Seelaavie

'Mijn volgende biertje is een spa rood.' De barman keek me lachend aan. Hij weet allang hoe dat gaat, zulke voornemens slaan nergens op. Het kan natuurlijk wel. Ik kan rustig de hele avond aan een spaatje zitten, maar alleen als de avond rustig is en de mensen met wie je bent niet gezellig met bladen bier aan het strooien zijn. Acht biertjes verder ben ik maar gewoon naar huis gegaan, er was toch niemand van plan iets anders dan bier te halen.

Je komt ze weleens tegen. Mensen die zeggen 'Ik heb geen drank nodig hoor! Om een gezellige avond te hebben'. Met die mensen praat je nooit lang. Daar is namelijk geen bal aan. Ze zitten een beetje vast. Door een gebrek aan alcohol. Ze zijn serieus, op hun hoede en ze praten over de maatschappij en politiek. Getverdemme. Het vervelendste is als ze je zo minachtend aankijken. Zo van dat ze je maar een dronkelap vinden.

Dat ze niet drinken is nog tot daar aan toe. Moet je lekker zelf weten. Als ze er maar niet zo mee te koop lopen. Ik heb weleens zwoel zwetend op de dansvloer een prachtige avond meegemaakt die nog in de slaapkamer eindigde ook. Zelf was ik dromerig van de drank en een vleugje verliefdheid. (Ik ben elke vrijdag weer verliefd, nog één van de voordelen van alcohol.) De volgende dag werd ik katerig wakker naast een vrolijke meid die allerlei dingen met ontbijt en sapjes in elkaar aan het klooien was. Ze bleek de hele avond maar twee glazen wijn te hebben gedronken. Had ik niet verwacht.

Ze vond me leuk. Ondanks dat ik overduidelijk te veel gedronken had. Ik ben ook leuker als ik heb gedronken. Ik doe een dansje, maak een praatje en strooi een lachje. Ik kan de hele avond praten en het gaat me gewoon allemaal wat makkelijker af. Ik zeur niet, maar ik denk vooral niet na. Dat vind ik zo onhandig! Dat ik altijd maar nadenk. Dat je slim en erudiet overkomt doet het leuk op je profiel op een datingsite, maar in het echte leven heb je er niks aan.

In het echte leven moet je een beetje gek doen, een beetje opvallen. Na een paar biertjes gaat dat wel. Als ik dan een beetje de dansvloer rondkijk om te kijken of ik al wat aandacht krijg, kijk ik ook even naar wat ze drinken. De spaatjes blauw laat ik links liggen, die zijn veel te bang voor zichzelf. De wijntjes zijn leuk, maar niet zo danserig. Nee, geef mij maar de biertjes. Meisjes met een dansje, een glimlach en een biertje zijn het leukst. Daar vind ik er elke vrijdag wel weer één van om even een avondje verliefd op te worden.

Zaterdag ben ik allang niet meer verliefd. Dan drink ik meestal ook niet trouwens. Met liefde moet je oppassen. Volgens mij zei Jack Spijkerman ooit: 'Liefde maakt meer kapot dan drank goed kan maken'.

Ik pas op.

Okee, ik moet toegeven, in mijn eerste evaluatie over de Derby Star als min of meer vaste speelbal in de eredivisie, heb ik me misschien een beetje aangesteld. Ballen zwabberen nu eenmaal. Er was zelfs iemand die zich verwonderde over zo weinig inzicht in de balvlucht.

Nu zag ik het van het weekend weer. Wesley Sneijder geeft een soort binnenkant wreef trap die diagonaal de kruising in vliegt. In de balvlucht (ja, nu vind ik het ineens een mooie term) doet de bal twee dingen. Vlak voor de hand van de keeper maakt hij even een zijstapje en - eenmaal de keeper voorbij - daalt de bal nog een metertje zodat hij ruim onder de lat terechtkomt. Wesley kan lekker schieten dacht ik meteen. Die bal spoort ook voor geen meter, dacht ik er direct na.

Maar ik ben niet meer zo zeker. Want de keeper was wederom Zoetebier. Zou het gewoon aan Zoetebier liggen? Zelfs Sinouh houdt inmiddels gewoon ballen tegen, maar Zoetebier heeft veel meer moeite. Vooralsnog blij ik erbij dat Derby's zwabberballen zijn. Ik draai wel een beetje bij.

Daar kon geen tequila iets aan verhelpen. Ik wist al dat ik vroeg weg zou gaan. Soms kom je de kroeg binnen en weet je dat je vroeg weg zal gaan. Gewoon te moe en nu al flink wat zaterdagen eigenlijk niks aan het doen. Gisteren kwam ik thuis in een brandschoon huis. Ik heb een schoonmaakster. Kim. Die gooit elke twee weken een complete fles dikbleek door mijn huis. Verschrikellijk voor het milieu, maar ik laat het maar. Kim maakt mijn huis zo schoon dat ik gewoon zin krijg om een vers glaasje water uit mijn toilet te scheppen.

Omdat ik nog niet zo lang een schoonmaakster heb, krijg ik nog alijd last van schuldgevoel. Dat ik andere mensen dingen laat doen voelt niet zo goed. Ik heb ook al drie weken een aannemer in mijn huis en het enige dat ik zelf deed was koffie halen. Hee! Ik betaal die aannemer gewoon hè, met eerlijk verdiend geld, dus wat maak ik me druk? Dat zeg ik ook de hele tijd tegen iedereen. Dat ik beter met mijn eigen werk bezig kan zijn, omdat dat meer opbrengt dan wat de aannemer kost. Bovendien scheelt het zeeën van tijd en zelf kan ik helemaal niks. Dus.

Maar ik voel me toch schuldig. Het is de hele week gruwelijk druk geweest. Een beetje multi-tasking. Alles tegelijk. Ik las vandaag in de krant dat dat een trend is, maar dat hersenen hun grens hebben. Klopt. Afgelopen vrijdagmiddag waren mijn hersens pap. Ik was niet down ofzo hoor. Ook niet chagrijnig. Maar denken gingen gewoon niet meer. We hebben toen maar een biertje opengetrokken. Alles verschuift naar morgen. Even rustig. Die tijd is nu. Mijn hersens doen het weer. Nu ben ik ook in uurtje klaar. Even de planning op een rijtje, wat e-mails doorwerken en de boel een beetje opruimen.

Toen het gisterenavond 12 uur was, wist ik het. Nu ga ik weg. Morgen dingen doen. Werken, stukkie schrijven, de verbouwingsbende opruimen en dan is het weg.

Mijn schuldgevoel.

Overigens las ik ook in de krant dat vrouwen altijd denken dat zij beter meer dingen tegelijk kunnen doen dan mannen. Een broodje aap. Daar is geen enkele wetenschappelijke basis voor. Dat zal dan wel een intuïtief ding zijn. Ook geen wetenschappelijke basis voor natuurlijk, vrouwelijke intuïtie. Tsja.

Ik ga aan het werk.

Vijf internationals hebben sinds kort de Nederlandse competitie verlaten. Ooijer, Vennegoor, Landzaat, Mathijsen en Kuijt. Ze zijn allemaal wel geselecteerd. Als je erover nadenkt is dat natuurlijk een goudmijntje. Zou dat niet een schitterend complot zijn? Als over 8 jaar blijkt dat Van Basten 10 jaar bondscoach is geweest en gemiddeld elk jaar zo'n 10 spelers uit de nationale competitie heeft laten debuteren - honderd spelers - maar tegelijkertijd een commissie opstreek uit hun transfersommen?

Als je Gullit en Van Basten hoort in de interviews over Rinus Michels dan steken ze niet onder stoelen of banken dat ze vermoeden dat het WK in 1990 niet onder leiding van Cruijff ging, omdat Rinus graag zelf de grootste wilde blijven. Rinus heeft het gedwarsboomd. Vergis je niet in de trots van een groot man. Dus ook niet in de trots van Van Basten. Het zou zomaar kunnen dat hij een megalomane geldwolf blijkt.

Maar nee, ik geloof het niet. Je kan het ook zo zien dat hij niet een paar spelers goed maakt en internationaal laat acteren, maar veel en veel meer. De basis wordt breder, het niveau hoger, het zelfvertrouwen groeit navenant mee en in 2010 zijn we zomaar wereldkampioen. Ik denk dat dit kwalificatiejaar nog wel de nodige verrassingen op zal leveren.

Ik gok op Aisatti, Hofs en De Zeeuw. Die zijn makkelijk, komen zo uit Jong Oranje. Maar wie nog meer?

Morgen 20:30 uur hè? Zo klonk het sms-je. Shit, vergeten. Normaal kan ik wel op woensdag. Nu niet. Ik wil namelijk naar de opening van een restaurant. Dat was namelijk een sms-je vorige week. Woensdag ben ik op de opening van een restaurant. Daarom kon ze niet mee uit. Geeft ook niet, want ik wilde toch al naar die opening. Ik had zelfs morgenochtend al bedacht dat ik later zou gaan werken.

Vanavond nog voetbal kijken? Vroeg een vriend via de e-mail. Ajax - Kopenhagen. Wel zin in. Maarja, ik kan niet. Ik zou naar de film, maar ook naar de opening. De film heb ik al afgezegd. Sorry. De opening hoef ik niet af te zeggen, want dat is gewoon een receptie. Voetbal kijken zit er ook niet in. Ik heb vanavond namelijk een sollicitatiegesprek. Of in ieder geval een gesprek met iemand met wie ik graag samen wil werken. Dat blijft toch belangrijk. Werk. En zulke gesprekken kunnen alleen maar 's avonds.

Dus ik heb een date, een halve date, een voetbalwedstrijd en een sollicitant vanavond. Tijd moet je maken. Maar ze zeggen nooit waarvan.

Mathijsen wordt naar verluidt vanmiddag om 17:30 gepresenteerd bij HSV. Sterker nog, hij heeft er al getraind vanmiddag. Ze moesten wel flink betalen bij HSV natuurlijk, daarom ook die 9 miljoen euro. Best wel een hoog bedrag. Maarja, aanvoerder, international en bij HSV hadden ze niemand meer...

En ze zitten in de Champions League natuurlijk.

Gisterenavond waren de vermoedens al groot bij de wedstrijd van Jong AZ, toen Opdam na een uur gewisseld werd, zonder dat de speler of het spelbeeld daartoe aanleiding gaven.

Kijk ook op: http://www.transfermarkt.de/index.html?anz=/spieler/spieler_details.php4?nr=4563

Jouw vrouw, mijn vrouw. TV-programma.Het gaat erom dat je twee weken met een andere vrouw je leven deelt. Dus de huismoeder en de zakenvrouw wisselen van plaats. Dat het fout gaat begrijp je wel. Waarom ze het doen begrijp je niet. De huismoeder geeft zelfs haar eigen kinderen les. Die speelt de hele dag poppenhuisje. De zakenvrouw doet alles samen met haar man. Een goed ge-oliede machine, lijkt het.

Waarom doen ze het? De zakenvrouw pinkt een traantje weg, omdat ze zoveel van haar kinderen mist. De huismoeder gaat meer uit een soort evangelistisch gevoel op pad. Als een missionaris. Zegt ze. Ze zijn gewoon allebei ongelukkig.

De man van de zakenvrouw blijkt echt een hork. Geen wonder dat zijn vrouw ongelukkig is. Wat een rund. Als er iets even tien minuten anders gaat dan hij wil, is het al helemaal fout. Nouja, zo zijn de meeste mannen. De man van de huismoeder is gewoon lui. Hij vindt het al gauw goed. Hij ziet het wel gebeuren. Hij denkt niet meer na. Nouja, zo zijn de meeste mannen.

De uitkomst is dat de ene man meer doet in het huis en dat de andere man meer doet met zijn gezin. Leuke dingen. Wat ik niet begrijp: die vrouwen hadden allang in de gaten dat zij de boel tegen wil en dank draaiende hielden. Maar ze konden het niet zeggen. Ze gingen gewoon door. Hoofd in de wind en doorfietsen.

De meeste mannen vinden dat leuk aan een vrouw. Althans ze hebben niet in de gaten dat alles ze naar de zin wordt gemaakt en denken dat ze gelukkig zijn. Maar ik haat dat aan vrouwen. Niet het compenseren op zich. Dat kan ik in elk mens waarderen. Het is die automatische opbouw van emotioneel krediet zonder dat je het in de gaten hebt. Of zonder dat ze het zelf in de gaten heeft. Onomkeerbaar. En hop, iedereen is ongelukkig.

Nee, geef mij maar iemand met het hart op de tong. Veel makkelijker.

Schitterend. Huntelaar wordt geselecteerd onder het mom dat ie wel kan koppen. Want Van Nistelrooy kan het niet. En Marco doet maar één type per keer selecteren. Dus maar één pure afmaker, dat is nu Huntelaar geworden. Omdat ie dus kan koppen. Dat is ook wel bewezen natuurlijk in zijn eerste interland. Van Nistelrooy kan dat niet. En Marco houdt van spitsen die kunnen voetballen. Daar hoort koppen bij.

Wat zeur je nou over koppen? Zal je misschien denken. Maar het is een trend. Babel wordt gevraagd wat hij vindt van het feit dat hij voorlopig de voorkeur krijgt boven Perez. En ja hoor, hij begint meteen over koppen. Dat moet nog beter. Koppen. Komt natuurlijk ook van Marco, want die heeft hem gevormd. Op De Toekomst bij Jong Ajax. Samen met Van 't Schip. Je moet alles kunnen en je moet beter worden in datgene waarvan Marco vindt dat je beter moet worden. Protesteren heeft geen zin.

Ryan Babel begrijpt waar de macht zit. Van Bommel niet. Van Nistelrooy niet. Davids niet. Seedorf. Ga maar door. Het gaat niet om gelijk hebben. Het gaat om gelijk krijgen. Leer nou maar gewoon koppen.

Oja, Mackaay. Die was ik nog vergeten. Kan hij eigenlijk koppen?

Op de twaalfde verdieping van een pand dat Post CS heet en wat op een steenworp afstand van Amsterdam Centraal ligt, is club 11 gevestigd. Na een bruiloft van de ene collega op strand Blijburg, kwam ik daar terecht. Met een andere collega. Woont in Amsterdam, dus daar kan ik mooi crashen. Het is lang geleden dat ik een tent kwam waar ongeveer de helft vrouw was. In Alkmaar komt dat niet meer zo veel voor. Daar wordt gevochten om elke vierkante meter vrouw.

Zo kon ik gisteren de hele avond dansen. Dat heeft zoveel voordelen. Vooral omdat je niet hoeft te praten. Dat gezeur over leeftijd, werk, studie en andere gezamenlijke interesses. Hoeft allemaal niet. Ik zei ook niets. Ja, ik zei gedag. Maar voor de rest niets. Dansen kan namelijk een gesprek makkelijk vervangen. Je ziet zo of ze humor heeft, je ziet waar ze van houdt, wat ze leuk vindt, of ze slim is, goed in bed, sexy, arrogant, verlegen of wat dan ook.

Ik danste met Marleen. Ik danste met Donna. Marleen was wel een soort van mijn type. Wat mij betreft dan. Ze zag wat ik bedoelde als ik naar links ging en deed dan iets dat erop aansloot, zonder het helemaal na te doen. Eigen willetje. Ze keek me soms wat langer aan. Niet arrogant. Ze kon oprecht lachen als het dansen grappig werd, omdat het overdreven was, of toevallig synchroon. Humor. En er was wel wat contact maar niet lichamelijk. Zeker van zichzelf. Geen emotionele rimram onder de oppervlakte. Scheelt een hoop sletterigheid.

Het duurde tot 5 uur. Ik wilde nooit meer weg. Wel nog een biertje. Toen ik wakker werd was ik oprecht verbaasd over de bank waar ik op lag. Ik zou zweren dat ik in mijn eigen bed lag. Eenmaal weer thuis was mijn koppijn iets heftiger dan ik had gedacht, maar ach. Het is rustig. Het is zaterdag. Zaterdag doe ik niets.

Behalve dan Lowlands kijken. Ik mis het best. Lowlands. Lang niet meer geweest. Ik zag net Iggy Pop. Hoe kom je toch aan zo'n lichaam? Het is net een anotomische les. Wel toepasselijk. Iggy Pop op Lowlands in het Rembrandt jaar (vat je 'em?)

Kijk dan!

De nieuwe ballen waar geloof ik bijna alle eredivisieclubs dit seizoen mee gaan spelen zijn Derby Star ballen. Ik vertrouw die dingen voor geen meter. Waarom? Omdat ik zelf in het doel sta. Het zijn vervelende dwarrelaars. Daar hebben wel meer ballen last van, maar Derby Stars zijn duikers. Ze houden wel de goede richting, ze dalen echter als een gek.

AZ-NAC. Koevermans schiet de bal in de korte hoek. Recht op het been van Zoetebier. Maar die doet wat een keeper moet doen, hij trek zijn been weg en brengt zijn lichaam naar de bal. Helaas, want die bal valt ineens omlaag en Zoetebier duikt eroverheen. Het lijkt een zwak optreden, maar die rottige Derby Star laat hem kansloos.

Nu werd het 8-1, dus niemand heeft het er meer over. Wel over die ene tegengoal. Didulica zal ruiterlijk toegeven dat hij een blunder maakte, anders maken ze hem af in de pers. Hij weet wel beter. Ook die bal daalde als een gek. Blijft een blunder uiteraard. Met een ouderwetse Tango was het echter nooit gebeurd.

'Je moet dat stomme jasje uitdoen hoor, zonder is veel leuker!' Pardon? Okee, het was een mooie meid om te zien, maar om nou meteen te gaan zeuren? Ik keek haar een beetje verbaasd aan, deed mijn jasje uit en keek wat er ging gebeuren. Ze vond het veeel beter. 'Jij werkt zeker in de mode?' vroeg ik een beetje cynisch, maar het kon ook voor bewondering doorgaan. 'Ik ben storemanager', zei ze.

Het spel. Het is stom maar het moet gespeeld worden. Eerst vriendelijk lachen, dan een openingszinnetje en kijken of het klikt. Naarmate de avond vordert worden de openingszinnen botter en de spoeling dunner. Zij is bezet en zij ook. Haar ken ik al, zij is met een vriend van me geweest, zij is stom en die leuke is er niet. Je frommelt er wat sms-jes uit, kijken of er iemand reageert. Je haalt nog een biertje. En dan verder hengelen.

Dat is het vervelendst als je pas vrijgezel bent geworden. Dan heb je de neiging om op te weinig paarden te wennen. Omdat je ouder wordt. Ongewild leg je alles naast een relatiemeetlat. Je bent het gewend. Je bent een goede partner. Dit is niet de bedoeling! Het gaat om aantallen. Het gaat om investeren. Risicospreiding. Daarna moet je elke week blijven komen. Op een gegeven moment is de timing goed en hoppetee, er gaat er zo één met je naar bed.

Is ze mooi? Is ze lekker? Hoeveel heb ik al gedronken? (Erg belangrijk!) Lachen. Praatje maken. Niet te lang (dat is verdacht als je wat ouder bent, ze zal denken dat ze nooit meer van je af komt) en niet te kort (ze zal denken dat je alleen sex wilt en ook al wil zij dat ook, ze moet het vooral niet denken). Daarna terug naar je vrienden. Met bier voor hun allemaal. Je bent een sociaal succes. Ook belangrijk.

Ik kijk in het gezicht van de storemanager. Waarom smeren vrouwen enorme lagen foundation op hun gezicht? Het blijft een slechte huid. En waarom loop je over mijn jas te zeuren terwijl je jezelf niet eens behoorlijk op kan maken? Die poederdoos kan me ineens gestolen worden. Bovendien heeft ze net haar tienjarige relatie uitgemaakt en ik heb verteld hoe die mensen denken. In relaties dus. Die relatie hoef ik met haar niet en iets anders zit er echt niet in.

´Hm, storemanager.. Je bedoelt opperwinkelmeisje?´

Haha, die zat. Ik ben dol op winkelmeisjes, maar zeg het niet tegen iemand die in een winkel werkt! Die zien dat als belediging. Er was weinig risico. Ze heeft immers een relatie van 10 jaar achter de rug en dus heeft ze alleen maar getrouwde en zwangere vriendinnen. Hoef ik ook niet. En natuurlijk een gozer die al 8 jaar haar allerbeste vriend is en die naar schatting met een maand of drie haar bed wel heeft gevonden. Tot haar verbazing. Niet de zijne. Zo gaat het spel.

Je wordt alleen soms zo moe van jezelf.

Heb je het gezien? De eerste interlandgoal van Huntelaar? Hij kan die goal maken door het blok van Mathijsen. De bal draait naar de tweede paal en Mathijsen staat met zijn rug naar de goal een verdediger van Ierland tegen te houden. Niet een beetje ofzo. Nee, met volle overgave. Hij weet dat Huntelaar in zijn rug staat. Hij weet ook dat Huntelaar kan koppen. Van Nistelrooy kan niet koppen. Dus dan hoef je dat blok ook niet te zetten, dan ga je het duel in en wordt het hooguit nog een corner, maar waarschijnlijk een achterbal.

Op Huntelaar kan je rekenen. Dat doen ze bij Ajax en dat bevalt goed. Nu doen ze het ook bij het Nederlands Elftal. Van der Vaart geeft een balletje dat aanvankelijk door de commentator niet op waarde wordt geschat. Die zette zijn oer-Hollandse negatieve commentaar alweer in, maar toen kwam de bal aan. Het is de enige manier om die bal te geven, zonder dat de keeper of de aanstormende verdediger erbij kan. Maar dat betekent wel dat die bal er op techniek in moet worden geschoten. Je moet meer doen dan ertegenaan lopen. Dat kan dus met Huntelaar. Dat is het verschil. Alles wat je doet heeft waarde, daarom doe je alles. Leve Marco!

Wesley Sneijder heb ik trouwens niet gemist. Van Bommel ook niet. Van Bronckhorst wel een beetje, want in de mandekking was De Cler goed, maar om nou uitballen in de voet van een tegenstander te gooien?

Haar. Toen ik 19 was, had ik lang haar. Echt lang haar. Tot op mijn kont. Toen ging ik studeren op een school voor rijkeluiszoontjes. 'Dat haar raak je wel kwijt' klonk het uit de bekakte keeltjes van idioten die zich preases en ad actus noemden in plaats van voorzitter en eeeh... Niet dus, dacht ik bij mezelf. Dat klopte, want 5 jaar later had ik mijn diploma-uitreiking. Met mijn haar los over mijn nette pak. Verschrikkelijk natuurlijk, maar toch legendarisch.

De laatste jaren heb ik 'een kapsel'. Je went eraan. Zo zit mijn haar. Iets langer in mijn nek, voor de rest heel erg kort, behalve bovenop, daar zit een ongelijk stekelbed. Zo'n laffe voetballershanekam. Maar daar word ik ook gek van. Saai gedoe. Het is trouwens vooral sinds mijn coupe voor voetballerskapsel wordt uitgemaakt, dat ik niet meer wil. Okee, ik ben wel een voetballer, maar het zint me niet. Het is tijd om te luisteren, voordat ik weer 5 jaar eigenwijs ben met een belachelijk imago als resultaat.

Dus ik laat het groeien. Mijn laffe hanekam werd een flinke en dat is ook niks. Nu plak ik het elke dag in een scheiding. Coupe Russische Schaatser. De één vindt het leuk 'wat zit je haar leuk!', de ander vindt het niets 'dat andere pastte veel beter bij je'. Weer iemand anders vindt me lijken op een Monchchichi aapje. Zie je het voor je? Ik vraag wat ze vindt en ze zegt Monchchichi aapje. Wel leuk dat ze niet meer kon stoppen met lachen. Dat wel. Mooi is dat. Van voetballer tot Monchchichi aapje.

Weet je wat dat is? Een Monchchichi aapje? Dat is een soort Ewok. Ewoks zijn beertjes met mensengezichtjes uit Star Wars films. Monchchichi aapjes zijn speelgoedbeesten met een plastic gezicht en vooral veel haar. Kijk maar eens hier:

klik

Dus eeeh tsja. Wat nu?

Of die kozijnen ook weg konden. En het glas. De afvoer, de wc, de douche. De hele badkamer op de eerste verdieping. Het parket. De laminaatvloer. De brandtrap, het balkon. Zelfs de schoorsteen. Alles is weg of beter gezegd; het ligt in keurige puinhopen verspreid over mijn dakterras, mijn keuken en de andere kamers. Maar wat een ruimte.

De laatste beslissing was de laminaatvloer. Op mijn nieuwe slaapkamer ligt een oude laminaatvloer. Met een paar gleuven erin. Dat komt omdat het vroeger drie kamers was. Nu is het één kamer. Ik wilde het laminaat laten liggen. De gleuven opvullen en wit schilderen. Dat was het plan. Niet teveel in één keer doen, want anders houdt het verbouwen nooit op. Maar nee. Die vloer gaat er toch maar uit. Er liggen twee ondervloeren en een tapijt onder. Dat vinnik eigenlijk een beetje viezig. Dus weg maar met die zooi. Ik neem wel een tapijt.

Rood tapijt. Dieprood. Dan schilder ik de muren zachtjes en maak ik in het houtwerk hier en daar ook rode accenten. Van mijn zus kan ik misschien zwarte velours gordijnen overnemen. Dan is het lekker donker als ik dat wil. Ik geef toe, het wordt een beetje een hoerenkit. Maar wel een hoerenkit met stijl. Voor de volledigheid zou ik nog wel een enorm aquarium in mijn slaapkamer willen zetten en twee witte porseleinen honden. En misschien wel zo'n museumhekje met gouden metalen paaltjes en een dik rood touw ertussen.

Totdat ik een vriendin krijg natuurlijk, dan wordt alles weer keurig gebroken wit.

'Scheringa verdient een standbeeld'. Zo stelt Johan Derksen in zijn laatste column in de VI (nr 32). Want hij heeft heeft immers van AZ een topclub gemaakt. Dus nu hebben we vier topclubs. In hetzelfde nummer van VI staat een reportage over de opening van het DSB stadion. 'Niemand klaagt, iedereen geniet', aldus de reporter. Zou Scheringa ook Derksen en de VI in zijn zak hebben zitten?

Zou best kunnen natuurlijk, want Johan moet een blaadje vullen en een tv-programma. Vooral dat tv-programma is niet meer wat het geweest is en nu AZ belangrijk wordt, kan hij wel een paar voorkeurslijntjes gebruiken. Het halve Nederlands elftal speelt immers in Alkmaar. Derksen doet lief.

Het was namelijk niet zo schitterend in het nieuwe stadion. De bosjes supporters kwamen klagend langs de terrassen. Geen eten, geen drinken en nergens kan je zitten. De stoeltjes zijn voor kabouters en de openingsceremonie leek helemaal nergens naar. Bovendien hebben ze een kansloze wedstrijd verloren. Opvallendste opmerking op het terras: 'Die Hork (Edwin Vork, stadionmanager) wil alleen maar geld verdienen. Van Rijnsoever (commerciële zaken) wil graag de oude gezelligheid terug, maar die mag niets zeggen.'

Net als Derksen, die mag kennelijk ook niet zoveel zeggen. Anders komen Luirink en Schaars nooit meer naar zijn programmaatje. Scheringa verdient geen standbeeld, hij verdient gewoon veel te veel geld. Hugo Borst heeft daar weleens kritisch over gedaan in Studio Voetbal. Dat zou Derksen niet meer durven.

'Ik zal de vloek wel opheffen.' Zei de vrouw die de eigenaar is van de winkel onder mijn nieuwe huis. Zij heeft vroeger in mijn huis gewoond. 'Schitterend huis!' zei ze. 'Mooi, licht, ruim. Daar zal je heerlijk wonen.' En nog meer verhalen over de binnenstad en daar wonen. Dat er 's nachts brommers door de straat knetteren en dat je de Waegtoren kan horen klingelen. 'Daar moet je tegen kunnen.'

Ik belde haar om eens kennis te maken. Waar ik nu reeds acht jaar woon spreek ik helemaal nooit met iemand. Slechte start en nooit meer goedgekomen, dus nu zet ik mijn beste beentje voor. Bovendien moeten we samen even een opstalverzekering afsluiten, zodat alles gedekt is. Anders is het ook zo lullig. We hebben meteen maar het schilderwerk voor volgend jaar doorgenomen. 'Heerlijk huis. Echt heerlijk. Kan niet anders zeggen. Daar zul je heel gelukkig worden. Er zit heel veel liefde in dat huis.'

Mooi zo, dacht ik. Liefde is altijd goed. 'Maarreh, wat is dat met die vloek?'

'Nou, na mijn scheiding lag ik in de clinch met mijn man en toen moesten we het verkopen. Dat wilde hij. En toen heb ik het vervloekt.' Hm, dacht ik bij mezelf, de vorige bewoonster is er inderdaad goed ziek geworden. Dat zei ik ook. 'Die vorige mevrouw is anders goed ziek geworden.'

'Ja' zei ze 'Daarom hef ik hem ook op. Die vloek.'

'Gelukkig maar.' zei ik.

Ik dacht het echt hoor. Gelukkig maar. Niet dat ik erin geloof, maar dat heb ik met liefde ook een beetje. Je weet nooit! Je kan toch maar beter in een onvervloekt huis wonen. Veel gezelliger.

'Ik heb je jas in het wedstrijdsecretariaat gelegd, zie je zo in de stad.'

'Wedstrijdsecretariaat'

Hij herhaalde het nog maar eens om aan te geven dat het terras nog wel haalbaar was. Als je echt dronken bent kan je zo'n woord wel vergeten. Toen was het een uur of drie. Tegen een uur of vier stonden we naar Ellen ten Damme te kijken. Op het terras. Wat een vrouw! Iedereen vindt altijd iets van Ellen ten Damme. Te sterk, te kaal, te raar. Te. Ze is te. Ik vind van niet. Ellen ten Damme zou ik zo mee trouwen. Of het nou een half jaar, 3 jaar of de rest van mijn leven duurt. Geeft niks, ik zou het zo doen. Ze heeft nu een Duits repertoire. Van Marlène Dietrich tot Nena. Ze speelt viool. Ze staat op haar handen. Ze zingt lekker. Dat bedoel ik. Zo'n vrouw kan je tenminste bewonderen.

Maarja, het optreden duurt niet zo lang, dus na 40 minuten bewonderen houdt het op en is er nog een hele middag en avond terras te gaan. Kiezen. Of je gaat naar huis en valt bijna meteen in slaap van de 5 biertjes die je in de zon hebt gedronken. Of je blijft. Doe mij maar een roseetje. Of twee. Gezellig hè? Morgen werken. Overmorgen begint de aannemer in mijn huis. De hele week afspraken buiten de deur. De voorbereiding is begonnen. Hard trainen. Geen rust deze week. Je zou zeggen, ga vast naar bed. Lekker slapen. Ben je ook uitgerust. Nee hoor. Doe mij nog maar een glaasje rosé. Daar heb je Kong. En Japie. Kom er lekker bij zitten. En de eerste glazen vallen van tafel. Dat maak je namelijk nooit mee. Rosé op terrastafeltjes zonder dat de glazen minstens één keer omdonderen.

'Wdestjidsercetrariaat'

Gaat niet meer. Nog een roseetje?

Lekker. En dan dromen van Ellen.

Of ik weleens cyberseks heb gehad? Ik kan me de laatste keer dat ik seks heb gehad niet eens herinneren! Laat staan cyberseks. De vraag kwam van een redactrice van Cosmopolitan. Niet uit interesse hoor, of misschien wel. Maar het was hoe dan ook voor een rubriek.

Cyberseks heb ik - denk ik - nooit gehad. Ik weet het niet zeker, want ik heb weleens een soort van dubieuze conversatie gehad op msn. Maar of dat seks was? Het voelde in ieder geval niet als seks. Het voelde als eigenlijk geen seks. Dus vooral frustrerend. Seks is sowieso frustrerend. Ik heb over mijn seksleven nogal te klagen. Zal ik dat even doen? Komt ie.

Ik ben van de conversatie, ik praat met je en ik ben geïnteresseerd. Fout. Vrouwen willen niet praten, althans niet met zinnen. Interesse betekent dat je een relatie wilt. Echt! Ik heb laatst eens flink doorgezakt. Gezellig, leuk, ongedwongen. Lekker ouwehoeren. Daarna naar huis. Geen seks. Was ook nergens voor nodig. Dacht ik. Komt wel. En de feedback een paar dagen later? Ik was verdacht. Zoveel interesse, dat is niet normaal hè. 'Jij wilt zeker een relatie.'

Ik ben in de war. Die indruk maak ik dus. Je kan beter een vuurpijl uit je reet afsteken dan vragen naar wat iemand bereiken wil in haar leven. Dan ben je namelijk ineens een 'vriend'. En als we met elkaar naar bed gaan 'is alles anders'. Dan is het ineens zonde van de vriendschap. 'Zo is het toch ook goed?' Gedwee knik ik ja. De zoveelste gesprekspartner opgeduikeld. Leuk.

Een week later komen de verwarrende boodschappen. 'Blijf je nog even?' vraagt ze. Wat wil ze nou? Lekker praten? Lekker neuken? Ik kan het niet thuisbrengen. Als ik blijf zitten lig ik veel te laat en dronken in bed. Onverstandig. Als ik blijf en ga praten wil ik een relatie, maar als ik avances maak ben ik weer 'net als al die andere mannen'. Ik ben afgehaakt. Ik begrijp er niets van.

Vrouwen gaan het liefst naar bed met idioten die hen voorliegen. Interesse is verdacht. Geëmancipeerde mannen, daar kunnen ze niks mee. Vrouwen hebben de afgelopen 40 jaar heel wat ingehaald, maar wij zijn kennelijk stil blijven staan. Wij lopen de hele dag willoos onze lul achterna. Tenzij we verliefd zijn. Dan doen we romantisch en galant. We voeren een gesprek zonder zinspelingen op eventuele verwachtingen in de slaapkamer verderop. Oei. Opletten. Voor je het weet kom je niet meer van die gozer af!

Het één sluit het ander uit. Vrouwen hebben weliswaar 40 jaar vooruitgang geboekt, maar seks heeft nog altijd een enorme impact. Goede gesprekken en seks? Dat kan niet. Dat bestaat niet. Alleen seks kan wel, maar als je daar nog een dosis interesse bij optelt kan het eigenlijk niet. Of ze huilt een paar nachten haar kussen nat omdat ik geen relatie wil en is alles inderdaad anders. Nou, aan mij ligt het niet.

Cyberseks is eigenlijk geen seks. Dat heb ik elke dag.