Seelaavie

To all the girls I've loved before: Jullie worden bedankt! Ik word nu namelijk uitgemaakt voor een complexe 30+ man. Zo eentje die bang is voor rammelende eierstokken en voorbarige bezoekjes aan ouders, vriendinnen en collega's. Bang voor 'is dit'em nu?' De retorische vraag die je als debutant in het privéleven van je aanstaande ex met een vette knipoog wordt gesteld, maar die minder vrijblijvend is dan men wel wil doen geloven.

Aangezien ik opgegroeid ben met een boxer - een hondenras waarvan de basisemotie oneindige overmoedige levensvreugde is - weet ik goed wat een verkeerde opvoeding met deze beestjes kan doen. We gingen namelijk altijd op vakantie naar Frankrijk en in Frankrijk zijn ze bang voor boxers. Als ik op de camping een boxer zag dan rende ik er dolgelukkig op af om ons levensgeluk te vieren. De Franse eigenaar echter trok verschrikt zijn boxer terug en begon in het Frans vervaarlijk te foeteren. Ik begreep daar he-le-maal niks van. De Franse boxers ook niet, want die bleven nors en onaangeroerd achter hun baasje staan.

Mijn vader kon dit uitleggen. Verkeerd opgevoed. Fransen voeden hun hond verkeerd op. Of dat nu waar is of niet, als je zes jaar bent geloof je je vader en dus was ik vanaf toen op mijn hoede voor Franstalige boxers. Maar duidelijk mag zijn dat je aan een hond veel kan verpesten. Vraag maar aan Martin Gaus of aan Bridget. Als je een hand opsteekt naar een hond en hij begint te grommen en te kwijlen, dan kan je ervan op aan dat zijn baasje de gehoorzaamheid er bij dat beest heeft ingeramd. De Fransen hebben menig boxer gebroken.

Waar gaat dit naartoe vraag je je af, dat wordt nu duidelijk. Mijn punt is: wij complexe 30+ mannen zijn helemaal niet bang voor eierstokken en ouders. Integendeel. Kinderen zijn leuk en ouders zijn goed in te schatten... Maar vrouwen? Aiaiai, die zijn nog wispelturiger dan een alcoholistische vader. Bij wijze van spreken. Je weet nooit wat je kan verwachten en waarom je nu weer een knal voor kanis hebt gehad. Alles is potentieel verkeerd: Van je lievelings T-shirt tot aan een keer de afwas laten staan. Dus ja, daar word je als man wat apathisch van. Dat is om de wanhoop te voorkomen.

Neem bijvoorbeeld haar naderende verjaardag. Zeven weken lang weet ze geen kado en wil ze van geen feestje weten. Alles is ingewikkeld. En op de dag zelf kruipt ze 's ochtends tegen je aan, friemelt aan je borsthaar en zegt dat het zóóó jammer is dat je geen dag vrij hebt genomen. Als ze nee zegt bedoelt ze ja, behalve als ze nee zegt. Wanhoop.

Single mannen van 30+ hebben te veel meegemaakt, en in tegenstelling tot onze gebonden geslachtsgenoten hebben wij die vrouwelijkheid nooit echt onder de knie gekregen. Vrouwelijkheid is namelijk een emotioneel overdraagbare aandoening waar je een tijdje aan blootgesteld moet worden om haar te begrijpen. Ik ben dus niet complex of ingewikkeld of wat dan ook...

Ik ben kerngezond.

Ze tekende keurig twee hokjes op een papiertje. Het ene hokje schuin boven het andere. 'Hoogopgeleide vrouwen' zei ze terwijl ze een rondje trok om het bovenste hokje 'kunnen dus niets met laagopgeleide mannen'. Het schijnt dat daar de grootste kloof tussen zit qua singles. De twee grootste groepen en ze matchen het allerminst. Dat komt mooi uit, dacht ik bij mezelf, ik ben namelijk wel hoogopgeleid, dus dan zijn al die hoogopgeleide vrouwen mooi voor mij. Niet dat ik ze ergens kan vinden, want de hoogopgeleide single vrouw is zo ongeveer het best verstopte vrouwensoort wat er rondloopt. Of schijnt rond te lopen.

Volgens mij heb ik wel eerder geklaagd over de vindbaarheid van deze enorme groep vrouwen. Het zijn er wel een miljoen ofzo, dus je zou denken dat je ze weleens tegenkomt. Helaas niet in het wild. Hoogopgeleide vrouwen gaan namelijk niet uit. Ze zeggen van wel, maar ze bedoelen dat ze heel vaak met één of een paar vriendinnen uit eten gaan. Dat is strikt genomen misschien wel uitgaan, maar ik hoop niet dat ze verwachten dat ik even aanschuif om een telefoonnummer te vragen ofzo. Bovendien weet je nooit welke van de twee of drie of vier nou single is. Want anders dan bij single mannen – die gewoon net even ruwer afgewerkt zijn qua mode en gedrag – kan je aan de single vrouw niet zien dat ze single is.

Hoogopgeleide vrouwen ontmoet je dus niet in de kroeg. Die ontmoet je in het restaurant of in de supermarkt, maar daar spreek je ze niet aan. Natuurlijk kijk ik weleens stiekem rond in de supermarkt. Bij het magnetronschap, of vlak daarnaast bij de gesneden groenten en dan speciaal de éénpersoonsporties, maar ik heb daar nooit enig aanknopingspunt kunnen ontdekken. Ik kan natuurlijk wel iets verzinnen, maar heb daar lef voor nodig en om nou twee biertjes te drinken voordat ik naar de supermarkt ga, gaat me te ver. Dan krijg je teksten als: 'zal ik je appels voor je wegen?' of 'het is echt weer voor zuurkool met worst!' en die doen je op zijn minst laagopgeleid overkomen.

Er is dus wel een kloof tussen hoogopgeleide vrouwen en laagopgeleide mannen. Maar er is sowieso een kloof tussen hoogopgeleide vrouwen en alle mannen. Hoogopgeleide vrouwen hebben namelijk een broertje dood aan versierd worden, want dat is over het algemeen toch een pre-historisch biologisch spelletje van sierlijk gedraai en geborstklop. En bij hoogopgeleide vrouwen ga je niet op je borst kloppen. Daar praat je mee over gewichtige zaken. Over het leven en het werk. Hoogopgeleide vrouwen zijn bedreigend omdat ze altijd hoogopgeleid doen. Dat geldt dus niet voor mannen, want die doen altijd even dom. Hoogopgeleid of niet, testosteron voert de boventoon.

Helaas, helaas, het moest haast wel. Statistisch gezien is het een feit. Hoogopgeleide vrouwen zijn ook voor mij te moeilijk. Want in de supermarkt, in een rij vol mooie vrouwen met een single menuutje in de hand, is mijn enige flirt toch het jonge ding achter de kassa.

Bij mij is het meestal mis. Mijn smaak is er niet geraffineerd genoeg voor. Ik dien gekleed te worden, anders is het niks. Ik heb serieus wel te horen gekregen dat de trui die ze over mijn hoofd trok - om daarna aan de rest van mijn kleren te beginnen - echt-niet-kon. Het was dat ik wel aardig kon zoenen. Tss, alsof haar dronken mond het verschil tussen mijn mond en dat van een willekeurige rashond had kunnen onderscheiden. Het zoenen was goed, maar die trui liever niet. En dat geldt voor al mijn truien, behalve als ze 298 euro kosten. Die trui vinden ze allemaal schitterend.

De laatste vijf jaar kleed ik mezelf daarom zeer minimalistisch. Een spijkerbroek - sorry, een jeans - en een T-shirt in het zwart of in het wit. Die ik al jaren keurig bij één of ander plaatselijk hip modewinkeltje kocht, maar die voor een paar euro bij de dump te koop blijken te zijn. En schoenen. Volgens mijn zus heb ik veel schoenen, maar dat valt wel mee. Ik koop gemiddeld 1,5 paar schoenen per jaar, dus dat zou betekenen dat ik inmiddels 7,5 paar schoenen heb. Klopt precies. Tussendoor heb ik natuurlijk wel eens andere kleren gekocht, maar dat was zelden een succes. Van de zomer is dat allemaal in vuilniszakken verdwenen door toedoen van de vrouw die ik mij dat wel wilde laten toedoen.

Ik ging er hard op vooruit. Mooie man was ik. Dingen doorgecombineerd. Kleur in m’n garderobe. Voorheen hield ik wel van kleur, maar dit was anders. Toegegeven, ik zag dat ook wel hoor, maar ik heb altijd last van een beetje schaamte ofzo. Als ik voor kleren ga shoppen, dan koop ik het liefst wat iedereen laat hangen. Dat lijkt geen schaamte, maar het is het wel degelijk. Ik kan het niet zo goed uitleggen. Het heeft er geloof ik mee te maken dat ik niet graag naar mijzelf in de spiegel kijk als er andere mensen bij zijn. Want o-wee als ik ijdel lijk! Dat wil ik niet. Ondertussen wil ik wel opvallen, want ik heb aandacht nodig. Ja, ook ik heb een vrouwelijke kant.

Handig voordeel van deze kledingstukken is dat er geen duidelijker statement voor het single-zijn bestaat. Dit soort kleding betekent ongeveer wat een trouwring voor getrouwde mannen betekent, maar dan omgekeerd. Daarnaast straal ik uit dat ik niet zo gek op mezelf ben als die idioten die elke nieuwe collectie rechtstreeks van de pop kopen. Kortom, ik ben een mooi project. Als je je afvraagt waarom die botte clown in z’n net-niet-kleren altijd met leuke meiden de kroeg verlaat, heb je hier je uitleg. Andersom geredeneerd; goed geklede mannen liggen slechter in de markt. Die zijn al van iemand. Da’s dus vrouwelijke territoriumdrang.

Het voelde best leuk trouwens, om even zo geclaimd te worden. Beetje trots voelt dat. Goed zelfs. Nu ga ik maar weer terug naar m’n jeans-met-shirt en af en toe een Mickey Mouse trui.

Ik moet ook aan mijn seksleven denken.