Seelaavie

In augustus ga ik in mijn nieuwe huis. Het is een heel groot huis, veel groter dan wat ik nu heb en het heeft een ligbad. Het heeft een hele grote tuin op het zuiden, hoge plafonds en een enorme keuken. Het is midden in de stad, vlakbij de terassen en de restaurants. In een heel mooi straatje met interieurwinkels, een kunstwinkel en een sigarenzaak. Maar ook een groenteboer en een grutter. Wat dat ook moge zijn.

Het huis dat ik nu heb is ook prima hoor, maar ik deed er eigenlijk nooit wat mee. Hoeft ook niet, want het is fris geschilderd en was keurig opgeknapt voordat ik het samen met mijn ex-vriendin ging bewonen. Toen kregen we enkel ruzie over de gordijnen. Die zaten namelijk bij de koop inbegrepen. Mooi meegenomen, dacht ik en dus mooi laten hangen. Gordijnen zijn gordijnen. Bovendien bevielen die gordijnen me wel, ze waren lelijk, okee, maar dat is beter dan dat obligate gebroken wit.

Niet dus. We moesten en zouden nieuwe gordijnen. 'Dat is goed', zei ik, 'maar dan ga je ze maar met je moeder kopen.’ Een slimme zet, want ze was natuurlijk al sufgeluld door haar moeder over ons nieuwe huis en kon weinig tips meer verdragen. Ze liet zich niet kennen en een week later lagen de monsters op tafel. Honderd kleuren gebroken wit. Of ik een voorkeur had. Ik zei natuurlijk dat het me niet kon schelen en sprak de waarheid. Maar dat had wel het gewenste effect. Ze had geen zin om zoveel geld uit te geven voor iets wat ik toch niet waardeerde en liet de oude gordijnen mokkend hangen.

Alle vrouwen daarna hebben mijn gordijnen met afschuw bekeken, maar ik heb ze stug laten hangen. Vrouwen worden niet verliefd op een man met mooie gordijnen, een schone wc doet al wonderen. Daarnaast kan ik ervan uitgaan dat als ik mooie zijdezachte gordijnen in gebroken wit zou hebben aangeschaft, ze ook niet goed waren geweest. Als ze dan bij me intrekt, moeten er eerst verse gordijnen komen. Gebroken wit ofzo. Anders voelt ze zich niet thuis.

Maar mijn nieuwe huis heeft geen gordijnen, zelfs niet van gebroken wit. Zal ik ze straks in mijn eigen straatje kopen, waar voor elke wit een winkel zit? Iene miene mutte, ik kies er gewoon één uit, wat kan mij het schelen. Als het maar gebroken is en wit.

Ach nee, het staat me nu al tegen, ik koop wel tweedehands velours. Twintig meter voor een tientje. Potdicht en heerlijk donker. Slaap ik lekker door.

Bordeauxrood, welteverstaan, die stank trekt er wel uit

Volgens mij heb ik een jetlag van de zomertijd. Kan dat? Ik slaap dieper dan diep en luister 's morgens minstens 5 x 9 minuten naar het alarmsignaal van mijn wekker. Verward staar ik naar de rode cijfertjes op het display en bedenk dat ik reeds een uur in schemerland leef. Schemerland is heerlijk. In schemerland maak je de mooiste dingen mee.

In schemerland komen jongensdromen uit. De realiteit bestaat niet, maar het is levensecht. Het is The Matrix en Alice in Wonderland. Het is Notting Hill, Breakfast Club en Animal House. Het is een Champions League finale. En in alles en overal doe ik vol overgave mee. Ik lach, ik leef, ik vecht en ik bewonder. Ik overwin en bedrijf de liefde. Heel soms gebeurt er iets naars. Heel soms. Dat is wel vervelend, want in plaats van euforisch word ik dan wakker met een steen in mijn buik. Dan kost het me minstens een uur om door te krijgen waar die steen toch vandaan komt. Daarna gaat het wel weer.

Het lijkt wel op drugs gebruiken. Een tripje naar schemerland. Ik snap de verleiding ook wel, ik heb er niet zo'n last van, behalve dat ik een biertje niet laat staan. Van bier is de schemering echter niet zo groot. De zomertijd schemering is veel groter. Geen beter schemerland dan die van de eerste gewenning aan licht in de vroege morgen.

Best lekker.
Straks is de zomertijd jetlag voorbij
en kom ik minder vaak in schemerland.
Pas als de avonden langer worden
met een wijntje op het terras,
brandend vuurtje aan mijn voeten,
kom ik er weer wat vaker.
Dan niet als ik wakker word,
maar vlak voor ik ga slapen.

Tien minuten zeiden ze me, dan ben je van de spam af. Nou vergeet het maar. Ik ben al 3 uur bezig en ik kom er niet uit!!

Ja, ik heb het wel zo ver dat er niemand meer kan reageren! Maar dat was vanmiddag.

Gek van...dus..als je gereageerd had? Doe nog maar een keer, ik ben ondertussen met van alles in de weer.

Ja! Ben ik weer eens een keer trouw aan het werk op zaterdag. Vergeet ik volledig de tijd. Asmali Konak gemist. Ik vind het wel goed van mezelf dat ik mijn verkouden hoofd toch nog doorging, omdat ik het zo leuk vond. Ik ben zelfs trots. Maar ik miste mijn turkse soap. En ik weet niet of ik die zo makkelijk op dvd kan krijgen. Met ondertitels, want Turks daar versta ik geen hout van.

Asmali Konak komt echter volgende week alweer en daar mis je niets aan, maar deze middag was de film na Asmali Konak een film die ik 8 jaar geleden zag. Gadjo Dilo. Die had ik willen opnemen. Nu ben ik te laat. Wereldfilm! Gaat over een jongen die op zoek gaat naar zigeunermuziek. Bij de zigeuners. Meer weet ik niet, alleen dat ie zo goed was.

Kijken of ik die kan bestellen. Op dvd. Met ondertitels. Want Romani, daar versta ik ook geen hout van.

Zouden die mensen eigenlijk wel kunnen acteren?

Het is lente. Ik merk er niets van hoor, hooguit dat de spam-berichten op dit weblog weer toenemen en dat ik in mijn e-mail vooral Duitse spam krijg. Die Duitse spam is wel heel erg leuk overigens. De kou is wel uit de lucht. Het is lekker buiten. Vanmorgen had ik twee vrienden over de vloer die wat schilderwerk in mijn huis opknappen voordat ik het te koop zet. Kozijntje, deurpostje, douchecelletje. Voor het gezicht. Netjes.

Dus stonden de deuren en ramen open. Eventjes liep ik op mijn dakterras waar het mos onwillig onder mijn voeten ritselde. Het ligt daar dan toch alweer een half jaar onaangeroerd te gedijen en wordt hooguit bepoteld door de zachtje pootjes van de poezen die de daken van de binnenstad bevolken. En die mijn tuin volschijten.

Haha, laatst stormde ik 's morgens naar buiten en liet daarmee de katten zo erg schrikken dat er ééntje tegen een bloempot vol water aanliep en kletsnat mijn tuin uitvluchtte. Wat een lol.

Maar het is dus lente.

Ik voel het toch.

Uitgaan eindigt vanzelfsprekend met broodjes eten. Ten eerste heb je honger, ten tweede heb je altijd kans op leuke meisjes. Dit is trouwens niet helemaal waar. Je hebt geen honger, je hebt vraatzucht, maar kans op leuke meisjes maak je wel degelijk.

Dat ik niet op mijn charmantst ben met mijn kaken vol vermalen 'broodje ei met mayo', dringt op die momenten heus wel tot me door. Het broodje warm vlees met pindasaus en het broodje Expreszo - genoemd naar de zaak zelf - dat ik geheel overbodig daarna nog bestel en wegschrok, zal mijn voorkomen niets aantrekkelijker maken.

En hard lachen hè! Het liefst vlak na een flinke hap. Om daarna vrolijk tegen je buurvrouw te beginnen over haar mooie ogen of te raden naar haar sterre-hik-beeld. Hik. Weer lachen. Ze lacht zelfs vriendelijk terug. Ze is het wel gewend. Ze weet ook wel dat we het niet zo bedoelen. Het komt omdat we van de apen afstammen, de drank haalt dat in ons boven. Het is een wedstrijdje. In broodjes eten, stom doen, schreeuwen of wat dan ook. Als je maar het meeste opvalt.

De Egyptenaar achter de bar kijkt hoofdschuddend. Alhoewel hij een weeshuis kan voeden van wat hij zojuist aan mijn broodjes heeft omgezet, kijkt hij alsof we blij mogen zijn om in zijn zaak een broodje te eten. Hij heeft ongetwijfeld zijn eigen versie van apengedrag, maar gedraagt zich vooralsnog ver verheven.

'Laat die meisje met roest!' bijt hij me toe.

Nu lacht ze hèm lief toe. Hij heeft ineens de aandacht! Zijn apengedrag heeft zich eerder aangediend dan ik kon vermoeden. Ik overweeg even om zijn taalgebruik aan te pakken en hem op zijn nummer te zetten met zijn misschien wat al te vette haar. Maar ik hou me in, of liever gezegd, ik druip af. Ik ben een heel lief aapje. In de echte natuur was ik niet ver gekomen.

Ik keer me weer naar mijn vrienden. Eentje speelt het klaar van zijn kruk te sodemieteren zonder aanwijsbare reden en met zijn enorme lijf in één keer onder de toonbank te verdwijnen. Hilariteit alom. In een vlaagje zelfbewustzijn vraag ik me af waarom er zoveel meiden zijn die ons juist nu wel interessant vinden. Des te stommer we doen, des te leuker we zijn.

Dat hebben jullie dus kennelijk van de apen. Dat je ons dan aantrekkelijk vindt.

Of je wilt of niet.

Iets anders kan ik er niet van maken.

Gaston komt de Postcode loterij straatprijs brengen. Bij meneer en mevrouw W. in Tilburg.

We spelen natuurlijk mee in de loterij om de Goede Doelen te helpen. Uiteindelijk is geld winnen maar bijzaak. Het liefst dragen we bij aan een tent in Afghanistan of de wederopbouw van Atjeh. Zoiets. Of Panda's. Vorige week hoorde ik het bizarre verhaal dat een aantal waterputten in Afrika ervoor heeft gezorgd dat de vrouwen minder moesten lopen en uiteindelijk door hun betere gezondheid veel vruchtbaarder werden. Dus nu hebben ze alsnog tekort water, want er zijn veel meer kinderen. Alsof ze dat niet konden voorzien. Sjonge jonge. Ik weet weliswaar niet wat je dan had moeten doen hoor, maar het klinkt nogal logisch. Weet je wat? Voortaan moeten ze anti-conceptie hormonen aan het water toevoegen, na het slaan van de putten. (brr, enge gedachte)

Het interieur van meneer en mevrouw W. laat nogal wat te wensen over. De camera zwaait nietsontziend door de kamer en eindigt op een bejaarde echtpaar. Gaston gooit er nog even wat Goede Doelen propaganda uit.

'Kijkt u vaak naar de Postcode Loterij?'
'Ja, altijd', zegt meneer W.
'Kent u ook de Goede Doelen?'
'Ja, ik weet een hele goeie..', snikt mevrouw W.

Gaston heeft niets in de gaten. Hij denkt ongetwijfeld dat mevrouw W. hevig geëmotioneerd wordt door de beelden van hongerlijdende bavianenwelpen uit Uganda ofzo en ze snikkend alles zal bevestigen waar de Postcode Loterij voor staat. Écht helpen. Alhoewel ik heel even twijfel, sta ik niet op het verkeerde been. Het is dat interieur hè. Ze hebben het niet breed. Een paarse stoel, een paarse tweezitbank, een staande lamp en een eikenhouten salontafelgevalletje. Alles aan deze mensen schreeuwt om geld.

'Welke Goede Doelen dan zoal?', vraagt Gaston.
'Mijn zoon. Nu ken ik mijn zoon helpen. Die heb het niet zo breed', zegt mevrouw W.

Kut! Denkt Gaston en gaat maar gauw over tot het openen van de envelop. Hahaha. Ik lach me rot. Ik vind het wel schattig hoor, die mevrouw W., maar Gaston liep er toch mooi met open ogen in. Iedereen speelt natuurlijk voor geld. Dat gelul met Goede Doelen is alleen maar om het geweten van de Wet te sussen.

Nouja, ik hoop dat de zoon van mevrouw W. die 12.500 euro er niet in één maandje doorheen zuipt.

Ik moet een nieuwe hypotheek, dat vereist daadkracht. Zo sprak ik vanmiddag reeds mijn account manager van de abn/amro streng toe en mijn hypotheker joviaal. Zo hoort het ook. Hypothekers zijn je vrienden, want je geeft hun een centje en voor dat centje gaan ze uitzoeken, aanvragen en vergelijken. Daarom moet je joviaal met ze praten. Dan zoeken ze alleen maar beter uit en vragen alles heel goed aan. Bovendien ken ik mijn hypotheker. Dus waren we reeds op joviale basis.

Kijk hij verdient dan wel een centje, doch dat is logisch. Dat is hem gegund, want hij moet ook eten.

Maar voor de bankmeneer geldt dat niet. De man van de bank hoort bij de bad guys. Ik heb weliswaar een hele lieve bad guy als bankier, maar hij verdient automatisch op alles wat ik doe. Geld kost best duur, dus ik moet streng zijn. Ik moet zeggen: 'Ja nou Ger, mij maakt het natuurlijk niet uit, want ik ga naar de laagste rente' en 'Zie maar wat je ermee kan Ger' of 'Ik doe alles het liefst bij één partij Ger, dat doe ik nu ook, ik hoop dat ik dat niet hoef te heroverwegen...Ger'.

Ger zegt natuurlijk ja en akbar, maar ondertussen wordt hij vast kotsmisselijk van al die idioten die hem ineens voor geld nodig hebben en die hem opbellen en hun zinnen beginnen met 'Luister Ger'.
Maarja, dat is nu eenmaal Ger zijn werk. Ik ben niet zo goed dat ik Ger aan het sidderen krijg, dat zou wel moeten, maar ik kan het niet zo goed. Ger blijft natuurlijk ook maar gewoon een bankmeneertje die zijn werk niet mee naar huis neemt en die 'binnen de regels moet opereren', maar hij zal 'mijn dossier lichten' en dan 'zien wat ie kan doen'. Dan vind ik al dat ie zat zijn best doet, voor een hypotheekie.

'Luister Ger' zei ik,

'Luister Ger, dat lijkt me een goed idee, dan zorg ik dat de aanvraag bij jou terecht komt. Zodat jij je best kan doen'

Dat zei ik. Erg hè. Patjepeeër ben ik.

Ger is trouwens een anagram van Erg.

Zou zijn vrouw Gre heten?

Het huis is van mij. Of liever gezegd wordt van mij. Maar mijn bod is geaccepteerd. In augustus mag ik in mijn nieuwe huis beginnen met verbouwen. Wil er nog iemand mijn huis kopen? Het is klein, maar je wordt er o zo gelukkig. Het heeft een tuin op het zuiden en het is rustiger dan menig dorpje doch midden in de stad.

Ik ga nu naar nog middener in de stad.

Eerst mijn eigen huisje opruimen. Aan kant maken voor de nieuwe bewoners of in ieder geval de potentiële. Als iemand van jullie in Alkmaar wil wonen, hoor ik het wel.

Nu is het seizoen drie. Omdat een vriend het eerste seizoen op dvd van me leende en ook heel enthousiast de tweede ben ik maar weer naar de winkel gestapt en kocht het derde seizoen. Van Twenty-Four. 24. Schitterende serie. Elke aflevering eindigt met een cliffhanger waar je niet vanaf komt. Meestal iemand die een pistool tegen z'n hoofd krijgt met de melding dat het nu toch echt afgelopen is.

Als je die schijfjes allemaal hebt liggen is het toch moeilijk om dan niet alvast aan de volgende aflevering te beginnen. Die je dan dus ook maar afkijkt. Etcetera. Gisteren keek ik 6 afleveringen en studio voetbal. Vanavond zal ik er allicht weer een paar kijken.

Ik keek er eigenlijk 6-en-een-half. Want halverwege een aflevering stoppen is wel haalbaar. Dan heb je de ontknoping van de cliffhanger net achter de rug.

Nee, zo'n serie is niets voor ongeduldige mensen..

Zondag was ik in de kroeg. Er was een après ski feest. Surrogaat carnaval in Alkmaar dus. Altijd leuk, want er gaat weer wat gebeuren op de zondagen. De lente komt en mensen komen ook. Mensen van buiten de stad die je nauwelijks of nooit ziet. Veel leuke vrouwen. En ook de vrouwen uit de stad die je vorig jaar voor het laatst heb gesproken kom je weer tegen. Zo ook haar.
Wij kennen elkaar via via en we zitten in het zelfde schuitje. Niemand begrijpt dat we single zijn en we zijn het met verve. Op dit soort festijnen bespreken we altijd de gebeurtenissen en tactieken van de omliggende weken. Zij heeft een seksmaatje opgeduikeld en ik ben er één kwijt, of andersom. Levellen zonder liefde, lullen zonder lust. Belangrijk voor elke single.

Zij en ik hebben eens de nacht en de lakens gedeeld. Zonder seks. Dat heeft me bij mijn vrienden niet veel aanzien opgeleverd, maar des te meer bij haar en haar vriendinnen. Ik ben te vertrouwen. Met mij kan je doorzakken zonder zorg. Een tip voor alle mannen: offer jezelf maar eens een nachtje op. Het geeft geen direct resultaat, maar op de lange termijn verdien je wel een zeker respect. En van respect krijg je goede woordjes en van goede woordjes krijg je minder wantrouwen en zo beland je nog eens ergens in bed. Eén voor allen.

Het was niet eens vooropgezet. We zakten door en door en na de vierde fles wijn waren we allebei zo moe dat we gewoon maar in bed gekropen zijn. Om vijf uur in de morgen. Gewoon kleren uit, tegen elkaar aan kruipen en slapen. Het was ook helemaal niet handig om seks te hebben. Dat wordt een beetje zielig dan. Gedoe op niets af. Matige seks. Staat me vaak niets meer van bij. Niets doen is veel beter. Anderhalf jaar later krijg ik nog steeds te horen over die nacht. Dat het zo leuk was en dat het haar zo goed is bijgebleven. Nu is zij mijn singlemaatje. Voor af en toe wat vrouwenperspectief.

Dus meiden, als je een single vriend een dienst wilt bewijzen, is dit een goede manier. Prik een dag in het weekend en zorg dat het romantisch en gezellig wordt, maar neem je allebei voor nooit tot actie over te gaan. Denk lange termijn. En wel rondbazuinen aan je vriendinnen natuurlijk. Zo poets je zijn imago eens flink op!