Seelaavie

Vier tapijtleggers schudden misprijzend hun hoofd terwijl ze naar de vloer van mijn nieuwe slaapkamer staren. 'Wat voor ondervloer had je in gedachten?' Weet ik veel, ik wist alleen nog dat het grijs was. 'Dat grijze' Dat was dus niet goed. De verkoper van de tapijtwinkel was 's-avonds bij mij langs geweest nadat hij had gezegd dat alle andere tapijtverkopers natuurlijk goedwillend waren, maar toch echt wel inferieure spullen leverden. Hij was komen kijken en had offerte gedaan. Die rol tapijt krijgen we wel naar boven langs die trap en u moet zus en zo ondervloer hebben. Ik geloofde er niets van. Dat tapijt kan echt die trap niet op, tenzij je er iets op verzint. Maar goed. Dat zien we later wel dacht ik.

Later was dus zojuist. Met die vier misprijzende mannen. Ze moesten terug naar het magazijn. Haha, om de rol tapijt in de lengte op te gaan rollen zodat ze hem straks met zijn zessen(!) omhoog kunnen tillen. En ze gaan een andere ondervloer halen. Die wel goed is. Zelfs verkopers van kwaliteitswinkels kan je niet vertrouwen. Wat een prutser. Gelukkig werken kwaliteitswinkels wel met kwaliteitstapijtleggers. Aan de verkopers heb je niks. Aan de leggers wel. Dus straks zullen we weleens zien of het ze lukt. Ik vind het wel geinig, mooi verhaal voor later.

Oh! de telefoon. Daar zal je ze weer hebben.

update!

Stel je mailt iemand. Dan hef je aan. Dus er kan in een mailtje staan: Hi Peter. Dan vraag ik me af of je ook hi bedoelde. Dus omdat het gewoon hip engels is of dat je Hoi Peter typte, maar de o is niet goed doorgekomen. Dat heb ik altijd, dat ik Hoi wil typen, maar dat er Hi staat. Dat is jammer, want Hi staat veel leuker, dus kan ik beter altijd Hi typen in plaats van Hoi. Maar ik typ nu eenmaal altijd Hoi. En ik typ groetjes aan het einde van een bericht. Maar groetjes staan een beetje zoetjes. Soms typ ik dan gewoon later! of mzl. Waar maak je je druk om zal je denken.

Tsja, ik heb genoeg te doen, daar ligt het niet aan. Het komt zo. Van het weekend heb ik last gehad van msn-stamelen. Ik dacht dat ik met getypte tekst redelijk uit mijn woorden kon komen, maar soms dus niet. Live heb ik dat probleem wel vaker. Zo kan ik bijvoorbeeld zeggen 'nou dan heeft ie eindelijk echt wat te mopperen' op het moment dat iemand me vertelt dat haar vader ongeneeslijk ziek is. Als ik het dan gezegd heb denk ik sjee, dat is best wel dom om dat te zeggen. Maar ja, we maakten altijd grapjes over haar mopperende vader en we hielden allebei van zwartgallig en cynisch zijn. En toen had ik het al gezegd. Ze werd heel kwaad.

Stamelen. Zo was er eens een bloedmooi meisje die in Alkmaar werkte. Ze verkaste naar Amsterdam, waar ze in een café werkte, waar ik met een vriend wat ging drinken. Toen ze bij ons tafeltje kwam zei ik alleen maar rare dingen. Beleefd maakte ze een praatje, maar ik zei alleen maar dingen als na, jee en gropje koffie. Of allerlei zinnen die ik helemaal niet wilde zeggen, maar die er al uit waren voor ik het wist. Alsof je naast je tafeltje staat en jezelf ziet praten en dat je je plaatsvervangend schaamt voor wat je in godesnaam uitkraamt. Probleem is wel dat je plaatsvervangend jezelf bent.

Net als met msn. Je typt een zin waarvan je denkt hm, dat is eigenlijk niks. Daarna druk je op enter en je denkt, ja dat is niet eigenlijk niks. Dat is zeker niks. Behalve dan een gat in de markt, want als ik niet kan msn-en dan kunnen anderen ook niet msn-en. Als je nou als onderdeel van relatieplanet ook Cyrano services biedt. Voor mensen die best live een gesprek kunnen voeren, maar niet kunnen msn-en. Dan kunnen die een soort Cyrano de Bergerac inhuren die even voor je gaat msn-en. Goed plan toch? Cyrano de Messenger?

Nah. Nee, tis toch maar niets. Cyrano is meer voor slappe zakken. Nog slapper dan hoi en groetjes.

Ik ga weer offertes maken, want vanavond moet ik een IKEA keuken in elkaar zetten, dus ik moet op tijd klaar zijn.

Volgens mij zit er een junk in mijn tuin. 's-Nachts dan hè. Ik heb een love seat achter in mijn tuin staan. Althans zo noemde mijn zus het toen ze mijn tuinsetje 2 jaar geleden zag staan. Samen met mijn toenmalige scharrel had ik het net gekocht in een tuincentrum hier uit de buurt. Dat was misschien toch wel een teken dat ik samen met een vrouw iets voor mijn tuin kocht, moet ze gedacht hebben. De werkelijke reden was dat ze van de andere kant van het land kwam en altijd minstens een heel weekend 'overkwam'. Natuurlijk lig je dan veel in bed, maar daarnaast ga je vreemde dingen doen, zodoende kwam ik een tuincentrum terecht en ook een museum bijvoorbeeld.

Nou goed, het tuinsetje bestaat uit twee stoelen met-een-tafeltje-ertussen. Aan elkaar vast dus. En dat staat nu in mijn achtertuin. Zomers zit ik daar wel eens met een vriend of met een vriendin. Fikkie steken, want ik heb ook een vuurkorf. Er gaat niets boven fikkie steken. In het vuur staren en nadenken. Af en toe een glaasje rosé. En junks hebben ook tijd voor bezinning nodig nietwaar. Dus er is er één die weleens 's-nachts in mijn tuin komt zitten.

Zo te zien heeft hij alleen lucifers waarmee hij in weer en wind zijn cracklepel moet verwarmen, dus het vergaat van de lucifers in mijn achtertuin. Allemaal lucifers, een leeg blikje, wat zilverpapier en een paar sigaretten. Zo ziet het er 's-ochtends uit. Meer rommel maakt hij niet en ik begrijp hem wel. Het is een beschut plekje waarvandaan je goed kan luisteren naar de sirenes in de verte en de wind in de bomen. Het is waarachtig een rustig plekje, midden in de stad. Misschien heeft hij wel autoradio's in mijn tuin begraven. Hij houdt in ieder geval de katten weg.

Gisteren waaide mijn poort steeds open. Van die storm ineens. Toevallig had ik een zak metselzand in de tuin liggen. Die heb ik toen voor de poort gezet. Heel even moest ik aan mijn junk denken. Hij kan er zo niet in, dacht ik. Maarja, dan zoekt hij maar een andere tuin. Vast een veel minder goed plekje. Zonder plastic flamingo bijvoorbeeld, want die heb ik ook. En druiven.

Valt vast niet mee om junk te zijn.

De klad zit erin. Een jaar geleden was ik aan het daten en ik geef toe, dat geeft toch een andere energie. Het is allemaal wat spannender. Je leeft er naartoe. Dan heb je eigenlijk niet door dat er in november gewoon geen moer te beleven valt. Ik moet nodig weer aan de date. Maar ik ben kieskeurig.
Bijvoorbeeld: Om één of andere reden doe ik het meer dan gemiddeld goed bij leraressen. Het afgelopen jaar heb ik vier keer een date gehad met een lerares. Is dat nuttige informatie? Ik weet het niet. Het lijkt me toevallig allemaal. Misschien is het omdat leraressen een vrij toegewijd leven hebben. Je moet toch maar elke dag heel wat problemen het hoofd bieden voor een kutsalaris, dus je straalt dat uit. Ik denk dat ik onbewust wel erg gecharmeerd ben van de combinatie van toewijding, een groot hart en die hunkering om ook eens wat terug te krijgen. Leraressen geven veel weg hè, van zichzelf. Dus die willen ook weleens wat. Het is maar een theorie.

Bijvoorbeeld: Om één of andere reden verlies ik de strijd om de gunst van de vrouw meer dan eens van haar poes. Ja, die met een kattenbak. Serieus. Jaloerse krengen zijn het. Eén teentje buiten boord en jawel hoor, de wraak van de poes, omdat zij die deken met haar wil delen. Als dat rotbeest niet al de hele tijd op het bed springt en mijn sexconcentratie verknoeit, dan loopt ze wel opzichtig door de kamer en haalt allerlei capriolen uit om haar baasje maar gunstig te stemmen. Dat werkt. 'Hihihi, moet je nou kijken, hij is in de la geklommen. Poekie? Doe es niehiet. Ja, kom maar.' Grmbl, donder op! Alle hartstocht weer verdwenen.

Bijvoorbeeld: Om één of andere reden raken de niet-leraressen met een leuke poes ongenadig aan de giechel, juist op het moment dat giechelen een reeds gepasseerd station hoort te zijn. Ben ik een beetje duidelijk? Dus als de serieuze romantiek begint, schrikt ze zich een hoedje. Wil ik dit wel? Waardeert ie me wel? Wat moet ik met hem? En nog een miljoen onzekerheden waar ik alleen maar naar kan raden. Het is alsof je een onwillige baby in haar rompertje probeert te proppen (jaja, ik pas ook weleens op mijn neef en mijn nichtje). Hopeloze afknapper. Wel of niet, denk ik dan, ik ga je echt niet dwingen.

Tot slot al die keren dat ik helemaal niets doe. Geloof me, dat gebeurt nog veel vaker. Want ik ga heus niet altijd als een hitsig hormoonkanon aan je zitten voelen. Als ik niks doe, word ik helemaal niet begrepen. Dan is er iets mis met me. Vooral zelfverzekerde vrouwen knappen op je af, want hun conclusie is dat je verlammend verliefd bent en niets durft te doen. Waar ze nou net niet op zat te wachten.

Zie je wel? Hartstikke kieskeurig. Geen leraressen, poezen of gegiechel. En als ze geen open boek is, haak ik helemaal snel af. De klad zit erin.

Weet je wat? Ik neem gewoon een poes! Laat die dates maar zitten.

Nou dat zit wel goed hoor, met Ruud. Eventjes bij Holland Sport precies uitgelegd wat hij bedoelde met zijn woorden in De Volkskrant destijds. Hij heeft niet bedankt voor oranje zoals Van Bommel, hij denkt dat hij er in het volgende gesprek met Marco misschien wel uitkomt, hij uitte zijn bewondering voor Seedorf die twee-en-een-half jaar zijn mond heeft gehouden ondanks dat hij steeds maar niet werd geselecteerd, hij had het bewuste interview misschien niet moeten geven en hij speelt helemaal niet niet meer onder Van Basten, dat dacht hij. Zo voelde het.

Ruud is een gevoelsmens hè. Als Ruud van iemand houdt dan zegt hij dat onomwonden. Dus in het begin is alles altijd te gek en daarna snap je er niks meer van. Want Ferguson zet hem net zo makkelijk aan de kant als Van Basten. Terwijl hij ooit voor ze door het vuur ging. Nou goed, dat is ook wel charmant. Typisch temperament van talentvolle mensen.

Tot slot nog even een eerbetoon aan het doelpunt dat Van Basten in '88 achter Dassajev schoot, van Ruud en Wilfried de Jong. Het doelpunt dus, niet de persoon Van Basten. Zo lachen Wilfried en Ruud naar elkaar. Hahaha. Ja ammehoela, denk ik dan. Je wilt gewoon terug. Ik vind het best hoor. Is ook goed voor Klaas Jan. Misschien moet het toch maar zonder Dirk. Maar als je dat wilt zeg dat dan gewoon.

Ga nou niet in een tv-programma zeggen dat Van Basten moet zeggen wat hij bedoelt als je zelf ook niet zegt wat je bedoelt. Anders gaat Van Basten straks zeggen dat hij vindt dat Ruud gewoon moet zeggen dat hij wel weer terug wil en dat hij niet met een Seedorf-achtig charme offensief moet aankomen.

En dan moet Seedorf weer zeggen dat hij gewoon zichzelf is en dat het geen charme offensief was en dat moeten we weer naar Theo van Vitesse kijken. Of Theo van Feyenoord.

En niemand zit op Theo te wachten Ruud, dus zeg wat je bedoelt!

Ik ben een jaar of vier geleden lid geworden van de SP, omdat ik Marijnissen een sympathieke kerel vond, waarvan ze zeiden dat hij het enige onderbouwde antwoord op Pim Fortuyn had. Natuurlijk kan ik wel beweren dat ik mijn eigen mening heb gevormd, maar ik ga vooral een beetje de media achterna. Wie leest er nu echt de partijprogramma´s door? Nou, ik niet. Ik snap nooit wat ze bedoelen. Ze stellen altijd van die stomme retorische vragen. Wilt u een veiliger Nederland? Vindt u onderwijs belangrijk? Is integratie noodzakelijk? Ja natuurlijk vind ik dat, domme vraag.

Marijnissen is nog steeds wel een aardige kerel, maar hij heeft een veel te grote partij nu. Dat vind ik niks. Dat wordt compromissen sluiten en gerommel op de partijburelen. Dus ik ga mijn lidmaatschap opzeggen. Dit jaar wordt het de Partij voor de Dieren. Vegetarisch ben ik niet, biologisch eet ik lang niet altijd. Overwegend niet zelfs. Maar dat maakt niets uit. Het gaat niet om de keuze die ik maak, het gaat om structurele verbetering van het lot van dieren als opstapje naar betere samenleving. Als ik het druk heb, of boos ben, of onverschillig. Als ik dronken ben, verdrietig of uitgelaten. Als ik gewoon iemand ben als ieder ander en ik let een keer niet op wat ik koop in de supermarkt, snackbar of kantine. Dan wil ik gewoon dat de boel een beetje goed geregeld is. Daar gaat het om volgens mij.

Zelf ben ik veel te lui en egoistisch om voortdurend op te letten wat ik wel en niet in mijn mond stop. Ik zal erop gaan letten. Aanstaande woensdag stem ik op de Partij voor de Dieren. Daarna ga ik de boel omgooien. Die kiloknaller varkenslapjes van varkens uit de varkensflat die als biggetje zonder verdoving zijn gecastreerd, laat ik me niet meer in mijn mik schuiven. Want ik geef eerlijk toe dat het me niets doet. En dat is eigenlijk een beetje raar. Knuppelzeehondjes en harpoenwalvissen waren mijn gehele jeugd bron van verdriet, verontwaardiging en machteloosheid. Mijn plakje ham ligt zo verschrikkelijk ver van de ellende van het beestje af, dat ik er geen enkele notie van heb. Ik vind die ham gewoon lekker. En het nut van walvissen ontgaat me ook. Het wordt hoog tijd dat ik weer een beetje ontvankelijk word voor dat soort ellende. Daarna kan hongerend afrika ook weer op mijn sympathie rekenen.

En hee! Ik ben geen slecht mens hoor. Misschien wat al te eerlijk. Want kan het jou wat schelen? De walvis of zeehond? Of vind je alleen de beelden vervelend?

Zes van de tien stellen doen het nooit tot hooguit eens per week. Een berichtje in de Volkskrant vandaag. Ongeveer de helft van alle mannen en vrouwen vinden dat ze te weinig sex hebben. Zie je wel, dacht ik toen ik het las, dat was natuurlijk te verwachten. Er is zo verschrikkelijk veel sex te krijgen en te zien en in zoveel variaties, dat je er gewoon van afstompt. Je moet zoveel doen. Het moet zus en het moet zo, het moet gevarieerd, goed, teder, intiem, maar wel flink en stevig. Je moet er ook over praten en eigenlijk moet je het ook filmen en met je vrienden delen. Daarnaast moet je er om de haverklap over lezen. Iedereen lult maar over sex. Reality TV.

Maar je moet ook nog sociaal succesvol zijn. In je werk, in je sport. Je moet ontspannen. Koken, je kinderen opvoeden, stemmen, op bezoek bij familie. Het is allemaal niet bij te houden. En mensen zijn lui hè. Laten we wel zijn, aan sex hangt over het algemeen een andere persoon vast en het is een heel gedoe om daar een sexleven mee te hebben, want daarvoor moet je op zijn minst afspreken, tijd maken, aandacht geven en omdat het heel onhandig is om almaar mensen op te duikelen in de kroeg, zoek je toch een beetje vastigheid. Vroeger. Want toen moest je vieze boekjes bij je plaatselijke boekhandel halen van de bovenste plank en dan wist op zijn minst de verkoper dat je een viezerik was. Dat is niet meer zo.

Je logt in op internet en je kan gratis alle sex bekijken die je wil. Zelfs veertig procent van de vrouwen bekijkt weleens erotisch materiaal. Vrouwen masturberen tegenwoordig ook veel, 18% minstens 1 keer per week, 1 op de vier vrouwen gebruikt sexspeeltjes en diezelfde 18% gebruikt minstens 1 keer per maand porno. Eén op de 66 vrouwen heeft een overmatige behoefte aan sex. Het klinkt allemaal als een natte jongensdroom. Niets is minder waar. Al die vrijheid maakt het saai en oninteressant. Als je 25 bent heb je het hele repertoire al gehad met een bedpartner of twintig. Gelukkig maar, dan kan je je richten op je werk.

Je kon erop wachten. Sex is gewoon een schapproduct geworden. Boter, kaas, eieren en sex. Over een jaar liggen de Tarzans bij de drogist en in de supermarkt. Dan koop je zo'n ding gewoon tegelijk met een nieuwe afwasborstel, want ze slijten net zo snel. 'Zullen we effe?' zegt zij tegen hem en hij zegt 'oké'. Hij stapt uit bed en gaat achter zijn computer zitten met een washandje, zij haalt de Tarzan uit het nachtkastje. Een kwartiertje later en een min of meer gezamenlijk orgasme verder kruipen ze lekker tegen elkaar aan. Lepeltje, lepeltje. Intimiteit is veel makkelijker zo. Sex veel minder vermoeiend zonder al die onzekerheden.

Het is met sex als met fast food. Al dat eten geeft vette mensen. Je kiest voor de makkelijke weg. Over een jaar of tien hijs je jezelf in een rubber pak om via de computer niet-van-echt-te-onderscheiden sex te hebben met een celebrity naar keuze. De zo onontbeerlijke proteïnen die de uitwisseling van lichaamsappen met zich meebrengt en die je leven aantoonbaar verlengen neem je tegelijk in met je dagelijkse vitaminen. Moeite doen om iemand te versieren en te leren kennen? Ik lijk wel gek. Ik heb 23 alter ego's online, een rubber pak en alle sex die ik maar kan bedenken.

Leve de sexuele revolutie!

Wie kon Marco anders kiezen?
Nu met Wesleys manke poot
Er is leven
Er is leven
Na de dood

Als jong AZ tegen Genemuiden speelt moeten we met entreekaartjes het trainingscomplex op. Het hele sportpark zit vol met onverstaanbare mensen. 'Moeten ze tegen Rowwen heze ofzo?' merkt iemand op. Want in Noord Holland verslijten we elk accent voor een Limburgs accent, ook al ligt Genemuiden in Overijssel. Of Gelderland. Ze zijn in ieder geval erg uitgelaten. Jong AZ speelt met 8 contractspelers, Genemuiden maakt geen kans. Het doet er weinig toe.

Een dag eerder was het centrum van Alkmaar overbevolkt met geel zwart geklede Limburgers die vrolijk zongen dat AZ een pak slaag zou krijgen. Eerst dacht ik dat ze van Roda JC waren, maar goed dat denken Noord Hollanders nu eenmaal als ze een Limburgs accent horen. SV Meersen kreeg flink op zijn donder. Doet er ook niet toe. Een Meersense bandzanger had een kroeg in het centrum afgehuurd. Daar was het gezellig.

In de kleedkamers staat een sponsorbord waar Louis van Gaal wordt geïnterviewd na afloop van Jong AZ Genemuiden. Iedereen staat er stilletjes omheen, behalve wij dan natuurlijk want bij voetbal hoort keten en dus loopt iedereen in de kleedkamer te schreeuwen tot ergernis van de stewards. Haha. Nog even een foto van jezelf voor het sponsorbord. En nog een paar biertjes in de kantine.

Mijn punt? Bekervoetbal is schitterend. Talpa zendt alles uit, ook dat is een goede zet. Bekervoetbal is back to basics. Underdogvoetbal. Liefhebberij. Winderige velden. Oude kleedkamers. Roestige velden. Een steiger met een camera en een zendmast in de herfstwind met daaronder een tent met koffie en broodjes worst en 500 uitgelaten mensen die 3 of 4 uur achter hun club aanrijden om te veel te drinken en in de pan gehakt te worden.

Leve de beker!

'Koppie thee?' Ja, dat leek me lekker. Ik maak mijn veters vast los, maak het me gemakkelijk op de bank en zoek de afstandsbediening. Televisie is namelijk altijd welkom, ik hou van televisie. Mijn televisie staat altijd aan, maakt niet uit wat ik aan het doen ben. Jammer dat je op vrijdagnacht om drie uur niets anders ziet dan ontblote vrouwelijke en vooral smachtende singles die je kan sms-en. Sms je postcode naar huppeldepup en kom direct in contact met een leuk meisje. Altijd een meisje. Dat maakt het ongeloofwaardig. Het is nooit een jongen. Alsof er allerlei meisjes zijn die op wonderbaarlijke wijze weten waar ze zich van te voren moeten opgeven om sms-jes te ontvangen die jongens 's-avonds sturen naar aanleiding van dubieuze commercials.

Het lijkt een beetje op dat sinterklaasgevoel wat je hebt als je er net nog in gelooft. Je voelt aan je water dat het niet waar is, dat die volwassenen meer weten. Er komen geen mensen door schoorstenen met kadootjes in ruil voor een liedje en een winterpeen. Dat past niet eens. Maar je negeert je twijfels en zingt uit volle borst. Wat kan het schelen? Er zitten kadootjes aan te komen. En beter nog: pakjesavond!

'Heb je je schoenen uitgedaan? Je mag echt niet blijven slapen hoor!' Zucht. Waarom nou weer niet? Ze kijkt me veelbetekend aan.. oja, het is de onthouding. Ze had het gezegd.. Onthouding is de paniekreactie van elke mens om van dat schuldgevoel af te komen. Nooit meer drinken als het een keer te erg is geweest, je kent het wel. Werkt voor geen meter. Je kan beter gewoon een beetje oppassen. In één keer stoppen is meer iets voor verslaafden. Vrouwen doen dat met sex. Als een man sex heeft denkt ie meer! Meer sex. Met meer vrouwen en op een heleboel manieren. Vrouwen denken anders. Die hebben sex en denken ojee. Ik had sex en ik ben niet verliefd, nu ben ik een slet, dat wil ik niet. Weet je wat? Ik heb nooit meer sex! Alleen nog met de ware.

Maar ik begrijp het niet. Ik zit daar een koppie thee te drinken, we zitten tegen elkaar aan, praten nergens over en flikflooien wat. Hoe kom ik daar? Omdat zij me uitnodigt (of niet tegenhield, wat je wilt) en als je een man in je huis uitnodigt ga je ervan uit dat hij met je naar bed wilt. Okee, ze waarschuwde wel dat het er niet inzat, maar goed als je eenmaal boven bent, valt dat vaak nog maar te bezien.

Vrouwen geloven nog steeds in sinterklaas, maar ze noemen hem 'de ware'. Ondertussen flirt ze en vrijt ze wel met je, maar geen sex! Flirten en vrijen is als je schoen zetten en pepernoten eten, maar de uiteindelijke climax - pakjesavond - wordt bewaard voor die ene goede heilige man. Haha, nouja, ze heeft misschien wel gelijk. Ik trek mijn schoenen aan en ga naar huis, kruip in bed en doe de tv aan. 'Sms je postcode voor een spannende sexdate!'

Jaja..

Sinterklaas bestaat niet.

Bijna, maar nog niet helemaal. Volgende week is de schilder klaar, de week erop komt de vloerenlegger de vloer schuren, lakken en bijleggen. De week daarna komt de keuken en het tapijt voor mijn slaapkamer. Aangezien ik een oud pakhuis ga wonen spreekt het aantal vierkante meters van mijn slaapvertrek heftig tot de verbeelding bij de tapijtverkopers. Eerst leiden ze me rond en laten het gebruikelijke gebroken wit zien en de aanbiedinkjes. Zo van 'Kijk eens meneertje'. Ik zie er namelijk niet uit als iemand die een slaapkamer heeft van 44 vierkante meter. Ik zie eruit als iemand die een bovenwoning heeft en een eerlijk beroep. Als ik zeg dat het om 44 meter gaat, staan ze me verbouwereerd aan te staren.

'Alléén slaapkamer?'
'Ja'
'Dus het wordt niet ook voor wonen gebruikt?'
'Eeeh ja, slapen is toch wonen?'
'Maar alleen voor slapen dus'
'Nouja, de rest gaat u niet aan'
'HaHaHa'
'haha'

Dan komt het kleurgehannes. Ik wil zwart. Zwarte vloerbedekking. 'Weet u het zeker?' Ja, ik weet het zeker. Het is grote kamer weet u wel, dat kan met zwart. En er is ook nog een hele hoop licht. Twee daklichten en een enorm vensterraam op het zuiden. 'Waar zit het trapgat?' vraagt hij ineens. Haha, hij gelooft het nog steeds niet. Volgende keer zal ik een duur overhemd aantrekken als ik vloerbedekking ga kopen. In zijn hoofd probeert hij een voorstelling te maken van de kamer. Nu ziet hij een trap uitkomen op een groot uitgevallen zoldervertrek. 'Het trapgat is in de gang'.

'Oh'

Over twee-en-een-halve week komen ze het leggen.

Nu moet ik nog gordijnen en boekenkasten. Dan kan ik er gaan wonen. Als de nieuwe CV-ketel erin zit. Ik had gehoopt dat die nog wel even mee zou gaan, maar nee, de cv-monteur keek me meewarig aan. 'Die is afgeschreven meneertje'. Grmbl. Maar toch, van dat 'meneertje' word ik opstandig. Nonchalant, bijna terloops: 'Oh, dan doe ik er een nieuw keteltje in, wat kan dat nou kosten, duizendje of twee?' Alsof het me niets interesseert. Net als bij die tapijtpooier. De weeromstuit. Gelukkig heb ik van de week mijn huis verkocht, dus dat scheelt een paar centen. Over een maand zit ik in mijn nieuwe huis. Er warmpjes bij. Ben ik ook van dat 'meneertje' af.

Dan ben ik weer gewoon meneer.

Het nadeel van een wedstrijd zoals Arsenal afgelopen woensdag speelde is niet eens dat er geen doelpunten zijn gevallen, maar vooral dat het alle andere wedstrijden reduceert tot amateuristische potjes voetbal. De grandeur van diagonale passes die buitenkant schoen over het smetteloze veld in het Emirates stadion scheerden en stuk voor stuk aankwamen bij de voorwaartsen die alleen maar oog hadden voor elkaar en niet voor het doel van de tegenstander.

Alsof ze niet wilden scoren. Alsof ze bang waren de honger te verliezen, omdat ze weten dat de dramatiek van een niet gemaakte goal nog veel meer spanning en emotie opwekt dan een wel gemaakte goal. Die ene goal maak je dan liever in blessuretijd, anders wordt het ook maar galleryplay waar de tegenstander een beetje willoos in rondhobbelt. Nee, kop of schiet de bal maar vlak langs de paal, schiet hem in de handen van de keeper of uit de draai net in het zijnet. Onvergetelijk. Wat een wedstrijd.

CSKA Moskou speelde tegen de Harlem Globetrotters. Maar wel voor het echie. CSKA had maar één attractie, een eeneiige tweeling die alleen maar te onderscheiden waren door hun voorletter en rugnummer. Alexei en Vassili Berezutsky. Wat een schitterende wedstrijd. En maar goed ook dat de spits met de mooiste naam ter wereld ternauwernood net niet scoorde.

Vágner Love.

Ik erger me niet hoor. De parkeerconsole voor de slagboom bij het parkeerterrein van het station haalt eerst mijn creditcard een keer of dertig heen en weer en vreet hem daarna op. Verbouwereerd staar ik naar het gleufje. Het leek zo makkelijk. Toen maar op de infoknop gedrukt. Ik hoor twee keer piep en daarna een brabantse stem van een man. 'Uw apparaat vrat mijn creditcard op' zeg ik vriendelijk. 'Wablief?' Aha, ik moet mijn zinnen niet quasi grappig inzetten, ik probeer het nog een keer. 'Mijn creditcard is in de parkeerautomaat achtergebleven, ik krijg hem niet terug'. De man reageert routineus 'Dan moet u gewoon vijf meter naar achter rijden en dan weer naar voren, dan komt het goed'.

Nadat ik vijf meter heen en weer heb gereden zit ik gewoon weer naar dezelfde lege gleuf te staren. Er komt niets uit. Het leek me al sterk. Ik druk nog een keer op info. Nu krijg ik een dame aan de lijn die haar telefoon heeft ingeslikt denk ik, want ze schalt kneiterhard over het parkeerterrein. Deze mevrouw weet niets van vijf meter voor of achteruit rijden. Ze neemt mijn gegevens op 'voor als de kaart er weer uitkomt', ze drukt de slagboom voor me open en waarschuwt me wel dat ik mijn creditcard moet blokkeren. 'Anders heeft u een heel groot probleem!'. Ik? Ja, ik ja. Wie anders. Ik vraag me meteen af hoe ik dan weer van dat terrein af moet komen 's-avonds, maar dat zullen we wel zien.

De rest van de dag loop ik door wind en regen van station naar station. Treinen te missen die ik eigenlijk wilde hebben. Te laat voor trainen. Geen tijd om te eten. Moet nog naar de Ikea. Moet nog troep uit mijn huis opruimen. Moet nog de makelaar bellen, want er is een bod op mijn huis. Moet nog tapijt bestellen. Moet nog iets verzinnen voor mijn nieuwe collega. Moet nog geld overmaken. Moet nog zoveel. In de trein naar huis kan ik mijn e-mail even bijwerken. Aha, artikel afgekeurd. Moet over, maar ik heb tot vrijdag. Shit. Nouja. Soit. Er komt wel weer inspiratie voor iets nieuws.

De aannemer belt. De koffie is op. Of ik er om 8 uur kan zijn, want er moeten ook nog 2 verwarmingsradiatoren naar boven worden getild. Welja. Tijd zat. Maar ik erger me niet. Sterker nog, ik begin er steeds meer zin in te krijgen. Tegenslag hou ik af en toe wel van, anders krijg je je leven ook maar voor niets. Daar is geen zak aan.

Ik rijd weer van de parkeerplaats af. Raampje open. Doet het niet. Ik stap uit en druk op info. Weer een brabander. Ik leg uit hoe ik op de parkeerplaats ben gekomen. Hij begrijpt het. 'Mag ik de laatste vier cijfers van uw creditcard?' Sjongejonge, nee idioot! Die zit in dat apparaat. Dat weet ik toch niet uit mijn hoofd. Nu begrijpt ie het wel en laat me eruit. Oja! mijn creditcard blokkeren. Ik bel het helpnummer, alles komt goed, 'maar heeft u voor mij uw 8-cijferige debokkeringscode?' Van binnen word ik vrolijk. Een code die ik zes jaar geleden heb opgegeven en ik dreun hem uit het niets op. Alles geregeld. Zie je wel, ik heb het druk, maar ik ben nog lang niet in de war.

Bij het uitstappen blijf ik nog even aan een deurstrip van mijn auto hangen, die ligt er meteen af. Lachend stop ik het ding in mijn zak. Tsja, je bent in een goed humeur of je bent het niet. Mij krijgen ze niet gek.