Seelaavie

'Yolanthe zie ik altijd met een Magnum in haar hand op die reclame staan'. Mijn zus kijkt me vreemd en veelbetekenend aan, want wij zijn de enige twee die op dat moment de gehele verwarring al doorzien. Wij snappen meteen dat mijn vader Yolanthe aanziet voor iemand anders. Al komen we niet meteen op de naam, we komen tot '..die van Desperate Housewives..'.

'Dat is Yolanthe niet man!' zeg ik, 'dat is dinges van Desperate Housewives'. Mijn vader wil het nog niet geloven, dus voor de zekerheid vraagt hij aan mijn moeder wie er op die reclameposter staat bij dat ene benzinestation. 'Welk benzinestation?' wil mijn moeder weten. Nu komt mijn zwager ook in het gesprek, want er is verwarring of het desbetreffende benzinestation van Texaco of Esso is. Mijn moeder weet van geen Esso-station. Dat klopt, want het is Texaco. 'Maar heb je die poster daar dan niet gezien', vraagt mijn vader als eindelijk duidelijk is dat het een Texaco station is en geen Esso. 'Nee' zegt mijn moeder 'Ik heb daar nog nooit een poster van Yolanthe gezien'.

Mijn zus schiet in de lach, maar ik kan er niet meer tegen. Komt ook omdat het zaterdag is en ik heel erg moe ben van het uitgaan op vrijdag. 'Raaaaaaaah!' roep ik 'Dat klopt dat je Yolanthe daar nog nooit hebt gezien! Want het-is-Yolanthe-niehiet!' Mijn vader vraagt of ik het zeker weet en mijn moeder heeft geen zin meer in de discussie. Ik heb alweer spijt van mijn uitval, maar goed, mijn ouders zijn wel wat gewend. Zij doen het al 39 jaar zo, samen met zijn tweeën en met ons.

'Sjee mam, als ik ooit 39 jaar getrouwd ben, ben ik minstens 75 jaar oud', zeg ik.

'Als ik 75 jaar oud ben, ben jij 51' zegt mijn moeder.

Fuck ja. Die zit. Ik staar even voor me uit, terwijl het gesprek over gaat op hypotheken en brilmonturen. Ineens schiet het me te binnen! 'Eva Longeria' roep ik. 'Ja klopt' zegt mijn zus. 'Wie is dat?' vraagt mijn vader. 'Dat is die van die Magnum reclame' zeggen mijn zus en ik in koor.

'Ken ik ook niet' zegt mijn moeder.

Jong, knap en loaded, zo zijn 's lands begeerlijkste singels volgens de Grazia, met als basis outfit: een Vespa, een iPhone en een pak van Oger. Zo makkelijk is het dus. Koop een pak en je bent begeerlijk, volg een trend en je bent gespot als welgestelde single en rij vooral op een scooter, ook al regent het hier de hele zomer lang. Oja, en uitgaan in Jimmy Woo.

Dit lijken me meer tips om een pooier te scoren, een cokesnuivende consultant of een drugsdealer. Als ik mannen zie die er zo uitzien, moet ik altijd smalend lachen. Dan geloof ik niet dat er nog vrouwen zijn die daarin trappen. Dat kan haast niet, maar ja hoor. Ze halen wel het omslagartikel van de Grazia.

Met als voorbeeld de managing director van Eurosport Benelux., die 70 uur per week werkt. Dat is natuurlijk omdat hij ook zelf het commentaar bij alle sporten moet inspreken, want veel mensen kunnen daar niet werken, denk ik. Of kijk jij weleens naar Eurosport? Behalve dan omdat het de enige zender is die je kan ontvangen op je hotelkamer in Salau?

Of Ben Woldring? Johnny de Mol? Jort Kelder? Kom op man! Dat had je vader kunnen zijn. Vallen vrouwen dan toch voor het geld en het leuke pak? Ja hè? Zo simpel is het. Wij vallen voor billen en tieten en vrouwen voor geld. Had ik al verteld dat ik een pakhuis heb in de binnenstad? En een slaapkamer van 44 vierkante meter? En een blog op de Grazia site? Bij deze.

Alleen één ding nog, er staat in hetzelfde artikel dat succesvolle mannen op zoek zijn naar vrouwen die een intellectuele uitdaging zouden zijn, wees trots op je hersens! Haha, nou vergeet liever je hersens zou ik zeggen, dat is veel slimmer. Ruil ze in voor een kort jurkje en laat de natuur haar werk doen.

In de Ruk & Pluk had ik al zeker 28 Nederlandse nummers achter elkaar uit de jukebox laten schallen; ik had ook meer dan alleen bier had gedronken. Tequila. Ruk en Pluk waren twee homo's met een kroeg. De één had een snor die eindigt in twee bakkebaarden en de ander zag eruit als je buurjongetje. Wie Ruk was en wie Pluk weet ik niet. Hij met die bakkebaarden lijkt me Ruk. Hij is dood, net als de ander. De één had kanker en de ander verdriet. Ik vind ze lief, maar ik ben dan ook ladderzat.

Nu is er een andere eigenaar. Ook een pot, merkt Jolanda op die '..uit een gat komt waar ik nooit meer inpas..' Jolanda ziet eruit als de barman van mijn stamkroeg in Alkmaar, die al drie weken in het nieuws is omdat het de rokerskerk is. Ik ben gestopt met roken en eigenlijk ook met mijn stamkroeg. De Ruk & Pluk heeft kleedjes op tafel en asbakken. Aan de bar zitten pruiken met mensen eronder, waarvan er één begint er te praten. Het is geen pruik, het is echt haar en ze is al zeventig. Pittig wijfie. Daar komt Petertje met de frikandellen. Ik ben zo zat als een aap.

Volgende week 4 uur hier, dan gaan we naar kwakoe, want dan kunnen we twatwa vogeltjes kijken, spreken we af met Ramon uit Suriname. 'We gaan met een snorder hoor, taxi's zijn veel te duur', zegt Ramon. Ik staar naar de tramhalte op de Middenweg. Een grote Grazia poster staart mij aan uit de abri, de number 1 Glossy van Nederland.

'Kijk Ramon! daar blog ik voor!' roep ik terwijl ik Ramon aan zijn mouw trek. Ramon kijkt me vreemd aan. Bloggen zegt hem niks en damesglossy al helemaal niet. Weemoedig kijk ik naar Ruk en Pluk die me vanaf hun portretten boven de wc-deuren begripvol aankijken. Ik hef mijn glas.

'Op Ruk en Pluk!' schal ik door de kroeg.

Jolanda bromt instemmend mee.