+ 0 - 0 | alleen dit artikelPizza Shoarma XL

Hij lag op de bar. Een gesneden Pizza Shoarma XL van New York Pizza. Hij was in acht punten gesneden en elke punt was zo groot als één slice van de Pizza Hut. Een plak deeg met een straal van 30 centimeter en belegd met 1 kilo hartaanval; vier danoontjes met knoflooksaus 'on the side'. Het varkenstriplex met shoarma kruiden wordt op zijn plaats gehouden door een dikke laag dubbel kaas. Als je goed kijkt zie je nog de rode gloed van het tomaataccent dat nu eenmaal op een pizza hoort. En als je héél goed kijkt zie je ook nog drie sliertjes groente en wat paddestoelsurrogaat.

Mijn verstand weerhoudt mij van het bestellen van een dergelijke pizza. Alleen al als ik de naam lees vernauwt mijn aorta, komt er een vage pijn in mijn linkerarm opzetten en ontstaat er druk achter mijn linkeroog. Dit gevaarte bevat alles wat niet door de beugel kan. Loze groenten op witbrood, orgaanvlees met heel veel zout, jonge volvette kaas en vooral veel, veels te veel en veels te vet. Het dikke karton is maar nauwelijks bestand tegen het gewicht van de vetexplosie die het moet vervoeren. Vier man is niet genoeg om het ding weg te krijgen.

De eerste twintig minuten na de woorden 'Wil je ook een puntje?' bracht ik in volledige ontkenning door. Geen honger, genoeg gehad, niet goed voor me, ik moet niet zo laat eten en als ik een biertje drink en ook nog een vette pizza eet dan moet ik mijn levensverwachting toch wel even bijstellen.
Een puntje? Ha! De wekelijkse caloriebehoefte van een gezonde vrouw zal je bedoelen. Ken je dat trouwens? Dat je een vriendin hebt die zegt 'Ik heb toch een honger joh!' en die na één hap biefstuk, een aardappel en een tomaat achterover zakt en puft: 'Tsjoh! ik zit he-le-maal vol'.

Vriend J. beaamt deze veelvoorkomende gebeurtenis, draait naar de bar en helpt de barman met het wegwerken van de shoarma-op-eetbare-schotel door het nemen van een 'puntje'. Ik kijk naar de punt die langs mijn neus zweeft. Weet je wat? Ik neem het puntje van het puntje, alléén voor de smaak. Dat kan geen kwaad. Hij geeft me het puntje van het puntje. Het puntje is al koud, dat voel ik meteen. De saus is te overdadig, dat zie je meteen. Ik neem de stap, waag de hap en kijk naar de bar waar nog drie lappen liggen.

...

+ 0 - 0 | alleen dit artikelNEE NEE

Eindelijk heb ik er één op mijn brievenbus. Mijn eigen NEE NEE sticker. Toen ik in mijn huis kwam wonen met mijn vriendin zat er reeds een NEE JA sticker op geplakt. 'Die moet eraf!' zei ik. 'Ja!' zei mijn meisje. Tevreden over deze alledaagse consensus keek ik haar vertederd aan. Het is zo lekker als je over de kleine dingen hetzelfde denkt. Ik strekte mijn arm uit en pakte haar stevig vast. Knuffelen was toen voor mij nog heel gewoon. 'Dan ga ik morgen wel naar het gemeentehuis voor een NEE NEE sticker' zei ik met mijn lippen tegen haar wang gedrukt. Ze rukte zich los, zij wilde helemaal niets terugplakken, ze wilde juist alles krijgen. Dat was 6 jaar geleden en ik zweer u, het pad naar de papierbak is uitgesleten door de vele zware lasten reclamepulp die ik daarheen heb moeten slepen.

De laatste jaren werd het ongeadresseerde reclamedrukwerk ook nog ingeseald. Dat deelt makkelijker uit en pakt makkelijker op denk ik. Het was ook makkelijker om het in één keer bij de ouwe kranten te smijten. Van huis uit heb ik sowieso nooit iets van huis-aan-huis bladen en ongeadresseerd reclamedrukwerk begrepen. Als ik een afwasrek nodig heb, koop ik een afwasrek. Dan loop ik naar Blokker of Xenos en koop het eerste afwasrek dat ik zie. Hetzelfde geldt voor tuinhout, stereo apparatuur, fotorolletjes en kaasstolpen. Prullenbakken, boekenplanken, dekbedovertrekken en afwasmiddel. Geraniums. Totdat de schoonmoeder op de proppen kwam.

De bonnetjes lagen uitgeknipt op het aanrecht, naast de met schoonmaakazijn uitgekookte waterkoker (nog zoiets, die dingen gebruik je toch gewoon en als ze stuk zijn koop je voor 30 euro een nieuwe, die ga je toch niet schoonmaken). 's Avonds werden over de telefoon de laatste voordeeltips doorgenomen en werden de taken verdeeld. Jij doet de Blokker daar en daar, dan breng je mij je dukaten en dan ga ik morgen naar de Blokker in het centrum. Als je rond negen uur door de winkelstraten van een stad loopt kan je ze ook zien, deze premiejagers. Ze gluren onder hun permanentjes vandaan naar de schappen en de concurrentie. Wie zal vandaag de eerste slag slaan? Wie zal de eerste rij weghalen, waar de vieze vingers in het onzichtbare stof zijn gedrukt? Wie is er op tijd voor de tweede rij, de beste waar? Wie ontdekt als eerste de zwakheden van de actie en heeft zomaar 10 extra dukaten geregeld?

Maar nu heb ik het laatste restje van deze aanbiedingen maffia achter me gelaten. Ik ben vrij.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelOma

Wat zegt u?
Nee, er is geen aardbeving
Wacht maar, ik geef uw kopje wel
Was het verzorgingstehuis in Bloemendaal?
Oh, het heet Bloemendaal
In Baarn, ja, dat is wel dichterbij
We hadden een lekke band
Witte rook
Bent u weleens in Rome geweest?
Oh, met opa, dat was vast lang geleden
Ik heb al vier koekjes op
Gelukkig vindt u het wat, daar in Baarn
U bent ook beroemd?

'Ja'

zegt ze

'Ik ben immers de oma van Lodewijk, de tuinman met dat lekkere kontje'

+ 0 - 0 | alleen dit artikelVice verlosser

Als de Paus in de Wehrmacht heeft gezeten en bij de Hitlerjugend is dat raar. Aan de andere kant was het destijds verplicht om bij de Hitlerjugend te gaan en zijn vader was fel anti-nazi. Als soldaat was Ratzinger bewaker van een autofabriek. Dat zijn allemaal geen zaken om je al te zeer over op te winden. Tenzij Joseph toen een verdwaald schot heeft gelost dat in iemands lichaam is beland. Dat zou raar zijn voor de plaatsbekleder van Christus op aarde. Niet dat het Joseph een slecht mens zou maken, maar wel een slechte Christus.

Hij heet geen Joseph meer trouwens, hij heet Benedictus. Waarom is dat? Iedereen neemt dat altijd klakkeloos over, maar waarom ze dan zo heten weet ik nooit. Kiezen ze dat zelf? Zetten ze op hun kandidatuur dat ze zichzelf een betere Benedictus vinden en niet zo'n goede Pius? Of is het iets mystieks dat met jaartellingen en sterrenstanden te maken heeft? In 1978 werden er immers 2 pauzen gekozen en die heetten allebei Johannes Paulus. Dat vond ik ook altijd logisch. I en II. Lekker op volgorde.

Nog zoiets. Als je Johannes Paulus heet, dan heet je Johannes Paulus. Amerikanen noemen hem John Paul en nu zullen ze wel van Benedict spreken. Ik snap wel dat Paus vertaald wordt in Pope of Paps of Papa, maar als je Johannes heet, heet je Johannes en niet John.

Zou Benedictus XVI als 16-jarige jongen ook celibatair geweest zijn? Nu is hij in ieder geval roomser dan de ..eeh

+ 0 - 0 | alleen dit artikelNooteboom

Het is moeilijk om je aandacht erbij te houden. Het is als muziek. Twee maten kunnen je van een nummer doen houden. Twee maten kunnen een wirwar van reacties in je lijf losmaken. Naar ik begrijp wordt alles in ons lijf aangestuurd door hormonen en kan ik niet anders concluderen dan dat een paar noten en een akkoord hormoonreacties aanwakkeren die je stemming beïnvloeden. Ineens voel je je gelukzalig, creatief en helder. Zo moeilijk is het om je aandacht erbij te houden.

Soms suis je erdoorheen. Als een dagelijkse rit over de snelweg, waarvan je zeker weet dat je hem hebt afgelegd, maar die voorbij is omdat je jezelf in gedachten verzonken naar huis hebt gereden. Je komt altijd door een tunnel, maar ineens ben je thuis zonder dat je je kan herinneren dat je door de tunnel bent gereden. Je kan je eigenlijk niets herinneren, maar je bent er wel gekomen en logischerwijs door je auto te besturen. Zo suis je er soms doorheen.

En mystiek. Kennelijk zorgen je vrijgevallen hormonen voor opmerkelijk zelfinzicht. Een klinkklare duidelijkheid die je meteen moet vangen om hem later nog te geloven. Dit keer is het meisjes van 22. Het is volkomen logisch. De ideale combinatie van verlangen, onbevangenheid, passie, ambitie, schoonheid en o zo kwetsbaar. Ik ben mijn hele leven alleen maar verliefd geweest op meisjes van 22. Ik begrijp het wel. Ik zou niet weten hoe het anders kan.

Tsja, het is wat, een boek van Cees.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelEcht wel

Het was ongeveer acht jaar geleden. Ik was net begonnen met werken bij een klein internetbedrijf waarvan we toen nog niet konden vermoeden wat het teweeg zou brengen. Eén van de andere jongens uit dat bedrijf had net zijn debuutroman in schappen liggen. Ook best bijzonder. Hij moest allerlei interviews doen en stukjes schrijven en tandenknarsend zijn kritieken doorstaan. Eénmaal werd hij gruwelijk verkeerd begrepen. Omdat hij het scheldwoord opperjood had gebruikt werd hij door de Groene Amsterdammer voor antisemiet uitgemaakt.

Een anti-semiet was echter voor ons - twintigers toen en opgegroeid met na-oorlogse ouders en de holocaust in de geschiedenisles - een soort pre-historische figuur. Eigenlijk zou je in Madame Tussaud een wassen beeld verwachten van de anti-semiet. Naast Cro Magnon man. Naïef natuurlijk, maar des te groter is de schok als je daar serieus voor wordt uitgemaakt. Hij was dan ook goed pissig op de Groene Amsterdammer.

Waarom vertel ik dit nu?

Omdat ik toch nog vaak versteld sta van webloggen. Sommige mensen blijven hardnekkig volhouden dat weblogs een soort forums zijn, maar dat zijn het niet. Omdat de weblogger zichzelf als lijdend voorwerp inzet en dat maakt het de moeite waard om te reageren. Dat is het allerleukste, want je bent gewend aan je eigen groep van mensen om je heen die op bepaalde manieren reageren en vaak compenseren. Dit zijn ineens hele andere mensen.

Als je iets op een weblog neerklad, moet eerst nog maar blijken of er staat wat je bedoelt, dan of men begrijpt wat je bedoelt, dan of dat eigenlijk wel een gangbare mening is en tot slot moet je maar hopen dat mensen goed lezen wat je schrijft.

Maar al te vaak schrijf je iets op wat precies de sleutel blijkt te zijn tot een felle reactie van één van de lezers, die overigens gemiddeld maar een paar seconden op je site blijven. Zo was ik reeds eenzaam, gefrustreerd, op sex belust, gek, verwaand, aanstellerig en op zoek. Meestal las ik dat tot mijn eigen verbazing terug. Dus zo kom ik over? Als ik sta te praten, is dat wat men eigenlijk denkt?

Ik heb een soort retrospectief op mezelf gecreëerd. Maar dan wel één met hier en daar wat aandikking, sarcasme en zelfspot. Of gewoon flashbacks, die onbedoeld mensen op het verkeerde been zetten. Na mijn doucheverhaal werd me in de kroeg gevraagd of ik weer een vriendin had, terwijl dat verhaal werd getriggerd door een lege shampoofles.

Mensen lezen eigenlijk niet. Mensen projecteren en proberen uit alle macht alles binnen hun eigen gelijk te plaatsen. Zonder na te denken, die vaardigheid is reeds lang gesaboteerd. En dan vliegen die reacties eruit, floep! onomkeerbaar staan ze op het log. Heerlijk. Als men het niet kan plaatsen binnen de eigen belevingswereld, heb je meteen ongelijk.

Maar dat kan helemaal niet, want hier heb ik gelijk.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelGelukkig hebben we de foto's nog

Als je er over nadenkt is het eigenlijk belachelijk, de scheidsrechters in het amateurvoetbal worden bijgestaan door clubgrensrechters. Die hoeven niets te kunnen, dat kan gewoon elke malloot zijn die het verloop van de wedstrijd even komt verstieren. En er lopen er een paar tussen waarvan je zeker weet dat je ze in een oorlog te vriend moet houden. Limmen heeft er zo één - die na de wedstrijd nog even komt melden dat hij een zuiver doelpunt wegvlagde - en Alcmaria Victrix heeft de koning van alle foute vlaggers. Gisterenavond moesten we tegen Alcmaria spelen, zij staan bovenaan, wij vechten tegen degradatie, we komen beiden uit Alkmaar en dus waren de messen geslepen.

We hebben gewonnen. Dat was al drie jaar niet gelukt, maar we kunnen weer met opgeheven hoofd over het terras lopen van de zomer. Nu hadden we gisteren wat geluk met de scheidsrechter, dat overkomt ons zelden, maar gisteren kregen we geen rood waar dat wel verdiend was. Ach, big deal, dat hoort bij het voetballen, net als het geklaag van trainers tegen de verslaggever naderhand. Uit frustratie ging de trainer lang door over zijn vermeende pech, want ons eerste doelpunt was ook al niet rechtmatig: "..bij 2-0 was de wedstrijd gespeeld, al was de bal bij die eerste goal eerst al een halve meter over de achterlijn geweest en had ik het nog wel willen zien.." zo sprak de ex-profkeeper en coach van Alcmaria, de heer Schilder.

Maar de heer Schilder heeft pech. Vanmorgen stond namelijk bij het krantenverslag de volgende foto afgedrukt, van het eerste doelpunt..

En die foto zegt alles. Het was een volkomen legaal doelpunt, let maar op de cornervlag (door het net van het doel kijken), daar staat namelijk de vlagger van Alcmaria. En hij - de reïncarnatie van Balthasar Gerads; een man die uit clubliefde een moord zou begaan; de bron van alle kwaad - hij doet helemaal niets! Hij vlagt niet! Hij kijkt verbijsterd naar een doelpunt in de tweede minuut van de wedstrijd.

Als de voorzet over de achterlijn was geweest, dan had deze man, zeker deze vlagger, uit alle macht zijn vlaggetje hebben opgestoken. Zelfs als het er maar de schijn van had gehad. Maar hij doet niets. Hij kijkt en besluit pas later tot verraad, maar daar trapt de scheidsrechter niet meer in. Die kent zijn pappenheimers en late vlaggers kunnen geen doelpunten voorkomen.

Dat komt in het amateurvoetbal maar weinig voor, dat de beelden uitwijzen wie er gelijk heeft. En dat ook nog in een derby die de komende jaren vrijwel zeker niet meer gespeeld gaat worden. Zij promoveren en met een beetje geluk degraderen wij niet. Het is voor mij waarschijnlijk de laatste keer geweest, en zo gaat deze wedstrijd heerlijk de geschiedenis in.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelIk word bekeken, therefore I am

Men bekijkt mij.

Op de dating site waar ik mij laatst opgaf, ben ik 252 keer bekeken. De site heet lexa.nl, maar gaat ook wel als sexa.nl over de tong. Of het waar is weet ik niet, maar sinds ik het weet ben ik een beetje bang. Zouden er 252 mensen gekeken hebben of ze sex met me wilden? Dat is raar. En zouden ze dan alle 252 hebben bedacht dat ze er toch maar vanaf zien?

Bij lexa.nl is het ze ook opgevallen dat niemand sex met me wil. Na een week lidmaatschap kreeg ik een bemoedigend mailtje, dat ik een goede stap had gezet maar "...In de afgelopen week heb je echter nog vrij weinig berichten ontvangen en verstuurd...". Deze melding wordt gevolgd door een vijf stappenplan wat er vooral op neerkomt dat je zoveel mogelijk berichten moet versturen. Daar heb ik geen zin in natuurlijk, want ze denken toch allemaal dat je sex wilt.

Zou iedereen sex tekort komen? Dat kan toch niet, sex is nogal triviaal en redelijk makkelijk te krijgen. Misschien moet ik een nieuw datingconcept in de markt gaan zetten, voor eeeh.. hoofse liefde. Met gedichtjes, een samen-lezen optie, een samen-kijken optie en een zoekprofiel dat zoekt op boeken in je boekenkast, platen in je platenkast en lidmaatschappen van alles wat je maar kan bedenken. Vooral geen hartjes en virtuele kussen.

Men bekijkt mij.

Gisteren werd ik gebeld door een andere voetbalclub. Of ik daar volgend jaar wil gaan keepen. Het betrof het hoofd scouting en hij had me drie keer bekeken. Het is een club uit de 3e klasse, die op dat niveau dus al aan scouting doen. Hoe dan ook, ik ben 33 jaar en het is best goed om te weten dat ik word bekeken door een andere club, die me vervolgens opbellen dat ze met me willen praten over volgend seizoen en of ik daar eerste keeper wil worden. Daar vaart mijn ego wel bij.

Dat is wel dijk van een openingszin bedenk ik me ineens. Gewoon in de kroeg iemand spotten en dan zorgen dat je haar telefoonnummer regelt. Je belt op en zegt 'Ik heb je nu drie keer bekeken en wilde vragen of we een keer zouden kunnen praten, heb je interesse?'

Zou dat werken?

Ik denk dat ik die platonische datingsite leuker vind.

Vind je muze op www.kloos.nl.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelTijd genoeg

Tijd! Ik had het niet, dus ik schreef niets. Maar ik bedacht wel waar dingen ik het over wilde hebben. Zo zei Anouk in een 3FM commercial dat ze geen dingen meer doet die ze niet wil. Daar heb ik wel wat over te zeggen, want het klinkt wel lekker vrijgevochten enzo, maar het slaat helemaal nergens op. Zeker niet als je daarover gaat nadenken. Alleen maar doen wat je wilt? Dat is een hele domme opmerking. Al mijn herwonnen respect voor Anouk is weer weg. Stom wijf.

Ook wilde ik het hebben over dat ik de paus wel cool vond. Dat er allemaal oude docu's op tv zijn en dat die overdosis vintage de publieke omroep alleen maar interessanter maakt. En dat mijn moslim vrienden helemaal niets begrijpen van al die poeha om een oude kerkvorst terwijl ik het juist zo leuk vindt dat extreem katholiek ook een stroming is. Daarnaast is het ook wel een goed idee om bij de voetbalteams de rouwbanden gewoon in de shirts te naaien, want er wordt wat afgerouwd.

En ik wilde het hebben over lexa.nl, een datingsite die ik tegenkwam en even ging uitproberen. Voor te lachen. En vooral voor de ergernis. Want iedereen is natuurlijk weer spontaan en gezellig. Gatverdamme. Er ik heb er nog een nieuwe ergernis bij; de knuffelzieke vrouw. Ze zetten het neer als serieuze eis aan een relatie. Lekker knuffelen.. Dat gefriemel de hele tijd, ik peins er niet over! Daarom heb ik geen relatie, omdat ik altijd meteen knuffelmoe ben. 'Lekker tegen elkaar aan op de bank'. Brr, de rillingen lopen over mijn rug. Knuffelen is voor kinderen. Ik heb trouwens geen relatie omdat ik er niet egoïstisch genoeg voor ben, maar dat terzijde.

Nouja, dat wilde ik allemaal schrijven, maar ik had geen tijd.

Oja, en over een droom die ik had. Over een poesje waar ik niet vanaf kwam, wat ik ook probeerde. Het poesje bleef de hele tijd aan mijn mouw hangen. Het heeft vast een betekenis.

+ 0 - 0 | alleen dit artikelNiet wachten

Nog nooit las ik een boek van Cees Nooteboom tot afgelopen weekeinde. In de luwte van mijn achtertuin liet ik me meenemen over de wijdse wijdsheid van Perzië, langs de rechte slingers van Isfahan naar Persepolis en de aanbidders van Mazda tot het uitrijden van de Sultan van Marokko. Eén pagina lezen, één pagina staren. Staargevechten met de buurtkatten. Allemaal gewonnen. In mijn tuin pist er maar één.

Ik zou willen dat er minder boeken waren, zodat ik kon afstrepen wat ik heb gelezen en wat niet. Nooteboom. Ik kende de naam natuurlijk en de reputatie. Nu wil ik het allemaal wel lezen, maar de moed zakt al in de schoenen bij het lezen van de achterste pagina. Zeker 20 titels, wanneer moet ik dat in godsnaam lezen? En dan de wijsheid in de boeken, die aangeeft dat deze meneer niet alleen schrijft maar ook veel leest en onthoudt. Ik zou moeten genieten van wat hij schrijft - dat doe ik ook - maar ongeduld en jaloezie verbreken mijn concentratie.

Ik wil jong blijven, aan de andere kant kan ik niet wachten op de dag dat mijn benen me niet meer kunnen dragen en ik aan het eind van mijn dagen nog tijd over heb. Of zelfs al aan het begin van mijn dagen. Dan kan ik beginnen aan wat nooit zal lukken. Dan kan ik proberen wat ondoenbaar is. Dan heb ik tijd om te niksen.

Of zal ik altijd ongedurig blijven? Opgewonden over iets dat ik nog niet wist. Als de fantasie het overneemt van de concentratie word ik een willoze speelbal van sentimenten die door mijn hoofd fladderen. Omdat de zon op mijn hoofd schijnt, omdat de geest getemd is door de nacht ervoor, omdat de zinnen mooi zijn, omdat het nooit af is.

Ik denk het.