Seelaavie

Alhoewel ik mij hier volgens mij nog nooit over Connie Palmen uitliet, noch lovend noch negatief, moet ik toch even iets rechtzetten, al was het maar uit naam van alle mensen die in hun weblogs hun niet mis te verstane kritiek vaak lieten optekenen. Ze had afgelopen augustus natuurlijk ook bij elke aflevering van Zomergasten een heel tuttig jasje aan. En ze heeft een malle mengeling van roken en Limburg in haar stem. Maar laat ik hier rechtzetten wat anders in alle weblogs rondzweeft als een pertinente onwaarheid.

Connie Palmen is een prachtwijf.

Waarom kan ik waarschijnlijk niet zo goed uitleggen. Het was een programma dat ik vanavond zag. Het is die oneindige ketting aan sigaretten. Het is dat boek opgedragen aan hem. Of het is misschien wel dat gezicht dat maar niet wil ontwaken. Verward en tenger, vol verwondering en getergd door alle hoedanigheden van de wereld. Met dwars daar doorheen een nieuwsgierig meisje dat zichzelf en heel haar wezen in oneindig veel volzinnen altijd maar blijft uitleggen. Terwijl je haar soms al meteen begrijpt als ze gehaast een vlammetje de sigaret in zuigt.

Ach, ik overdrijf een beetje... als tegenwicht.

Natuurlijk lees ik tegenwoordig de Cosmopolitan, steek je nog eens wat van op. Zo las ik vorige week over de top-tien showstoppers in bed. Als ervaren vrouwenblad lezer ken ik ze wel; sex met sokken aan en hoofd naar beneden duwen. Dat soort dingen. Uiteraard doe ik die dingen niet, ik heb trouwens nooit sokken aan in bed. En zeker geen witte.

Ik denk ook dat deze dingen veel te wijds bekend zijn bij ons mannen dat ze nog daadwerkelijk gebeuren. Of in ieder geval niet meer als we boven de 25 zijn ofzo. Dan is het wel doorgedrongen.

Van het weekend had ik de nacht van vrijdag op zaterdag op de tocht gelegen en kon dus afgelopen zaterdag mijn hoofd niet bewegen. Of nauwelijks. Een pijnstiller en een zalfje deden goed werk en zondag was het al heel wat minder. Ik slaap uit voorzorg wel eventjes met een sjaal om. Niet omdat ik het koud heb, maar om de nek te beschermen. Want ik heb het niet gauw koud. Ik lig nog steeds naakt onder een dekentje met een het raam open als het even kan.

Maar toen ik vannacht naar de wc moest en langs mijn staande spiegel liep zag ik pas een showstopper die eigenlijk met stip de top tien binnen zou moeten komen, ware het niet dat het erg weinig voorkomt. Een naakte man met louter een oranje fleeche-sjaaltje is geen gezicht. Echt niet. Je zou onbedaarlijk in de lach schieten ben ik bang.

Dus leuk is het wel.

Vrouwen wassen zich niet met shampoo, dat is voor je haar. Als ze daar hun lichaam mee wassen gaat het fout. Een lichaam was je met doucheschuim, niet met shampoo. Slecht voor je huid. Mannen stappen daarentegen rustig met een fles Dreft onder de douche, zolang het schuimt is het prima. Dat doe ik niet hoor, maar ik gebruik wel alleen de shampoo. Iedere dag. Zo heet mijn shampoo ook. Iedere Dag Shampoo. Lekker duidelijk.

Geloof je in karma? Jawel toch! Een beetje vrouw is hartstikke spiritueel, dus je gelooft vast in karma. Wat je goed doet krijg je terug, wat je slecht doet ook. In dit leven of het volgende. Karma. Ik heb er wel wat mee. Als ik bijvoorbeeld hoor dat er iemand is overleden terwijl 'ie noooit ziek was', dan denk ik meteen 'Oh God! ik ben ook nooit ziek! Ik moet gauw eens ziek worden anders val ik straks in één keer dood neer', maar dan bedenk ik me snel mijn zware knie-operatie en mijn afkeer van volledige duisternis. Dat laatste komt door de slagers die me als peuter van mijn amandelen hebben verlost. Pfoeh, dat scheelt me dus wel even een hartaanval op mijn 33-ste.

Handig hè? Karma. Ik mag bier drinken, want ik train. Ik mag vet eten, want ik eet ook linoolzuur en vissticks (ik zei niet dat het logisch was). Ik mag roken, want ik doe het alleen maar 's avonds en ik mag schelden, want ik meen er niks van. Tot dit punt gaat alles goed en dat kan kloppen, want met karma heeft het niets te maken. Het is te direct, we hebben het hier wel over een periode van een heel leven natuurlijk. Instant karma bestaat niet. Als je bijvoorbeeld heel je leven rookt, kan het meevallen omdat je ook je hele leven fit bent en beweegt. Dát is karma. Als je alles hebt geprobeerd om af te vallen, maar niets lukt? Typisch instant karma. Vergeet het maar.

'Goedemorgen met de assistente van dokter Stellaard.' Ik stel me voor en zeg dat ik een afspraak wil maken. 'Waar heeft u last van?' 'Ik heb eeeh.. last van mijn kruis'. (na lang wikken en wegen leek me dat een keurige benaming) 'Uw kuit?'. (aargh!) 'Nee, mijn kruis, ik dacht ik zeg het netjes' (goed herstel!) 'Oh, haha ja, juist, heeft u een branderig gevoel bij het plassen?' (neeneenee, dit gaat helemaal de verkeerde kant op) 'Neenee, het is meer een eeeh.. puistje'. (zeg dat dan meteen idioot) 'Juist, kunt u vanmiddag om twee uur?' (ja!!) 'Ja'.

De dokter stelt me gerust. Gewoon een ontstoken haarvaatje op een penibele plek. Heeft niets met wassen met shampoo te maken. Mijn dezelfde morgen aangeschafte fles doucheschuim kan zo weer de kast in. Instant karma dus. Nee, ik verdiende het ergens anders aan. Maar waaraan?

Over Jose Fortes:

"...De eredivisieclub zette de verdediger maandag voorlopig op non-actief. RBC heeft de speler naast de boete ook een officiële berisping gegeven. RBC Roosendaal zal nog dit seizoen een project organiseren om iets te doen voor kinderen met het syndroom van Down. Fortes Rodriguez zal daaraan zijn medewerking verlenen. Het bedrag van de boete gaat naar een goed doel... "

Ik vraag me af of Fortes ook een uitnodiging zal sturen aan René Temmink voor deze dag. Dat is toch hartstikke leuk voor die man. Heeft ie ook een fijne dag! Appelrode wangen en een bal met een handtekening van Fortes.

Mijn hoofd is gedachtenmoes. Dat komt door mijn sociaalste week sinds jaren. Ik kan me geen week voorstellen waarin ik zoveel sociaal deed als deze week. Van nature ben ik niet zo sociaal, maar ik red me er kwinkslagsgewijs best een eind. Ik ben een beetje als Rashid, de vader van Haroun. Wie? Haroun! De zoon van Rashid. Rashid is een groots verteller, de mensen hangen aan zijn lippen. Zijn verhalen zijn mooi, spannend en niet waar. Ze komen bij hem binnen uit de grote Zee van Verhalen. Via zijn duim. Een mengeling van menselijke gedragingen door Rashid opgetekend in een verhaal. Of liever opgezegd, want Rashid is een straatverteller. Vluchtiger dan dat wordt het niet. (zie: Haroun and the Sea of Stories van Rushdie).

Want in zo'n week kan ik er zelfs nog een boekje doorheen persen tijdens treinritten die eigenlijk bestemd zijn voor het lezen van documenten. Maar documenten missen romantiek en al die sociale interactie laait de verhaaltjes op in mijn kop. Rashid verliest zijn vrouw aan de buurman en de dag erop staat hij verhalen te vertellen, maar het lukt niet. Er komt niks. De zee is er nog wel, er zijn echter geen koppen en geen staarten. Verhalen beginnen niet. Eindes komen niet. Het is gewoon een zee van letters, maar de letters vormen geen woorden en zonder woorden heb je geen zinnen. En ook geen verhalen. Rashid kan alleen nog maar lettergrepen stamelen. Ze jouwen hem uit.

Na de sociale overdaad van afgelopen week word ik ook wel een beetje Rashid. Niet omdat mijn vrouw met de buurvrouw is weggelopen of weet ik veel wat voor ernstigs er aan de hand zou kunnen zijn. Niets aan de hand. Maar het zou me niets verbazen als ik vanavond ineens niets meer weet. De letters drijven voor mijn ogen, maar ik kan niets tegen je zeggen wat ertoe doet. Ik houd liever mijn mond of schakel over op totale onzin. Alleen maar lettergrepen.

Ik zie het aan mijn mailconversaties. Die al dreigen te verworden tot koddige verhaaltjes die volkomen triviaal zijn, zo triviaal dat niet sturen veel beter is. Net zoals een goede muzikant veel noten weglaat om juist mooiere muziek te maken zal ik mijn sociale interactie moeten dempen om het überhaupt interessant te houden. Dat had Rashid niet in de gaten.

Denk ik hoor, want ik las nog maar één hoofdstuk uit dat boek. Maar ik moet even wat letters kwijt zie je, ik heb namelijk een feestje vanavond, dus als ik daar enigszins swingend wil converseren zit er niets anders op dan dat jullie wat letters absorberen, zodat ik de zinnen weer kan zien.

Aha, ik voel reeds een kwinkslag opkomen.

Even heel kort, omdat het me al zo lang dwars zit:

Er is een reclame van Brand Bier. Met een sluikharige kerel die inkopen gaat doen. Eigenlijk is ie aannemer, maar op zaterdag kookt hij voor zijn vrienden. Althans dat is wat ik eruit opmaak. Hij houdt een monoloog tegen de camera. Het is allemaal fantastisch wat ie doet. Hij wordt wakker met een gerecht in zijn, hij heeft allemaal plekjes waar hij lekkere dingen kan halen (en ook een krat Brand Bier), hij loopt over de markt, langs de slijter en iets traiteur-achtigs. Overal wordt ie vrolijk begroet. Hij ziet er goed uit, zijn vrienden komen bij hem eten, hij heeft een lekker wijf gedwee aan tafel zitten en staat in een mooie keuken in een moois huis. In dan ineens. Uit het niets.

"Ik ben gewoon een knuppel die kan bouwen en die van lekkere dingen houdt, nou pech dan!"

Op die momenten kan ik hem wel door de tv heen trekken. Zelfingenomen zak. Waar haal je dat ineens vandaan? Iedereen om je heen is blij, niemand is kritisch? Je bent de held van het filmpje. En dan ga je je indekken? Op een manier die luid en duidelijk laat zien dat je een complimentje wil, en wel heeel gauw.

Nou knuppel is nog zacht uitgedrukt. Het is hét ultieme inzicht. Hij ziet ineens wat voor een lul hij eigenlijk is. Dat is de enige verklaring voor mensen die in de zelfverdediging schieten zonder dat er ook maar iets of iemand kritiek heeft. Plotseling. Het doet me vooral denken aan persconferenties van Dick Advocaat. Die was al achterdochtig als je hem begroette.

Bah, mag ik iedereen oproepen om nooit meer Brand Bier te drinken. Dat is voor opvliegerige mannetjes die zichzelf complimentjes geven voordat jij het kan doen en je dat dan verwijten. Nou pech dan!

Dat zeg je toch ook niet.

Wat te doen als je in héél Alanya geen enkel boek kan vinden? Ik heb het vier dagen geprobeerd, maar ik kon er alleen maar een Duitse vertaling vinden van Jurassic Park. Stom natuurlijk, om niet genoeg boeken mee te nemen. Uiteindelijk vond ik een vermakelijk tijdschrift; de Men's Health in de Engelse uitgave. Een blaadje met voornamelijk Horloge advertenties dat gaat over buikspieren, vrouwelijke orgasmes, buikspieren, gezond leven en buikspieren. Er staan ook recepten in.

Na vier zonnige stranddagen doorgebracht te hebben met dit blaadje ben ik nu een expert op gebied van Brain Booster sardine sandwiches, Long Energy Japanse noodles en het gegarandeerde vrouwelijk orgasme. Het bestaat: 'Vraag haar om met haar pelvis op de rand van het bed te gaan liggen en ga er zelf voor zitten, met één van haar benen over je schouder for better access. Vorm met duim en wijsvinger van je rechterhand een backward C en penetrate met de duim. Maak nu circulair, rocking motions vanuit de pols. De web of skin tussen je duim en wijsvinger zal gently tegen de clitoris drukken terwijl je duim de G-spot beroert en je vingers de pubic bone masseren. Nog even met de linkerhand zachtjes op de onderbuik drukken, want dat bevorderd de druk op de G-spot en Voila!'

Gelouterd door zelfstudie, positief gestemd door mijn gebruinde gezicht en opgelucht door alweer levend een vliegtuig uit te zijn gekomen droop het zelfvertrouwen van me af toen ik op zaterdagmorgen mijn boodschappen deed. Twintig minuten later stond ik dan ook buiten met een verse date voor dezelfde avond. Ik koken, samen eten en met de Backward C op het vinkentouw beloofde het hele gezellige avond te worden. Helaas heeft ze de seks afgezworen, omdat seks zonder liefde toch maar een reeks handelingen is die je slecht, goed of zelfs heel goed kan uitvoeren, maar het is nooit hetzelfde. Tsja, helemaal waar. Shit.

Dus is het duidelijk, ik moet een vriendin. De tijd dringt. Als ik een vriendin heb, leef ik langer. Dat scheelt zomaar een jaar of vijf. Ik ben gelukkiger omdat ik meer en betere sex heb en omdat ik mijn genen heb verzekerd van een toekomst. Want we nemen natuurlijk kinderen. Mijn doorgegeven genen schelen heel wat testosteron en die stress kan ik wel missen. Goed voor hart- en bloedvaten. Minder ambitie, minder stress. Minder drang.

Wel eerst verliefd worden, maar hoe? Ik klooi maar door, als ze het niet is zet ik haar snel en efficiënt aan de kant. Geen tijd. Ik probeer gauw een volgende, liefst ook een andere smaak, kijken of dat helpt. Het is alsof je dronken probeert te worden op een wijnproeverij, maar je spuugt de kleine laagjes wijn keer op keer uit. Je weet hoe het smaakt - je vindt het zelfs lekker - je moet echter door met proeven en om goed te proeven moet je nuchter zijn.

Je moet natuurlijk wèl dronken worden.

Lekkere noodles trouwens.

Zal ik maar weer even wat kruit verschieten? Ja, ik doe het. Alhoewel ik mijn tijd beter in mijn werk of cosmo-column kan steken, tik ik toch maar even een stukkie blog om de maandagochtend door te komen. Gisteren was er namelijk weer één of andere idioot die zonodig Tequila, Cointreau en Sambuca moest bestellen ter vergroting van de feestvreugde, die mij al feestelijk genoeg leek. Desalniettemin was ik de kwaadste niet. De spijt valt overigens mee, ik koos wijselijk rond 22:00 het hazepad om een andere bar op te zoeken en daar even een uurtje Spaatjes rood te drinken. Ik hoopte op een rustig praatje met het o zo leuke barmeisje, maar kwam terecht in een feestende groep stamgasten. Ook leuk, niet om aan deel te nemen hoor, gewoon om naar te kijken.

Als de zondag een goede dag is, komt de maandag altijd wat harder aan. Dat is niet vanwege de drank - want die paar borreltjes ten spijt, heb ik geen centje pijn - het is vanwege de overgang. De zondag is namelijk een mooi ritueeltje. Zaterdag ga ik vrijwel nooit uit en als ik ga drink ik niet. Zondag wordt er gevoetbald namelijk en ik ben te oud om door te zakken en goed te spelen. Zondagochtend begint dus al op zaterdagavond en zondagochtend eindigt meestal met een groep van 18 mannen die uitermate goedgemutst en vol slappe voetbalhumor de bestuurskamer vullen, wachtend op een bespreking van de wedstrijd die komen gaat.

Als die goedgemutstheid eindigt in een goed gespeelde uitwedstrijd die we ruim genoeg kunnen winnen en de kleedkamer tegenover ons bevolkt wordt door de Dames 1 van de desbetreffende club, dan begint de zondag toch wel heel gezellig te worden. Bovendien is er nog een reüniefeest in de stad én ga je verzadigd maar niet dronken naar bed. Als je wakker wordt wil je eigenlijk dat het weer zondag is. Maar het is maandag.

'Waarom schrijf je eigenlijk?' vroeg Jacob mij vorige week. Hij is immers schrijver. Ik weet niet altijd waarom ik schrijf. Gewoon voor de aandacht zullen de meesten zeggen over anderen die schrijven. Of om de eigen gedachten op een rijtje te krijgen, zullen de meeste schrijvende mensen zelf zeggen. Ik vind schrijvers de mensen die romans moeten schrijven, omdat ze met verhalen in hun kop lopen. Anders ben je eerder blogger, columnist of publicist. Hoe dan ook, vandaag schrijf ik voor de dag van gisteren. Om die doodgewone dag lekker te onthouden. Niets meer dan dat. Het is een mooie inleiding voor maandag.

Die gaat nu beginnen.

Mijn telefoon is gejat. Als je me kent én ik had je nummer, stuur me dan gauw een sms of bel me, want ik heb nu dus een blackout. Een paar nummers ken ik uit mijn hoofd, maar de rest is mij een raadsel. Zo'n dief weet eigenlijk niet wat hij aanricht, met één klap vermorzelt hij mijn persoonlijke netwerk, wat ik wel kan herstellen, maar het wordt nooit meer zoals het was. Mijn vrienden staan er alweer in, maar mijn ex-en bijvoorbeeld niet, of een heleboel oud-collega's, of meisjes die ik ooit tegenkwam en misschien zou bellen, allemaal verdwenen. Veel zullen er terugkomen, sommigen zijn voor eeuwig verloren.

Maar ach, er staat alweer een nieuwe in. Alie. Je gelooft het of niet, maar ik kwam een meisje tegen dat Alie heette. Ik ken alleen maar jongens die Ali heten. Van hun voornaam of achternaam. Maar voor een meisjes Alie moet ik toch wel in mijn jeugdherinneringen graven naar de André van Duijn Revue. Alie van de Wegenwacht, Corrie van Gorp.

'Frans van Dusschoten is trouwens overleden wist je dat?' Dat vroeg één van mijn verdwenen telefoonmeiden mij vorige week, toen ik haar bij mij had uitgenodigd om te eten. Als ik levend een vliegtuig uitkom, doe ik ineens aardige dingen. Frans van Dusschoten is dood. Volgens mij was hij net zo oud als mijn ex-schoonvader die vorige week ook overleed. Kwamen ze niet allebei uit Castricum? Gelukkig heb ik vorige week al gebeld met mijn ex voor de condoléances, nu heb ik het nummer niet meer.

Je moet Kluun lezen. Dat zei ze ook. Die telefoonmeid. Kluun. Volgens mij heb ik die een keer op TV gezien bij 'Spuiten en Slikken' van BNN. Daar was Cindy Hoetmer trouwens ook, maar precies in de week dat ik op vakantie was. Shit. Ik had Cindy een mailtje gestuurd en antwoord gekregen. Paar maanden terug al. Dat is ook wat en ik ken alleen haar schrijven, dat is maar beter voor de fantasie. Kluun. Ook voor Kluun moet ik terug in mijn jeugdherinneringen en denk aan ferme knapen die in gladde pakken over rubbermatten zwoegen. Met namen als Dries en Evert. Maar Kluun is een schrijver. En afgelopen woensdag was Jacob op bezoek. Ook een Van Duijn maar die heeft niets met André te maken. Jacob is schrijver en wees mij op Kluun. Tsja, toen moest ik het wel serieus nemen.

Vanochtend werd ik wakker met twee woorden in mijn hoofd. Kluun en Alie. Alie was leuk, Kluun heb ik net gekocht. Ik kocht ook nog een vies boekie, maar wel van een echte schrijver. Mieke Maaike's Obscene Jeugd van Louis Paul Boon. Pornografie van de hand van een schrijver. Het stond bij mijn ouders in de kast. Het vervelende van dat boek is dat het een hele mooie gebonden uitgave is met een rode linnen kaft en met letters en versiersels in goud erop gedrukt. Aangezien ik jong was toen ik het boekje weleens stiekum uit de kast jatte en zorgvuldig terugzette, brak het zweet mij uit. Met kleffe handjes hield ik het boek stevig vast en dat was niet zo slim. Dat werd mij duidelijk toen ik eens wat zag glinsteren op mijn handpalm en bedacht dat het gulden drukwerk losliet in bezwete handen. Shit. Dat kan je aan het boekje dus ook zien, net als aan het exemplaar dat ik zojuist kocht. Je kan precies zien waar de zweethanden het boek vasthielden. Is dat niet ranzig? Louis Paul heeft het vast express gedaan.

Nouja, smetvrees heb ik niet en ik weet al wat erin staat. Toch moest ik het kopen. Net als Kluun, de Quote 500 en de nieuwe Asterix. Lekker. Wat zegt dit over mij? Ik kocht in 25 minuten tijd een boek over pornografie, één over liefde, één over geld en een stripboek. Ik kan er niet omheen, ik ben een hunkerende puber. Gelukkig heb ik op vakantie De Langverwachte van Abdelkader Benali gelezen en laatst ook nog een pamflet van Thomas Rosenboom (hulde,hulde, lees Denkend aan Holland) en ook nog een boek van Reve en ook Nooteboom en zelfs een frans boek van Boris Vian, maar frans lezen viel me tegen. Ik ben in ieder geval een belezen hunkerende puber. Hehe. Ik moet Alie sms-en. Of liever gezegd Aaltje, want zo heet ze echt. Aaltje is een mooie naam.

Maar ik doe het niet.