beter. 'Sms schuldig-aan naar nummer 666, als u vindt dat Michael de gevangenis in moet (30ct p.o.b.)'. Dan kom je ook een beetje uit de kosten, want als miljoenen mensen tegelijk 30 cent geven schiet het best op. Een percentage van dat bedrag kan bijvoorbeeld naar de gedupeerde. Als 60% van Amerika voor de dood van Terry stemt kunnen haar moeder en zus van hun percentage van het ontvangen geld een mooie nieuwe plant kopen.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelEen neger in de jaren zeventig

Cees Nooteboom heeft een nieuwe bundel: Het geluid van Zijn Naam. Islamitische reisverhalen. Gister ging ik op pad om hem te kopen. Lijkt me helemaal fantastisch, de islamitische cultuur is zo veel interessanter dan de onze. Niet beter hoor, maar interessanter. Onze cultuur ken ik al, zo bedoel ik het. Echter in Alkmaar heb je geen echt hippe boekwinkels, dus die zijn meestal wat later. Geeft niet, want ik ben zelf meestal ook wat later. Geen Nooteboom te vinden.

Mijn pad ging dus van de boekwinkel naar de tweedehands platenwinkel. Niet slim, want dat kost minstens 100 euro.. ach. Ik vond er weer niet wat ik zocht en kwam thuis met veel wat ik niet zocht. Gistermiddag heb ik alle A-kanten gedraaid. En met 20 A-kanten kan je toch een flink eind vorderen in een boek. Goed boek trouwens.

Wat ik kocht? Ik kocht zoveel mogelijk funk en soul uit de jaren zeventig. Vooral de beginjaren zeventig, dat waren goede jaren. Als ik mocht kiezen dan was ik een neger in de jaren zeventig. De beginjaren. En liefst niet in Nederland.

Of ik schreef reisverhalen.

Daarvoor kan ik natuurlijk nog steeds kiezen, alhoewel mijn dagelijkse wandeling over de Gedempte Nieuwesloot niet bepaald te vergelijken is met de oevers van de Ganges of de haven van Tanger. Maar dat kan ik nog kiezen.. voor zover het reizen betreft in ieder geval.

Een neger word ik niet makkelijk.

+ 0 - 1 | alleen dit artikelWij willen bier

Is het al vrijdagavond? Dan wil ik bier en snel een beetje. Bier is voor winnaars. Bier is lekker. Zonder bier bestonden we niet in deze wereld. Want dan was er geen Heineken. En zonder Heineken hadden we helemaal niets. Geen bier, geen bekendheid, geen reclamebranche in Nederland. Niets. Alles zou troebel zijn, niets meer heerlijk. Niets meer helder. Als Freddy Heineken niet ooit had bedacht dat hij reclame wilde maken, dan waren we een reclameland van niets.

Als tweedejaarsstudent moesten we een opdracht doen en die luidde: Start een agentschap voor een product uit het Oostblok. Dat was alles. Oja, je moest er het liefst nog wat aan verdienen ook. In het Oostblok hadden ze toen natuurlijk alleen maar ouwe troep, behalve dan hout en bier. Hout heb ik niks mee, maar bier natuurlijk wel, want bier is lekker. Dus we schreven 50 faxen naar Slowakije dat we een Nederlands bedrijf waren dat bier wilde importeren. In Slowakije zijn namelijk honderden brouwerijtjes.

Eéntje hapte er toe. Pivovar Nitra. Zo heetten ze en ze stuurden twee kratten bier. Om te proeven. En wij konden het verkopen aan een kroeg, maar we moesten wel langs om de brouwerij te bekijken. We zijn er toen dus maar heengereden. Met zijn vieren.

Daar was het nog echt Oostblok met mitrailleurs aan de grens en stempels in je paspoort enzo. Na 24 uur rijden waren we er en kregen we brouwerij te zien. Niks geen rijtjes met kratten of nette pallets met vaten. De vaten werden beneden naar binnen gebracht en werden gevuld, waarna ze op de tweede verdieping uit het raam werden geflikkerd door vrouwen met bloemetjesjurken en laarzen aan. Dan kwam er een vrachtwagen en die bracht allemaal flessen. Witte, bruine en groene door elkaar in houten kratten. Die flessen gingen ook de fabriek in en ze reden weg met een stapeltje vaten. Die flessen werden gevuld en kwamen aan de andere kant de brouwerij weer uit. We mochten overal kijken en alles opdrinken. Super.

We gingen de contracten tekenen in een houten kantoor met antieke meubelen en we kregen lunch met bier. We stouwden onze auto vol en gingen weer terug. Weer 24 uur rijden door vage streken. We hebben toen een partij verkocht en ik heb nog één keer van de brouwerij gehoord, want die is 5 jaar later overgekocht door Heineken. Hadden we toch de goede eruitgepikt.

Die partij hebben we trouwens aan onszelf verkocht, want er is geen koper in Nederland te vinden die bier in drie verschillende kleuren literflessen wil hebben. Wij wel. Wij waren student en konden natuurlijk wel wat goedkoop bier gebruiken. Bovendien was de opdracht met succes vervuld en konden we weer een jaar verder. Iedereen blij.

Maar het is dus vrijdag en ik lust wel een biertje.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelKoppijnbier

Bier heeft aan imago ingeboet, er komen geen jonge bierdrinkers meer bij. Van bier word je dik. Bier is niet cool. Herpositioneren!

Dat is zo'n beetje het biernieuws van de laatste maanden. Het komt allemaal omdat bier een beetje van zijn doelgroep weggroeit, het is een loos product dat in niets meer lijkt op gezelligheid, broederschap en plezier. Er is te weinig innovatie en te weinig samenwerking. De zuivelbranche doet dat bijvoorbeeld wel. Dat was mij ook al opgevallen en daar kan de bierbranche wat van leren. Dat zeggen de experts. Niet de zoveelste themacampagne. Waarom Amstel zijn drie vrienden thema heeft weggedaan is hen bijvoorbeeld een raadsel. En Grolsch heeft onlangs zijn propositie aangepast. 'Je hebt bier en je hebt Grolsch' is niet meer. Dat is nu 'Bier op zijn Grolsch'. Daar wil ik het even over hebben.

In het Financieel Dagblad las ik dit: "Met de moed der wanhoop hebben vrijwel alle Nederlandse biermerken de afgelopen tien jaar aan de lopende band hun reclamecampagne, reclamebureau en positionering op de schop genomen. Grolsch is de laatste in de rij. Eerst stond voor Grolsch het vakmanschap voorop. Later investeerde de brouwer tientallen miljoenen in een merkpositie als bier voor de eenzame drinker, nu moet het Enschedese pilsener gezellig worden. In één nieuwe reclamekreet: bier op z'n Grolsch"

Pfff, wat een lange inleiding. Waar ik naartoe wil is dat nieuwe klotefilmpje van Grolsch, van die mensen die een opera-voorstelling ofzoiets missen en dan in de aangrenzende bar gaan zitten, waar ook een pianist speelt. Het meisje gaat meezingen met 'Everlasting Love'. Dat is Bier op z'n Grolsch. Kijk maar

Het is bedacht door DDB (een héél goed bureau) en gemaakt door Mike van Diem (een hele goede regisseur), dus zou je denken dat er wel iets goeds uit komt. Maar dit is toch verschrikkelijk? Hier gaat toch geen mens een biertje van drinken? Met die duizend-in-een-dozijn knappe jongens en dat wijf! Blijf zitten en hou je kop, waarom moet je nu weer meezingen. Let ook goed op de barmevrouw. Die ziet er niet bepaald gezellig uit. Bier op z'n Grolsch is dus Bier op zijn irritantst. Weet je waar ze in Alkmaar Grolsch schenken? Bij het poppodium. Atlantis. Moet ik dat met dit filmpje rijmen? Zo ja, ga ik er niet meer heen. Ik vond die eenzame bierdrinker ook wel een zak, maar wel een zak met smaak. Alleen met een boek in de grote stad of gek dansen op je eigen plaatje. Wel geinig. Deze mensen vind ik heel irritant. En ik ben echt wel de doelgroep, dus ik kan het weten.

Ik krijg altijd koppijn van Grolsch en nu ook van het filmpje.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelHair, Body, Head, Shoulders, Wash & Go!

In mijn douche staan twee flessen. Shampoo en doucheschuim. Ik gebruik altijd shampoo, iedere dag. Zo heet mijn shampoo ook. Iedere dag shampoo. Als mijn shampoo op is pak ik de fles doucheschuim en die gebruik ik net zo lang tot ik niet vergeten ben een nieuwe fles shampoo te kopen. Normaal gebruik ik nooit doucheschuim, want dat is niet voor je haar. Shampoo, dat is voor je haar. Dus dat gebruik ik.

Een jaar geleden douchte hier weleens een vrouw. En toen wist ik dat ik doucheschuim moest halen, want 'waar moet ik me anders mee wassen?' Vroeger had ik gewoon gezegd: 'Met shampoo?', maar dat is een hele domme opmerking. Vrouwen wassen zich niet met shampoo, dat is voor je haar. Als je daar je lichaam mee wast gaat het fout. Mannen stappen rustig met een fles Dreft onder de douche, vrouwen niet. Toen ik dus een beetje verkering kreeg haalde ik hals-over-kop een fles doucheschuim in huis. En terecht, want beide flessen werden keurig gebruikt. Ik kan het weten, want ik stond ernaast.

Ik heb ook de tussenversie - de Hair & Body - weleens geprobeerd, maar daar trappen ze niet in. 'Daar kan ik mijn haar toch niet mee wassen?' Vol overtuiging wees ik dan op het Badedas etiket waar duidelijk stond: Hair & Body. Vergeet het maar, die fles moest ik ook zelf opwassen. Je moet shampoo én doucheschuim hebben. En je shampoo mag wel Wash & Go zijn, maar je moet niet verwachten dat er daarna geen cremespoeling meer in hoeft. Dat moet wél. Dat kan niet in één.

Cremespoeling moet je trouwens niet in huis halen. Dat hebben ze wel nodig hoor, maar als je dat in huis hebt ben je te verdacht, tenzij je lang haar hebt. Anders heb je op ze gerekend of je hebt veel te vaak vrouwen over de vloer. Bovendien is het altijd de verkeerde fles en hebben ze dat meestal zelf wel in hun tassen zitten. Of Head & Shoulders, ik neem aan dat geen enkele weldenkende vrijgezel zijn Head & Shoulders in de douche laat staan. Toch? Die Wash & Go variant is op zich wel goed voor de eerste keer, want één keer geen cremespoeling kan wel.

Nog een tip bij douchende vrouwen. Ondanks dat vrouwen het altijd koud hebben zijn er opvallend veel die koud afdouchen. Dat is namelijk tegen rimpels, want je huid schrikt zich een hoedje en je bloed maakt dat het wegkomt. Zodra je de douche weer uitzet komt het bloed weer terug en die doorbloeding houdt je huid vitaal. Ik geloof dat er wel meer doorbloeding dan dat nodig is, maar in ieder geval zit dat er bij veel vrouwen goed ingeramd. Pas dus op, want de eerste keer wordt je verrast en sta je klappertandend tegen de koude tegels van je douchecel de nog koudere waterstralen te ontwijken. Terwijl je probeert niet op je bek te gaan door al die flessen die erbij zijn gekomen.

Nu ga ik nieuwe shampoo kopen, anders is mijn doucheschuim straks ook op.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelOude doos

..

welkom

+ 0 - 0 | alleen dit artikelGut

'En als ik klik zie ik het een beetje in aubergine ofzo'

'Wat? het scherm?'

'Nee, waar je moet klikken. Gut, waar staat het ook weer'

'Oh! de link, je ziet de link niet goed'

'Gut, heet dat zo?'

'Ja. Wacht maar, ik zal hem ff bold maken'

'Wat?'

'Vet'

'Oh, hoe zei je dat dat heette?'

'Maakt niet uit, wat voor scherm heb je?'

'oh Gut, dat weet ik niet hoor'

'LCD of gewoon'

'Richard...Richárd! hebben we lcd schermen?'

...

'Weten we niet'

'Is je scherm plat?'

'Ja'

'Dan heb je een LCD scherm, misschien moet je het contrast bijstellen'

'Gut'

'Zie je de links nu goed?'

'Wat? O! ik zie nu wel goed waar ik moet klikken'

'Juist, mooizo'

'Gut, wat gaat dat makkelijk, bedankt hoor, wat goed'

'Ja, heel gut'

+ 0 - 0 | alleen dit artikelA Kodak moment

Als ik dat hoor word ik helemaal melancholisch. Ik heb misschien één of twee keer in mijn leven een commercial of advertentie van dit Kodak concept gezien, maar ik vind hem desalniettemin fantastisch. Jammer dat niemand meer een filmpje in zijn camera stopt en er echt een moment van kan maken. Dat je met een oog door de zoeker tuurt naar het juiste licht en de juiste compositie en vooral het juiste moment. En dat is dus het Kodak moment.

Dat is toch briljant? Dat je dat verzint? Dat iedereen meteen weet wat je bedoelt. Of begrijpt u het niet? Het is misschien ook wel te lang geleden, dat jullie niet meer weten dat je ook foto's kan maken met een filmrolletje enzo. Dat je alleen nog maar je telefoon in de lucht houdt en te pas en te onpas afdrukt. En dat zo'n romantische campagne daar helemaal niet aan is besteed. Let op...ik geef een paar voorbeelden:

A Kodak moment

A Kodak moment

A Kodak moment

Okee, okee..mijn harde schijf doet het weer en ik kan bij al mijn oude digipics.

Allemaal Non Kodak...

Haha, die laatste...je ziet het ventje denken: "Who the f**k are you people!?"

+ 0 - 0 | alleen dit artikelHulde!

Tie tu Tiie tu
tie tuu die duu doe
tuu Tiie tuu
doe duu Tie
doe duu Tie tuu
toe duu die
toe die duu toe
tuu toe die doeoe
tuu tuu

Dallas... vanaf 24 maart op BNN

+ 0 - 0 | alleen dit artikelHeimelijk

Zondag is vandaag al uren bezig zonder vervelend te worden. Gewend als we zijn aan het voetbalritme is de vrije zondag een vreemde eend, vooral als ze onaangekondigd verschijnt. Een vriend dwarrelt binnen met zijn zoontje van vijf die me inmaakt op de spelcomputer en ik kijk eindelijk een dvd die ik al een tijdje wil zien: 'y tu mama tambien'. De film gaat over vriendschap, pubers, sex, relaties, drugs, drank en dood. Ik hou van films die me doen reflecteren.

Welke vrienden ik heb gehad en welke vrienden ik nu heb en waarom ik oude vrienden niet meer spreek. Wat ik op mijn zeventiende in godsnaam uitspookte. Dat ik wel naar het strand van Mexico wil. Dat ik grote tieten niks vindt en dat niemand me gelooft. Wat staat mijn huis eigenlijk stampvol met boeken, platen en cd's, waar is dat voor nodig? Het lijken wel een soort trofeeën, waarom moet ik dat allemaal hebben, terwijl je het kan huren en lenen? Als ik terugdwaal naar de film zit er een raar gevoel in mijn buik. De jongen en zijn vriendin liggen de hele dag naakt op bed. Een beetje sex, een beetje praten, beetje klooien. Dat is lang geleden. Ik bedenk dat het ongeveer tien jaar geleden moet zijn - korter terug zou logisch zijn, maar het komt niet boven. Het is helemaal geen vervelend gevoel. Het voelt als verlangen. Ik moet dubbelglas, de ramen laten teveel kou door en mijn gordijnen zijn te lelijk om dicht te doen.

In de film doet de jongen de wc-bril met zijn voet omhoog, want met zijn hand vindt ie vies. Niemand weet dat hij dat doet. Het komt omdat hij een rijkeluiszoontje is en zich onbewust toch een beetje verheven voelt. Hij pist in de pot.

In die hele film wordt er heel wat afgeneukt en afgerukt. Ik dwaal weer. Zulke jonge acteurs die de hele tijd heftige scenes spelen, naakt en expliciet. Dat moet je maar kunnen. Ik weet niet of ik dat zou redden. Of dat ik de regisseur zou zijn of de schrijver en dat ik dat van mensen zou vragen! Ik zou mezelf een viezerik vinden. Terwijl ik de makers en acteurs van deze film helemaal geen viezeriken vindt. Volgens mij ben ik bekrompener dan ik zelf denk. Ik zou nooit acteur durven worden, bedenk ik.

De film is afgelopen. Ik zet een plaatje op en check de email. Leuke mail, de laatste van mijn vroegere compagnons is vader geworden. We waren met zijn vijfen en doen nu allemaal iets anders. Allemaal vaders nu, ik moet opschieten. Daarom heb ik natuurlijk boekenkasten vol compensatie. Een puber met geld. Ik heb nog zoveel te verlangen. Nog meer leuke mail.

Verlangen voelt goed.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelBelgen

"Iek vertraauw den Bjarn veur gjeen eune cent",

zegt een blond meisje in een bamboehut.

"Keddoch zo geare es duurven lache",

snikt een vrouw met twee bont & blauwe ogen en flink wat verband om haar gezicht

"Ier! Ier! Ier modde we goan stoan!",

zegt een jongen met een rugzak tegen zijn vriendin.

Weet u al waar ik het over heb? Het betreft Belgen in onze televisieprogramma's. Ik kan geen show meer kijken of er zit wel een Belg tussen. Voor 'Make me Beautyful' kan ik het nog begrijpen. Na 10 jaar popfestivals in België bezocht te hebben ben ik ervan overtuigd dat daar nog veel werk te doen is op dat gebied, maar we kunnen toch wel 20 Nederlanders naar het Caraïbbisch gebied krijgen? Of naar Temptation Island? Of naar Peking?

Als we toch 1 afzetgebied vormen met de Belgen, dan vind ik dat we het ook meteen maar moeten confiskeren. Wij de Vlamen en Frankrijk de Walen. Dan hebben we er zomaar 10 goede voetballers bij en een paar leuke clubs voor de competitie, Bart Veldkamp schaatst weer voor ons allemaal en we fuseren de koningshuizen. Dan bestaan er helemaal geen domme Belgen meer, dan zijn er helemaal geen Belgen meer. En we hebben allemaal koffieshops, goedkope benzine en een aangenaam belastingklimaat. Even nog allemaal Nederlands leren en met een jaar of drie kan ik de programma's weer verstaan. Dit is ook niks. Bovendien als ik naar de Belgen zap zie ik dezelfde shows met dezelfde mensen, alleen met franse ondertitels.

Het komt natuurlijk doordat Net 5 (mijn favoriete zender overigens) zijn programma's meteen voor twee landen tegelijk maakt. Eén keer de kosten en twee keer de omzet! Slimme zet. Maar als we nu België erbij nemen dan is het nog maar één afzetgebied en is het nog maar op één zender. En dan eeeeh.. of..

Ja nou, nu weet ik het niet meer.

En toch is het stom!

+ 0 - 0 | alleen dit artikelTandarts

Mijn mond bevat de juiste bacteriën, dus mijn tanden rotten niet. Echt waar, de tandarts vertelde het me. Twee-en-een-half jaar geleden had ik voor laatst in de stoel van de tandarts gelegen. Niet omdat ik bang ben, maar omdat ik de tandarts altijd vergat. Ik vind het ook bezopen om een afspraak te maken voor over een half jaar, dat je het dan vergeet valt wel te verwachten. Het herinneringskaartje komt wel in mijn bus hoor, maar dat is drie weken van tevoren. Ook vergeten.

Mijn zuster heeft me uiteindelijk toch heengestuurd. Vandaag ging ik heen, niets aan de hand natuurlijk. Ja, één gebroken vulling en tandplak. Het laatste is meteen weggehaald, maar voor de vulling moest ik terugkomen.

"Wil je met verdoving of zonder?"

Vroeg de tandarts in verband met de komende afspraak. Nu is mijn tandarts een vrouw, haar assistente ook en de aanwezige mondhyena ook. Dus hoeveel geef ik toe? Ik ben tenslotte 1.92 en bepaald niet klein, dus durf ik het aan? Ik temporiseer nog wat:

"Doet het pijn dan? Zo'n gebroken vulling vervangen?"

"Hangt er maar net vanaf hoeveel pijn je kan hebben?"

Sterk! Heel sterk. Natuurlijk wil ik wel een verdoving, ze gaan notabene in mijn kanis boren. Ik lijk wel gek! Maar ja, impliciet geef ik daarmee toe dat ik een watje ben. Drie paar ogen kijken ge-amuseerd mijn kant op, wetend welk dilemma zich achter mijn pokerface afspeelt. Ik denk dat ik het wel aan zou kunnen, ik ben nog nooit bang voor de tandarts geweest. Zal ik zonder doen? Als ze het voorstelt, zou het moeten kunnen nietwaar? Zal ik?

"Doe maar met"

zeg ik

"Ik ben nog nooit bang voor de tandarts geweest en ik wil het niet worden ook"

Voilà. Het is eruit. Viel best mee.

De tandarts kent volgens mij alleen maar watjes.

+ 2 - 0 | alleen dit artikelPasgestort cement

Het laatste woord. Ik moet het altijd hebben. Het wordt me weleens gezegd, maar ik ontken steevast. Gisteren zat ik echter weer even wat Video Poker en Viagra onzin uit de reacties te filteren en toen viel het me op. Bij veel reactie series ben ik de laatste reactie. Was het niet al ijdel en narcistisch om een weblog bij te houden, dan is dit toch wel het toppunt van ijdelheid. Hoeveel aandacht kan een mens verlangen!?

Even doordenken. Emailberichten. Ik ging mijn email gangen na. Precies hetzelfde. Ik ben een notoir laatste woord hebber. Sjonge wat irritant. En met een weblog of email is dat nog veel irritanter dan in een conversatie. Het is namelijk een beetje zielig. Je denkt namelijk dat jij het laatste woord had en dat de ander(en) niets meer te zeggen hebben. Maar als je terugkijkt, ziet het er gewoon naar uit dat mensen geen zin meer hadden om nog een keer iets te zeggen waar toch weer een tegenwoordje op komt.

Hm. Dat betekent dat ik in conversaties waarschijnlijk net zo erg ben, maar daar kan je niet op terugkijken. Althans niet objectief.

Maar het gaat vanzelf! Het is als een meisje op de rand van het zwembad, een aangebroken zak chips, een overmatige kwart, een onaangeroerd pak sneeuw, een bak met pepermuntjes, een lege snelweg, een aanrollende voetbal, pasgestort cement, warm water, dvd's in de aanbieding, gratis drank...

Het voelt zo onaf, zo onbestemd.

Of geldt dat alleen maar voor egocentrische, ijdele en narcistische webloggers?

(net als twee postings op één dag, dat probeer ik altijd te voorkomen. Heeft ook iets vervelends. "Heb je niets beters te doen?" Vraag ik mijzelf hardop. Jawel! Maar het is zo gebeurd. Drie minuten en het gezever is alweer ingetypt.. en de sneeuw van vanmorgen kwam ertussendoor. Echt waar. Dit stond er al bijna.)

+ 0 - 0 | alleen dit artikelWintermedley

Ik weet het, deze worden vandaag honderd keer gemaakt. En dan die fiets! Sinds het opus van Paul Huf is dat het grootste cliché dat je kan fotograferen natuurlijk. Dat was waarschijnlijk al een cliché. Ze zijn niet eens mooi. Maar ik kon het niet laten om mijn tuintje even vast te leggen voordat ik de kniediepe sneeuw moest ontmaagden.

Voor echt mooie foto's gaat u natuurlijk naar geertfotografeert of majesticmoose

+ 0 - 0 | alleen dit artikelGeboren

Ik woonde twee weken van mijn leven in Groningen. Niet zomaar twee weken hoor! Namelijk de eerste twee weken na mijn geboorte. In het centrum van Groningen, daar werd ik geboren. Interessant hè? Niet voor u misschien, maar ik vind het wel leuk. Mijn moeder zei altijd dat het een heel klein huisje was, maar zo ziet het er helemaal niet uit. Zo te zien is het nog vrijstaand ook en is het boven de islamitische boeken,ansichtkaarten, reis- & dönnerwinkel. Dat is niet raar, zowel ik als mijn geboortehuis hebben een diverse basis. Maar klein is het niet, vind ik, als je dat met tegenwoordig vergelijkt? Lijkt me best ruim. Het is wel 33 jaar geleden natuurlijk. Mijn huidige huis is kleiner. Denk ik. Maar ik woon alleen en zij toen met z'n drieën.

Nee, dan mijn moeder.

Die is pas klein.

Kijk maar, ze staat voor het huis.

Dag Mam!