Seelaavie

Berlin. Zo staat het op de borden. De reis gaat via Amersfoort, Hengelo, Bad Bentheim en Hannover. De trein dus. Ik haat vliegtuigen. Angst speelt en beetje mee, maar zeker ook andere emoties. Vliegen betekent van de ene plastic hal in de andere plastic hal gedumpt worden. Zonder aanziens des landschaps. Waardeloos. En vliegen is zo krap.

In de trein word ik 4 keer gebeld. Twee keer vrienden, twee keer werk. Zouden de mensen om me heen nu weten wat ik doe? Zou het ze interesseren? Dat is wellicht een betere vraag. Treinreizen door een zonnig landschap is leuk. Ik vind Duitsland maar op Nederland lijken.

De mensen om me heen maken de indruk al vaker met dit bijltje gehakt te hebben. Geroutineerd nemen ze plaats op de door hen gereserveerde plaatsen en halen op het juiste moment het juiste plaatsbewijs uit hun zak. Ze zitten op de goede stoel in het rijtuig waar ze zijn moeten. Ik heb altijd het gevoel dat iedereen om me heen precies weet hoe het moet, maar zelf doe ik ook alsof alles de normaalste zaak van de wereld is. Dat is het ook.

Iedereen doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Want het is de normaalste zaak van de wereld. Dus nu niet stom doen! Dat vind ik lekker aan 6 uur in de trein zitten, dat je tijd hebt voor gedachtencirkels die helemaal nergens toe doen, maar wel leuk zijn. Nu vind ik het leuk om naar iedereen te kijken en te bedenken dat ze doen alsof dit de normaalste zaak van de wereld is, maar eigenlijk zitten ze voor het eerst en onzeker in de internationale trein.

Ik heb honger. Maar er komt niemand met broodjes, als ik wil eten moet ik naar de eetwagon. Ik wil het niet. Iedereen komt met vies eten terug uit die wagon. Doe mij maar honger. De volgende keer neem ik broodjes en drinken mee. Dat weet ik zeker. Dat ik nog een keer ga, met de trein naar Berlijn.

Het nieuwe Hauptbahnhof duizelt me eventjes, maar dan vind ik de weg. Naar mijn hotel. Funk heet het. Het is een huis van een oude filmster. Asta Nielsen. Zal wel, maar de kamers zijn oude Jugendstil, met ornamenten en dik behang. De plafonds zitten op 4 meter hoogte en ik krijg een sleutel voor drie deuren. De voordeur, de tussendeur en mijn kamerdeur. Makkelijk. En als kalp op de vuurpijl word ik voorgesteld aan de koelkast in gang. Daar kan je uit pakken wat je wilt.

'Soll ich das irgendwo aufschreiben?' vraag ik in mijn beste duits. 'Ja' zegt de uitermate vriendelijke man. 'Selb schreiben, daß ist das Kühlschränk des vertrouwens'. De ijskast van het vertrouwen. Schitterend. Het is hier schitterend.

Hij had een rode jas aan en stond voor me bij de kassa. Een veertiger met een pantalon en ondefinieerbare schoenen. De gewone man. Doodgewoon. Behalve dat er achterop zijn rode windjack met grote letters stond "Erotisch Centrum Amsterdam". Daar snap ik niks van. Jassen met een opdruk zijn of modieus of voor olympische sporters. Jaarclubgenoten. Kan ook nog. Maar je gaat toch niet met je jas van het erotisch centrum lopen?

Wat gaat er in je om? Kan het je niet schelen? Heb je geen andere jas? Wil je graag erotische vrijheid uitstralen? Of wat? Zou hij kinderen hebben? Misschien komt pappa wel elke dag thuis met zijn rode erotische jasje aan. Nee, dat geloof ik niet. In ieder geval laat ik de bak met groenten waar hij zijn tomaten uit selecteerde voortaan mooi links liggen. Doe mij maar groenten in plastic. Onzin natuurlijk, want hij is vast niks viezer dan al die andere mensen die de groenten keuren bij de Turk. Maar toch.

Doet me denken aan het verhaal wat ze altijd vertellen over borrelnootjes in de kroeg. Dat er zoveel urinesporen inzitten. Sindsdien kijk ik toch altijd even of de barman zijn handen wast, als ie naast me heeft staan pissen. En die borrelnootjes? Tsja, ik eet ze weleens.

Niet teveel bij nadenken, maar dat jasje snap ik niet.

Eerlijk gezegd word ik er een beetje zenuwachtig van. Het is wel leuk natuurlijk, maar je loopt toch 4 dagen in je eentje rond. Het is goed voor je, zegt de één. Zou ik nooit doen, zegt de ander. En het is druk. Ik loop over van het werk, maar dat is maar relatief. Dat loop ik altijd als ik dat wil en ik wil het vaak, want van werk word ik niet zenuwachtig. Een reden te meer om toch maar te gaan. Trek jezelf eens uit je rotsvast bestaan.

In Londen heb ik ook weleens een week rondgedwaald. Dat was vermakelijk en vervelend tegelijk. Het is een wezenloos. Je hebt er zo weinig doel. Natuurlijk bekijk je dingen, ga je erop uit en doe je je ding. Ik had er het geduld niet voor. Westminster Abbey. Hartstikke mooi. Gauw gezien. Waar moest ik heen in een week? Geen plan. Geen wensen. Tsja, Londen. Ik vond het saai.

Nu wordt het Berlijn. Donderdag tot en met zondag. Beetje ronddwalen. Langs de muur en meer van die dingen. Vrijdag is de wedstrijd Duitsland-Argentië. In Berlijn. Genoeg te beleven. Ik wil er dringend naartoe. Een tijdje al. Dat komt zo, ik las een boek. Van Cees Nooteboom. Ik weet niet meer welke, ik kan het niet meer vinden, want alles staat opgeborgen in verhuisdozen. Ik weet ook niet meer waarom. Ik las de eerste 40 pagina's van dat boek en besloot toen dat ik naar Berlijn wilde. Twee jaar geleden. Dat zit in me kop, voor de rest heb ik geen idee.

Dus ik ga. Iemand een tip?

'Ze ging een praatje met je maken, maar je was alleen maar geïnterresseerd in voetbal' Gelaten hoor ik het aan, ik probeer de voorbeschouwing te zien. Als ik eindelijk de televisie goed kan zien is er reclame. Geeft niet. Wil ik ook zien. Ik ben zenuwachtig. Wedstrijdspanning. Doet me denken aan zondagochtend. Dan heb ik dat ook. Afwezig, lijkbleek en ogenschijnlijk apathisch. Dat is ook wedstrijdspanning. Even voor de niet begrijpende lezer: Zondagochtend is synoniem voor voetballen.

Er was dus kennelijk iemand die meer dan een praatje kwam maken, want ik reageerde niet genoeg. Omdat ik voetbal keek. Ik had anders ook zo gereageerd, maar dat voetbal kwam me gewoon even goed uit. Ik vond haar niet stom ofzo hoor, maar ik kan gewoon niet zo goed omgaan met mensen die een praatje met me komen maken. Net als complimentjes. Kan ik ook niet zo goed tegen. Als er geen voetbal was geweest, had ik gewoon naar buiten gekeken.

Het is deels verlegenheid, maar vaak ook gewoon in gedachten verzonken zijn. Ik verzink vaak in gedachten. Een jaar of wat terug was ik met een meisje. Een maand of drie. Die bleef vaak slapen. Uiteraard begon ze op zondagochtend aan me te pulken. Niet dat ik zo ultiem pulkbaar ben ofzo, maar gewoon precies op het moment dat ik met mijn hoofd ergens anders ben. Andere jongens hebben dat helemaal niet. Schijnt het. Nou ik wel. Je snapt haar verontwaardiging ongetwijfeld. Ik nog steeds niet.

'Nou kom maar hier dan, krijg je een lekkere knuffel' Ik deins achteruit. Het door het voetbal heenpraten krijgt een andere wending. Ik moet geen knuffel! Een beetje een klein jongetje ben ik. Wil niet! Ik roep al nee voordat de vraag is afgemaakt. Ja nu gaat ze door hè. Er moet en zal geknuffeld worden. Haha, nouja, dat kan ik ook wel weer waarderen, maar ik geef niet op. Ik blijf moedig kinderachtig.

We hebben verloren van Portugal.

Veel te vroeg wakker. Ik kijk naar buiten. Regen. Lekker. Keiharde regen die recht naar beneden valt. 'Ik spoel de hele wereld schoon, ik was en plas, op de ruiten van de klas en in het gras' Het is een liedje van Herman van Veen. Mooi leidje. Ken ik van vroeger. De regen is gepast. Het is geen dag om vrolijk te zijn. Het is een dag om te verzinken in gedachten, je kater verwerken en doen wat je moet doen. Die regen vind ik heerlijk. De hele wereld schoon, da's toch een mooi streven? Van mij mag het de hele dag regenen.

Deze maandag moet ik ook wel even schoongespoeld worden, voordat het weer beetje gaat. Ik ben niet boos hoor, het gaat wel. Gewoon een beetje teleurgesteld en onbestemd. Verlies. Daar heb ik last van. Zoals de rest van het liedje.

'maar ben ik in een slechte bui, dan storm ik alles kort en klein, wees maar niet bang, vandaag ben ik een beetje moe, en af en toe, wat regen'

Waarom zien de mensen van de biologische marktkraam er zo verschrikkelijk slecht uit? Die van de groenten valt nog wel mee, alhoewel die kerel een paar handen heeft waar je bang van wordt. Grotesk. Dat is het woord. Ze zien eruit als ongewassen gemberwortels, het blijft altijd een verrassing welke van de wirwar van bonkige knollen uiteindelijk in het papieren zakje verdwijnen. Dan is de rest zijn handen. De bakker die ernaast staat is nog veel erger.

Ingevallen wangen, warrig en te lang haar, smoezelige trui (in de zon), leren klompen, vel over been, zwarte gaten waar zijn ogen horen te zitten en lange, dunne, bijna bejaarde vingers. Met zo'n heel dun huidje, wat je vroeger altijd zo eng aan je oma vond. Handen waar het vel tussen de botten hangt als levenloos tentdoek met een heleboel kleine adertjes langs bizarre pigmentpatronen. Vind ik allang niet meer eng , maar als je klein bent? Echt wel. Het is een aardige gast hoor, maar gezond komt ie niet over.

Gisteren kwam ik een oude vriend van me tegen. En zijn broer. Zonen van de slager in Uitgeest. Vroeger. Daartegenover vormt de gemiddelde natuurwinkelbevolking een schril contrast. Ze zijn allebei minstens 1,95 en oersterk. Heldere ogen, kleur in hun gezicht en goed getraind. Er waren wel meer slagersjongens in Uitgeest. Een vriend van me daar is zelfs slager geworden. Allemaal gezonde jongens. Slagers zijn in mijn ogen gezond volk. Biologische middenstanders niet.

Het komt natuurlijk omdat de enigen die zich aan een bestaan als biologisch middenstander wagen dat doen uit eigen ervaring. Net als de meeste hulpverleners. Ben je depressief geweest? Of anderszins emotioneel instabiel? Tien tegen één dat je hulpverlener wordt. Zo gaat dat ook met biologische middenstanders. Waarschijnlijk hebben ze sinds hun vroege jeugd lactose-intolerantie, notenallergie en overgevoeligheid voor aardbeien. Altijd zuurdesem brood gegeten, omdat het gist in normaal brood hun magen doet keren. Noodgedwongen moeten ze als suikerpatienten hun leven lang op elk etiket ontcijferen of ze het misschien mogen eten. Dan ben je gauw aangewezen op biologisch voedsel.

Alle kennis die ze hebben ontwikkeld over de voedselketen en haar geheimen wordt opeens nuttig voor meer dan alleen hun eigen maag. Ze beginnen een winkeltje. En dus staan er meer dan gemiddeld ongezond uitziende mensen achter biologische marktkramen.

Als je gezonde mensen wil zien moet je bij de slager zijn.

Heb je de vriendin van Rooney gezien? Wayne Rooney. Voetballer van Engeland..nee? Klein mannetje, rossig haar? Lijkt op een mopshond? Niet? Heel klein mannetje dus. Ziet eruit als het koksmaatje op de visserskotter van oom Wayne. Die eigenlijk ook zijn vader is. En zijn broer. Heb je een beetje een beeld nu? Het is geen mooie jongen hè, dat begrijp je wel, maar voetballen dat ie kan. Super! De hoop van de Engelse natie.

En dan zijn vriendin. Lekker ding! Dat is ècht een lekker ding. Of anders de vriendin van Arjen Robben. Ook niet mis hoor. Hele mooie meid. En die van Dirk, Robin, Ruud en Philip ook. Zelfs die van Marco van Basten is mooi. Alhoewel hij ongetwijfeld een lekker jong ding aan de haak zou kunnen slaan, sinds zijn kordate media-optredens als bondscoach. Maar dat is niks voor Marco. Op het WK zijn de spelersvrouwen overigens zeer de moeite waard. De keeper van Italië spant de kroon. Mevrouw Buffon. Oef.

Marco van Basten had een interview. Tien jaar geleden, vlak nadat de beroemde enkel het niet meer deed. Het ging over zijn carrière en er kwam een mooie periode aan bod. Alles lukte. Dat zat zo; Marco was verliefd. Hij zei het zelf. 'Ik was verliefd, dus dan gaat alles wat makkelijker' Hij voelde geen pijn en zijn genialiteit kwam hem moeiteloos aangewaaid. Dat was Liesbeth. Het is nog steeds Liesbeth.

Het is een win-win situatie. Trainers willen voetballers graag aan de vrouw, omdat ze dan lekker veel rust krijgen. Vrouwen willen sterke genen, da's biologisch. Voetballers zijn fit en sterk, die hebben sterke genen. Dus zij krijgen de lekkerste wijven. Logisch, zou Johan Cruijff zeggen. Hij kan het weten, want hij verslond in 1974 een heel zwembad met vrouwen, wat ons eigenlijk wel het wereldkampioenschap heeft gekost. Hoge prijs hoor, maar ja, soms weet je je met al die sterke genen geen raad.

Sterke genen. Tsja. Nou, dat gevoel heb ik bij Wayne Rooney helemaal niet. Volgens mij kan het gezin Rooney weleens wat genen van buiten het dorp gebruiken. Als je begrijpt wat ik bedoel. Een flinke zak met geld heeft ie wel en hij is nogal eens buiten de deur natuurlijk, dus kan zijn vriendin gemakkelijk eens wat andere genen proberen. Dat doet Wayne ook hoor, dat doen alle profvoetballers. Alleen Edwin van der Sar is te vertrouwen. En Marco.

Marco maakte zich kwaad. Over de spelersbus. 'Samen op weg naar goud' staat erop. Je moet de kat niet op het spek binden, vond hij, zo maak je de tegenstanders boos. Hij heeft gelijk. Het kan beter op de bus met spelersvrouwen gezet worden, want daar zitten wel een paar goudgraafsters tussen. Dat kan haast niet anders. Neem Arjen Robben, die is toch niet knap of wel? Dat is een voetbalmutant. Met geld. Bepaald geen hartenbreker als hij niet kon voetballen.

Ik zit ook op voetbal hè, had ik dat al gezegd?

Sjonge jonge. Nu ben ik al drie weken aan het hardlopen, maar het heeft geen enkel effect. Ik ben 3 kilo zwaarder geworden! Mijn ouders kwamen terug van vakantie en het was vaderdag, tot verrassing van mijn vader, dus we waren afgelopen zondag thuis. Ik en mijn zus. Thuis staat de weegschaal. Aangezien ik zeker één in de maand thuis kom, sta ik ongeveer 12 keer er jaar op de weegschaal. Ik weet wat ik weeg.

In de sauna sta ik ook weleens op de weegschaal, maar daar hebben ze een weegschaal met een eigen willetje. Of geen eigen willetje, maar het willetje van degene die erop staat. Als je namelijk een beetje verschillende houdingen aanneemt, dan wijst ie aan wat jij wil. Dat is het leukst van die weegschaal. Niet dat je hem kan manipuleren, maar dat iedereen dat dus doet. Mensen staan voorover, achterover, met één hand op de trapleuning die er vlakbij is, op hun tenen, op één been, helemaal aan de zijkant of met hun knieën gebogen. Het maakt allemaal uit, het wijzertje vliegt zenuwachtig heen en weer en wordt door de gebruiker op precies het juiste moment afgelezen. Pure slapstick, vooral omdat het voor sommigen de enige beweging in hun moddervette bestaan is.

Hoe zit dat trouwens? Met Ellen Pompeo, je weet wel van Grey's Anatomy (ik kijk alle series op Net 5, normaalgesproken als er geen WK is). Zij is zoo mooi. In haar gezicht dan, want die zak met tentstokken eronder is schrikbarend. Ze is nog magerder dan Ally McBeal. Brrr. Jammer hoor. Maar ik snap niet hoe ze dat gezicht in orde houden. Make-up trucs? Zal wel.

Tijdens mijn laatste medische keuring - die krijg ik vanwege mijn levensverzekering elke twee jaar - was ik een kilo zwaarder dan twee jaar ervoor. Dat is normaal, zeiden ze, maar daar zijn ze snel tevreden. Bij de vragenlijst vul ik in: meer dan 20 glazen alcohol per week, ja ik rook en hart- en vaatziekten en/of kanker zitten in de familie. Kan ze niets schelen. U bent kerngezond.

Het zal wel, maar ergens klopt er iets niet. De hypochonder in mij komt meteen met een aantal bizarre scenario's. Bijvoorbeeld: ik val wel af, maar tegelijkertijd heb ik een tumor ontwikkeld die inmiddels al 6 kilo is, maar door al dat hardlopen merk ik er niets van. Teveel fantasie.

En wat kan mij het ook schelen. Ik voel me kiplekker. Het zijn vast extra spieren.

Ken je Hugo Borst? Van het AD en Studio Sport, hij is altijd met Youri Mulder op zondagavond, tijdens het normale seizoen. Ik las in 'De snor van Guus' - een boekje met reisverhalen van voetballers - dat er vrouwen zijn die de zondagavond speciaal afwachten voor Studio Voetbal met Youri. Hugo en Youri zijn samen erg goed. Zonder elkaar vallen ze een beetje tegen.

Dat komt omdat Youri is gekoppeld aan Mart Smeets en die kan me al jaren niet bekoren. Mart presenteert met een ego nog groter dan zijn omvang en praat overal doorheen. Mart Smeets heeft ervoor gezorgd dat superlatieven in de sport niets meer betekenen, van mij mogen ze hem lekker bij het wielrennen laten. En Hugo? Hugo hangt wat rond in Hinterzarten en zit zo nu en dan 's avonds bij de Sportzomertafel aan. Voor de rest neuzelt hij elke dag een stukje vol in het AD.

Speciaal nam ik een wk-abonnement op het AD. Voor het kado-shirt en voor Hugo. Omdat hij zo ongeëvenaard lekker kan zuigen en zeuren, ultiem op de hoogte is en vaak zo scherp dat niemand hem ziet aankomen. Daar kwam Jack van Gelder twee jaar geleden achter toen Hugo hem in een avonduitzending confronteerde met een radioverslag waarin Jack schreeuwde dat Dick Advocaat zo ongeveer gekielhaald moest worden, terwijl hij op de tv de redelijkeid zelve was. Hypocriet, vond Hugo. Jack was zo van slag en van zijn stuk gebracht dat hij ondanks 30 jaar ervaring zijn verbijstering niet meer de baas kon. Schitterend. Later heeft Hugo in HP de tijd nog wel eens toegegeven dat het wel een hele vuile streek van hem was.

Zijn 'finest hour' heeft Hugo echter de das omgedaan. Hij wauwelt over het taalgebruik van Van Basten en schrijft dagboekverhaaltjes in het AD die te triviaal voor woorden zijn. Wat een geneuzel. Dat ie gaat tenissen met Wilfried Genee of ontbijten met Willem van Hanegem. Gatverdamme. In de uitzendingen doet hij weleens gekscherend alsof hij Albert Verlinden van Boulevard is. Maar de conclusie is dat hij inderdaad Albert Verlinden is geworden. Hij heeft het niet eens in de gaten.

Hij doet uit volgevreten verveling rare dingen. Hij eet een hele kaas op aan tafel, ondanks dat Jack zegt dat het niet mag. Als een vervelend kind. En op het moment dat het leuk dreigt te worden, zet hij niet door. Hugo maakt namelijk een scherpe opmerking naar Jack over het feit dat Jack van Gelder toch wel de koning van de kleffe televisie is, maar hij laat zich afbekken door Jack. Die laat het zich niet nog eens gebeuren. En Hugo druipt af. Hij doet wat hem gevraagd wordt met de tegenzin van een klein kind.

De commerciële belangen zijn te groot. Hugo is een merk geworden. Hij en Ronaldo zijn op dit wk de volgevreten vedetten die zelf schreeuwen om een wissel, maar vanwege grotere belangen in het veld gehouden worden.

Ik hoop dat Hugo snel weer een beetje herstelt.

'Zeg je geeneens even gedag?'
'Ik zeg toch gedag'
'Je hoorde me zeker niet he, dat ik bij de Supernatural moest werken'
'Hoe bedoel je, ik sta voor je neus?'
'Ja, dat is toeval'
'Echt niet'
'Oh'
'Waar ga je heen?'
'Racoon'
'Ik ben over een half uur twee uur vrij, waar zijn jullie dan'
'Wij staan op het dance veld verderop'
'Leuk, zie je!'
'Okee dan , later!'

Nooit meer gezien.

Vorig jaar ben ik ook geweest. Op het festivalterrein aangekomen, kwamen er meteen twee joints tevoorschijn. Het was niet verstandig, maarja, de zon scheen en ik had er zin in. What the hell, weet-je-wel. Soms heb je dat. Kom maar op met dat ding. Om twee uur 's middags in de genadeloze zon en plastic bier in beide handen. Een half uur later ben ik ineengezegen tegen een wigwam ergens op het midden van het terrein.

De rest van de middag ben ik half slapend, half brandend doorgekomen. Af en toe gekeerd door mijn vrienden en natgehouden met nog meer bier in plastic. Tegen een uur of tien kon ik weer twee ogen tegelijk openhouden en heb ik wel deelgenomen aan de Indian Summer. Ik moet ook helemaal niet blowen. Daar heb je een beetje oefening voor nodig en dat was al veel te lang geleden. Drie trekkies en je behoort tot de hersenloze idioten die schaamteloos out liggen te gaan tegen een nep-indianen tent. Nouja, ik had niet echt spijt hoor. Ik had mijn slaap kennelijk even nodig en zo'n roes heeft ook wel wat.

Nu gaan we opnieuw. Mijn zus kon ons op de gastenlijst krijgen. 'Wil je nog naar isf?' vroeg ze. Ik wist niet was het was. 'Indian Summer Festival!' Oja, dat ding, bedacht ik me. Mijn eerste herinnering was een spek-kaas pannekoek rond middernacht, toen ik mijn roes voorbij was en overgebleven vrienden me vreemd aankeken vanwege mijn plotselinge eetlust en energie. Later kwamen mijn wigwamdromen me pas weer voor de geest. Vandaag hou ik het bij een biertje. Echt wel.

'Je moet via de zij-ingang, daar ligt de gastenlijst. Je moet zeggen dat je de plus vier van Ellen bent. En anders bel je maar.'

Tevreden zie ik hoe het oude treinstel Centraal binnenglijdt. Dit soort treinstellen stemmen me week. De stoelen zitten gepaard aan weerszijden van de coupé en het treinstel is nog zonder potsierlijk dubbel dek. Nieuwe treinen blijven qua ontwerp toch steken bij het gemiddelde crematorium met motiefjes in de stoffering, grauw linoleum en veel kunststof. Om van de glazen scheidingsdeuren maar niet te spreken, die zijn lelijk én gevaarlijk.

Maar de trein naar Eindhoven dus niet! Daarmoet ik namelijk heen. Eindhoven. De laatste keer dat ik met de trein die kant uit ging, was toen ik een beetje verkering in Maastricht had. Rond het EK van 2004. Zo zie je maar, de tijdsvakken in het leven van een man worden bepaald aan de hand van EK's en WK's. Het was een leuk meid. Sexy. Maar die drie uur durende treinreis sprak misschien wel meer tot de verbeelding, of maakte het in ieder geval extra spannend.

Een oude man begint te praten. Niet tegen mij gelukkig. Ouwe zakken, daar kom je niet meer vanaf. De man tegenover hem vindt het niet erg. 81 jaar is ie en al 22 jaar met de VUT. Bruine bril, lichte regenjas. Wat een zemelaar, hij gaat naar Maastricht, maar volgens mij gaat hij drie uur heen en drie uur terug tegen anderen aan zitten zemelen. Wel dapper. Best een leuke man, besluit ik toch maar. Ineens zie ik het. Tot mijn verbazing heeft hij een zwart lederen broek met bijpassende zwarte cowboylaarzen. Toch ook een vrouw en twee kinderen. Ik kan hem niet plaatsen. Verwarrend.

In Eindhoven moet ik praten over een advertentie. Voor een klant. Je moest eens weten wat sommige van die praatje-plaatjes aan energie kosten. Mooi werk, dat wel. Ik lees over Jan Mulder in het AD. Columnist en voetbaldeskundige. Mijn held. Tsjonge, dat zou wat wezen. Columnist. Als je werk? Als bestaan? Lijkt mij schitterend.

'Alle succes in 't werkend leven' zegt de oude man tegen zijn trouwe toehoorder die in Utrecht de trein uit moet.

Jep, het werkend leven is in volle gang. Mij bevalt het wel.

We hadden een dilemma. Over een half uur zou de wedstrijd beginnen en wij zaten bezweet in de auto nadat we een uur door het bos hadden hardgelopen. Allemaal eerst naar huis en douchen was niet haalbaar. Dus dan maar eerst de wedstrijd kijken en daarna douchen. 'Je kan ook bij Jack douchen' zei Dave. Maarja, dan heb ik weer geen schone kleren mee natuurlijk. Toen schoot ik in de lach.

Laten we zeggen dat ik zo'n honderd keer per jaar onder de douche sta met Jack en Dave en nog een stuk of 20 andere mannen. In de voetbalkleedkamer. Dat wil zeggen, met de katholieken, want de islamieten douchen met hun onderbroek aan. De mannelijke versie van de hoofddoek, daar hoor je nooit iemand over. Ook mij niet hoor, want ik vind het best. 100 keer per jaar dus in de kleedkamer. Maar ik moet er niet aan denken dat we bij Jack even snel gaan douchen, met zijn drieën in de badkamer. Hahaha.

Naakt is best raar. Ik heb veel van mijn jeugdvakanties op nudistenstranden doorgebracht, ik sta rustig in de sauna te douchen met 4 vrouwen tegelijk zonder me echt ongemakkelijk te voelen, maar zodra ik met een vrouw alleen een douchecel in stap heeft naakt ineens een heel andere betekenis. Je hebt ook vrouwen die wel naakt met je in de douche stappen, maar in bed hun naaktheid voor onder de dekens of het donker bewaren. Dat is anders, de douche niet. Want ja, wie stapt er nu met kleren aan onder douche? Daar is naakt logisch.

Het is geen commentaar hoor. Naakt en schaamte horen bij elkaar. Mijn zus heeft weleens gevraagd of ik met haar en mijn moeder mee wilde naar de sauna. Dat zie ik niet zitten. Die combinatie van situaties maakt me ongemakkelijk. Een beetje het verschil tussen een kleedkamer en een badkamer. En een beetje schaamte is wel makkelijk, ik had eens een vriendin wienst borsten een geheel eigen bestaan leidden, wat door geen beha in toom gehouden kon worden. Dat kan weleens onhandig zijn.

Als naakt logisch is, heb ik er geen moeite mee. Zo zit ik zelden naakt op mijn werk en douche ik liever thuis dan bij mijn vrienden. Bij vriendinnen is het trouwens wel weer leuk om te douchen. Dat heeft weinig te maken met naakt, maar meer met flesjes. Vrouwen-douche-cellen hebben altijd allemaal flesjes en sponsen. Dat heeft zo af en toe wel wat.

En ik heb geen moeite met het naaktstrand, maar wel met die ene kerel-die-er-niet-mee-zit en die op het gewone strand - en plein public - zijn onderbroek voor zijn zwembroek verwisselt. Het liefst dichtbij het water met zijn pikkie naar het strand gericht, omdat hij zich helemààl niet schaamt. Dat soort idioten heeft dan ook altijd een zwemstring in plaat van een zwembroek. Opvallend.

Het hangt er een beetje vanaf dus, met dat naakt zijn.

Als ik met de trein ga, wil ik graag eerste klas reizen. Ik ben de kleinste niet en ik vind het lekker om alleen te zitten, of in ieder geval niet tegen iemand aan te plakken. Stom trouwens want de leuke meiden zitten nooit in de eerste klas, altijd in de tweede klas. Maar ik zit daar toch nooit naast. Dus ik kijk gewoon als ze langs de ramen van de eerste klas lopen. Eerste rang, zeg maar.

Daar wilde ik het helemaal niet over hebben. Ik wil wilde het namelijk hebben over de categorie mensen met wie ik de eerste klas deel. Dat zijn meestal hele vervelende mensen. Ambtenaren die na hun 55-ste jaar eerste klas mogen reizen. Zakenmannen met laptoppen. Hooghartige dagjesmensen. Verveelde toeristen-met-geld. En de allergsten: NS-personeel en spoorwegpolitie.

Die gaan altijd met elkaar zitten praten. Dat mag best natuurlijk in de trein, maar in de eerste klas praten mensen niet zoveel. Dat bevalt me wel. Niet dat ik zo'n stilte mens ben. Helemaal niet. Maar het komt me voor dat mensen die in de trein met elkaar praten, altijd alleen maar klagen. Over vertraging, over relaties en over hun werk. Daar kan ik niet tegen. Dat geklaag. In de eerste klas wordt niet geklaagd. Dat is niet chique. Bovendien is het lekker ruim en rustig, kan je het alleen betalen als je een lekkere baan hebt en valt er niets te klagen. Behalve dus de conducteurs.

Altijd lopen ze maar te zeuren over schema's die niet kloppen en seinen die het niet doen. De nieuwe jasjes passen niet, de diensten zijn te lang, de fluitjes te schel of de koffie te duur. Dat zal allemaal wel, maar ik hoef het niet te weten. Van mij mogen ze in hun conducteurshok gaan zitten, of bij de machinist. Ik snap best dat je over je werk wilt praten. Ik hoef het niet te horen.

Overigens hoef je helemaal niet arrogant te zijn om eerste klas te reizen. Of heel groot. Je moet gewoon het geld durven uit te geven, want voor een auto doe je dat in een wip. Ja toch? En ik laat de auto staan, dus kan ik wel wat extra voor kaartje betalen. Ik ga het liefst altijd met de trein. Zo ook aan het einde van deze maand. Naar Berlijn.

Maar in de tweede klas, dat is veel leuker & gezelliger. Dat dan weer wel.

Eerst zag ik hem al op het plein. Zijn armen bungelden langs zijn lichaam en hij had een mal oranje hoedje op. Hij zocht naar zijn drinkmaatjes, maar die hadden het strijdtoneel al verlaten. Hij kon louter rondkijken door zijn hele lichaam te draaien in plaats van alleen z'n hoofd. Dan ben je meer dan aangeschoten. Hij wankelde verder.

Een uur later zag ik hem weer. Ik slenterde door een steegje - met een zoemend hoofd van de overwinning, al het bier en de harde zon - toen de jongen met het malle hoedje, op zijn mountainbike voorbij sjeesde. Verderop stond een meisje te bellen met haar vriendje aan haar zijde. Zij in een witte rok plus top, hij in een witte linnen broek en een opengewerkt hemd, met touwtjes in z'n kraag. Kale kop en breedgeschouderd, je kent ze wel die types. Baldadig wilde malle hoedje rakelings langs het bellende meisje fietsen. Dat ging mis. Hij week te laat uit en ze tolde om haar as in het kleine steegje.

Ze was meteen klaar met bellen en zette het op een schelden. Malle hoedje riep 'sorry' over zijn schouder, maar dat hielp niets. 'Je deed het express, je moet uitkijken klootzak' zo ging ze tekeer. Kennelijk vond hij het echt vervelend, want malle hoedje stopte en zei nogmaals sorry. En nogmaals. Het meisje ging over in de categorie verwijten over dingen die hadden kunnen gebeuren. Beetje overdreven, dacht ik nog. Dat vond malle hoedje ook. Aangezien hij dronken was, zijn excuses had aangeboden en ook flinke timmermansarmen had, begon ie tegen te stribbelen.

Dat was het sein voor Vriend om in te grijpen. Hij kon niet anders natuurlijk, want zij maakte hardop duidelijk dat excuses niet genoeg waren en Vriend kon kiezen. Of hij springt voor zijn meisje in de bres of hij is een sufferd. Hij koos het eerste en gaf malle hoedje een flinke beuk met twee handen zodat deze van zijn fiets afdonderde en met zijn rug tegen een winkelruit sloeg. Die ruit hield het gelukkig. Inmiddels had ik mijn pas versneld, want dit ging natuurlijk helemaal fout. Malle hoedje was te dronken om redelijk na te denken en Vriend had een daad gesteld. Hij kon onmogelijk terug.

Nu stond ik tussen beiden in. 'Kom jongens' zei ik, 'ophouden'. Ze begonnen tegen mij. Allebei. 'Maar hij reed tegen haar aan' protesteerde Vriend. 'Maar ik zei toch sorry' protesteerde malle hoedje. Ik zei niets terug, want ik voelde dat ze allebei geen zin hadden om te vechten. Malle hoedje was te zat en Vriend deed het alleen voor z'n meisje. Het meisje was geschrokken en stond aan de arm van Vriend te sjorren. 'Kom, kom, hij is het niet waard' zei ze. Dat had je wel eerder kunnen bedenken! Nu sta ik tussen twee dreigende idioten in. Het was een botsing, accepteer gewoon meteen die excuses. Stom wijf.

Dreigend was het uiteindelijk niet echt. De jongens waren blij te worden tegengehouden. Dat scheelt gezichtsverlies. Haar eer was gered en excuses waren gemaakt. De jongens verslapten en het meisje sleepte Vriend de steeg uit. Vriend protesteerde nog wat voor de vorm en ik hield malle hoedje een beetje tegen, wat natuurlijk geen enkele moeite kostte. Hij stapte op zijn fiets en reed verder.

Ik liep door naar huis en bedacht trots dat ik drie idioten voor onnodig letsel had behoed. Terwijl ik eigenlijk niet veel had gedaan, behalve er tussen gaan staan. Een bedankje had wel op zijn plaats geweest. Waarschijnlijk kunnen ze zich alledrie het voorval wel herinneren, maar mij niet.

Nouja. Als ik het maar weet.

Mijn internetverbinding heeft kuren. Ik moet naar de meterkast om de modem aan en uit te zetten, dan kan ik daarna vijf minuten online. Onhandig. Het is net middernacht geweest, ik heb wel zin om uit te gaan, dat komt door het weer. Het is wel zwoel weer. Lekker buiten. Maar ik ga niet, morgen is immers de wedstrijd tegen Servië Montenegro en gaan we in de kroeg kijken. De zenuwen zullen er vast voor zorgen dat we tegen twee uur de eerste biertjes wel bestellen. Binnen, want ik wil wel een goede plek. Laat die zon maar schijnen.

Uit.. Aan..

Zo daar ben ik weer. Valt niet mee om te internetten in vijf minuten. Ik kan niet zo'n beetje heen en weer surfen naar andere weblogs, sportfragmenten en nieuws of oude programma's. Dat doe ik normaal altijd om geïnspireerd te raken. Ik weet namelijk niks om op te schrijven. Meestal begin ik dan met typen en dwaal wat rond. Vanzelf komt er wel iets voor mijn voeten. Nu moet ik al typende graven in wat ik gedaan heb vandaag. Niets. Ja, een boekje over Berlijn gekocht, want daar ga ik heen. En de Bild Zeitung. Duits wk-nieuws gecombineerd met roddels. Gat in de markt voor Nederland, wordt het voor vrouwen ook nog een beetje leuk. Voetbal gekeken. Heb ik ook gedaan.

Uit.. Aan..

Waar was ik. Oja, wat ik beleefde vandaag. Ik kreeg een sms. Gespot in de boekenwinkel. 'Wat was je aan het doen?' Natuurlijk even de Cosmopolitan aan het kopen, want mijn artikel staat erin. In het julinummer. Met wel 8 foto's. Best raar om naar jezelf te kijken. Mijn sms-je terug ging dus over dat artikel. Ze ging het ook halen en de rest van de dag kwam de evaluatie van het artikel langzaam binnen. Tijdens het eten in de tuin van een vriend kwam een verrassende wending. Of ik elke avond op zoek was naar meisjes, zodat ik iets beleef voor in mijn column. Zou ik zo triest in elkaar zitten?

Uit.. Aan..

'Was je net wakker ofzo!?' vraagt een vriend. Nogmaals kijk ik naar de foto in het artikel. Het klopt namelijk wel. Lange nachten zitten in de wallen onder mijn ogen. En het was wat ingewikkeld, wat ik had geschreven. Vond ik eigenlijk ook wel. Het is anders als de tekst in kolommen staat opgemaakt. Zinnen moeten eigenlijk korter. Maarja, de Cosmo is een maandblad, dus meestal lees je een artikel wel een paar keer. Ik ben zeer tevreden, maar toch. Als ik weer een artikel schrijf doe ik het vooraf in kolommen.

Uit.. Aan..

Het zweet loopt over mijn rug. Eerst maar douchen voordat ik naar bed ga. Van de hele dag slippers krijg je stoffige voeten, zo wil ik niet naar bed. Morgen begint het WK echt. Ik heb er zin in. Ik denk dat we 3-1 winnen in een fantastische wedstrijd. Nu is het genoeg. Met die rotmodem

Uit

Zo vrolijk, zo vrolijk. Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk was ik nooit! Het WK gaat beginnen. Om 18 uur is de eerste wedstrijd. Duitsland - Costa Rica. Vanaf dat moment ga ik kijken. Liefst elke wedstrijd. Om 21 uur Polen - Ecuador. Buitengewoon interessant. De afgelopen weken heb ik echt mijn best gedaan om het niet over voetbal te hebben, dat is toch niet iets waar de Cosmopolitan redactie op zit te wachten. Het is me niet meegevallen.

Na de wedstrijden moet ik de programma's kijken. Heen en weer flippen tussen Studio Sportzomer en Villa BVD. 's Morgens neem ik minstens twee kranten door en ik lees zoveel mogelijk specials. Ik koop ook nog allerlei voetbalboeken en kijk zoveel mogelijk documentaires. De lingerie penalties die ze bij Veronica uitzenden in de rust van elke wedstrijd zal ik wel even bekijken. Maar alleen tijdens de reclame, want ik wil de beschouwingen en commentaren ook zien.

Ergens half juli heb ik wel weer tijd voor vrouwen. Tot die tijd kom ik misschien een leuk meisje tegen in een overwinningsroes na een gewonnen wedstrijd van oranje. Of van Duitsland, want ik heb een treinticket naar Berlijn gehaald, een kamertje geboekt en van 29 juni tot en met 2 juli wandel ik door Berlijn. Een beetje op de bonnefooi. Als het lukt ga ik naar de kwartfinale in het Olympia Stadion, anders ga ik voetbal kijken op de wk-terassen bij de Brandenburger Tor. Of het nagebouwde Olympia Stadion bij de Bundestag. Maar meisjes zijn bijzaak. Alles is bijzaak.

Wat ik niet begrijpende lezeressen misschien kan bieden is zoveel mogelijk antwoorden geven op prangende voetbalvragen, maar ik geloof niet dat die antwoorden iets uit gaan maken. Voetbal is erg belangrijk, dat snap je of dat snap je niet. Echter, als ik iets kan verduidelijken, doe ik het graag.

Kom maar op met je dovemansoren.

Het is warm in de zon. Ik zweet. Piepkleine druppeltjes die je eigenlijk niet ziet. Ze laten een zilte sensatie achter die me doet wegdromen. Aan seks. Niet aan dronkenmans duizend-handelingen-seks met onvermijdelijk condoommoment en dit-doe-ik-anders-nooit meisjes. Dat niet. Wel aan tent-in-de-brandende-zon-en-ik-lig-tegen-het-middaguur-nog-steeds-naast-je-seks.

Verdomme. Ik zit gewoon met mijn trainingspak aan een boek te lezen in de zon in de tuin. Uit balansdag overwegingen heb ik 8 perziken en 2 kiwi's schoongemaakt. Het sluipende zweet overvalt me volledig. Zo kan ik niet lezen. Het eten van overrijpe perziken en druipende kiwi's verdrijft de zilte smaak wel eventjes, maar ik denk nog steeds aan seks.

Zal ik iemand bellen? Haha, wat een dom idee. Ik kan niet altijd maar weglopen om ze bij de eerste voorjaarszon te verzoeken om een kwaliteitsimpuls aan mijn seksleven te geven. Alhoewel.. Ik ken er nog wel die alleen zijn en nu misschien wel op dezelfde manier zijn overvallen als ik. Gewoon met een boekje in de achtertuin. Nee, bah, het komt me voor als adult-dating uit zo'n viezige commercial 's nachts op net 5.

Ik heb trouwens ooit een profiel aangemaakt op een gewone datingsite. Ik ben uiteraard 'niet echt op zoek' maar je leest veel over dating op het internet en je vult uiteindelijk best serieus een profiel in. Dan krijg je elke twee weken een mail met daarin profielen van dames die hetzelfde hebben gedaan.

Vrolijk werd ik er niet van. De meeste profielen slaan nergens op, iedereen is spontaan, vlot en gezellig en 'eigenlijk niet op zoek'. Jaja, wel dus. Toen ik het alweer was vergeten kreeg ik na krap 6 maanden ineens een virtuele kus. Klinkt spannend, maar stelt niets voor. "Je hebt een virtuele kus ontvangen!" staat er. In het mailtje kan je naar het profiel van de afzender klikken en zo kwam ik op het profiel van deesiree uit Purmerend. 'Ik ben een vlotte meid'. Gelukkig maar.

Ik kan niets terugsturen, want ik ben geen lid. Als ik lid wil worden kost me dat 25 euro. Dat gaat me te ver. Ik ben trouwens 1 maand lid geweest voor 25 euro, maar toen heb ik drie keer een virtuele kus gestuurd en drie keer niets gehoord. Of de ontvangers waren geen lid en hadden geen zin om het te worden, of mijn profiel stond hen niet aan. Hoe dan ook, ik ben geen lid gebleven. Ik had immers geschoten en drie keer mis. Geen prijs. Pech gehad deesiree.

Het stomste vind ik wel dat ze uiteindelijk toch geld uit mijn zak hebben geklopt en ik met het schaamrood op mijn kaken virtuele kussen heb gestuurd. Wat nog best idioot is. Een virtuele kus is stiekem geen kus. Je trakteert iemand op niets. 'Hier! geen kus'. En bedankt. Stuur trouwens een gewone kus, ik snap heus wel dat ie niet echt is. Ik heb mijn profiel ook weggehaald. Ik ben niet meer virtueel 'niet op zoek'.

Aha, er schuift een wolk voor de zon. Ik kan weer verder met mijn boek.

Honger! Eindelijk maak ik een besluit om de komende twee maanden echt wat af te vallen, verga ik meteen van de honger. Ik ben trouwens niet te dik. Niet echt te dik. Ruim binnen de BMI en ik heb een prima conditie. Maar om het volgende seizoen een beetje blessurevrij door te komen moet ik eigenlijk wat kwijt. Een kilo of vijf dan ben ik afgetraind.

Ik besluit wel vaker om gezonder te gaan eten, of minder te roken. Of minder uit te gaan tot diep in de nacht en te eindigen met een broodje. Twee broodjes. Gezond weliswaar, maar zo heten ze alleen maar. Ik besluit het zo vaak dat ik me er meestal gewoon niet teveel aan stoor. Ik ben immers niet echt te dik.

De meeste mensen die op dieet gaan zijn niet echt te dik. De meeste vrouwen moet ik zeggen. Die gaan uit gewoonte op dieet. Bij vrouwen op dieet kunnen er twee dingen aan de hand zijn. Of het is nergens voor nodig of het gaat toch niet lukken. Trouwens, dat geldt evengoed voor mannen. Ik behoor tot de eerste categorie.

Nu gaat het echter om fitheid. Eens kijken of ik daar de ballen voor heb. Vijf kilootjes eraf werken. Ik heb nu al honger en het is 9 uur in de morgen. Psychisch. Ik ontbijt namelijk nooit. Die honger krijg ik alleen al van de plannen om af te vallen.

Nouja, vanavond eerst een barbecue. Dan ga ik er nog eens over nadenken.

'lekker effe bijkomen?' zei de vrouw van de stationsrestauratie, toen ze me de uitsmijter en een kop koffie bracht

'vrijgezellenontbijt?' zei de vriend die ik belde om af te spreken waar en hoe laat we ons schuldgevoel vandaag weg gaan trimmen

'met een krantje derbij?' zei de neef die ik bijpraatte over het laatste uurtje nagenieten van jong oranje in de kroeg gisteren, het uurtje dat hij wijselijk oversloeg

Mijn huis werd gekeurd. Dat is beter voor de verkoop. Op een zekere dag liet de makelaar de keuringsarts mijn huis binnen en 's avonds zie ik de resten van zijn bezoek. De tafel is verschoven, er is een beetje verf van de muren gekrabd, er staat een voetstap op de vensterbank van het raam op de eerste verdieping en de meterkastdeur hangt open. Een paar dagen later volgt het rapport.

Een tiental pagina's met gebreken. Of moet ik zeggen gebrekjes, want er is niet zoveel mis met mijn huis. Daarna volgen de foto's van de gebreken. Ze lijken op een soort kinderboekenserie. Van Meneer Schroevendraaier. 'Meneertje Schroevendraaier gaat op avontuur' Op elke foto staat hij. De schroevendraaier. Op het dak, in de achtertuin, bij de dakkapel, achter de loodflap, op de schoorsteen, het kozijn, de voordeur, het kruipgat, de wc, werkelijk overal.

Ik schiet in de lach, maar word tegelijkertijd een beetje boos. Stomme keuringsartsen! Als je weg bent steken ze een schroevendraaier in je dakkapel en nemen een foto. Dan steken ze hem in de muur, in de vensterbank en in de loodflap. Zo krijg ik toch allemaal gaten in me huis? Of niet soms. Het zal er wel bij horen denk ik, maar ik verdenk hem stiekum van voodoo. Daar lijkt het verdacht veel op.

Thuis heeft hij vast mijn huis in miniatuur en heel veel naalden. Als het heel hard regent steekt hij een naald in mijn dak en stroomt het langs de muren van mijn wc naar beneden. Dat denk ik. De hufter. En gisteren was ie dronken! Echt wel. Want hij heeft met zijn zatte kop een patatje-met zitten eten. Uit een zakje, zodat je maar met moeite alles veilig naar je mond krijgt. Dat is hem niet gelukt, want toen ik wakker werd zat mijn raam aan de straatkant helemaal volgesmeerd met mayonaise.

'Dat zijn opgeschoten jongens geweest' zei mijn buurvrouw, maar ik weet wel beter. Hij heeft gewoon met zijn dronken kop patat zitten eten boven het miniatuur van mijn huis. En hij heeft een flinke klodder gemorst.

Viezerik.

Hardlopen. Mij niet gezien. Saai en vermoeiend. Liever ren ik achter een bal aan, tot ik niet meer kan. Lekker spelen. Het seizoen is echter voorbij, trainen ook. Dat begint pas weer in juli en er ziet niets anders op dan toch maar hardlopen. Drie keer in de week zijn de plannen. Iets meer dan 10 kilometer in de duinen. Het begint met een trap die je twee duinen hoog brengt, vervolgens kan je buiten adem aan je 10 kilometer beginnen.

Na 20 minuten begint het vet verbranden. Zeggen ze. Mooizo, want dat is wel erg nuttig. Gisteren was ik natuurlijk weer flink in de olie. Soms denk ik weleens dat ik alleen maar zit te zuipen. Dat is ècht niet zo alhoewel mijn schuldgevoel daar heel anders over denkt. Vandaag moest en zou ik hardlopen. Afgesproken is afgesproken en ik word opgehaald dus ik kan er niet onderuit. Vanmiddag op het terras dus maar een colaatje.

Ineens begin het te rommelen. Ik voelde me al een tijdje onrustig, wat allemaal voorbode bleek van de schijterij. Bah. Ik heb haastig gedag gezegd en met dichtgeknepen billen kon ik redelijk op tijd mijn huis bereiken om mijn wc een slechte dag te bezorgen. Vier keer in een uur is toch wat veel van het goede. Het arme ding. Inmiddels was het etenstijd, ik moest iets eten. Op een lege maag kun je niet hardlopen, althans met mijn mijn vetreserve moet dat wel gaan, maar het is niet slim. Koken gaat echter zo moeilijk als je steeds naar de plee moet rennen. Ik heb maar wat chips en een mango gegeten.

Maar! Een uur later had ik alles onder controle. Met een pak wc-papier in mijn trainingspak en een halve liter water achter mijn kiezen voor de voorzorg gingen we op naar de duinen. Meteen rennen, huppetee, we zien wel wat er gebeurt...

Niets.

Haha, 44 minuten en 20 seconden later stond ik uit te puffen. Best een aardige tijd voor de 10 kilometer. Ruim 24 minuten vet verbrand. Prima gevoel nu. Aha, ik moet stoppen.

De pizzasprint staat voor de deur. Met mijn lasagna. Kutverhaaltje zo hè?

'hee, ben jij Peter?'
'van dat stukkie over die Edwin broek?'

Mario heeft me op mijn schouder getikt. Bij nader inzien Mario, want ik wist wel dat het Mario was, maar ik moest er wel aan herinnerd worden. Mario komt ook altijd in de kroeg waar ik kom.

'ik wist meteen wat je bedoelde, hahaha!'

Langzaam heb ik in de gaten wat er aan de hand is. Dat komt omdat ik eigenlijk heel erg voetbal zit te kijken toen hij me aantikte, dus ik ben niet meteen bij de les. Edwin broek is er ook. Misschien moeten we hem opgeven bij Dyanne Beekman - van Passion for Fashion - als een soort stille hint, zodat we in ieder geval van die broek af zijn. Hij heeft gelukkig niets in de gaten, maar dit gaat een keer fout natuurlijk. Dan wordt Edwin broek boos, want hij is nu de baas.

'ik mag wel oppassen wat ik zeg!'

Inderdaad Mario pas maar op, want ik schuif je zo alles in je schoenen. Laat dit een waarschuwing voor je zijn.