Seelaavie

Lieve Christine,

Ja, dat is lang geleden, dat je een brief van mij hebt gehad. Ik weet het. Je weet nog wel wie ik ben. Die jongen die je ooit twee jaar achtereen op dezelfde camping ontmoette, waar je werkte. Of zelfs drie jaar, maar dat laatste jaar was ik met mijn vriendin. Was minder leuk dat laatste jaar. Zij is mijn vriendin niet meer. Dat is bijna tien jaar geleden.

Ik heb laatst nog naar je email-adres gezocht. Ik vond een stapeltje brieven op zolder bij mijn ouders. Stom is dat, ik heb jouw brieven nog wel, maar ik weet niet meer zo goed wat ik zelf schreef. Dat ben je zo gewend met e-mail tegenwoordig, dat je kan terugzoeken wat je zelf schreef.

Veel gebeurd hoor sindsdien. Toen zat ik nog op school en was zo groen als gras. Dat wist je wel, dat is twee jaar lang het centrale vakantiethema geweest van onze vakanties daar. Ik ben nu niet meer zo groen, maar ik wilde af en toe wel dat het zo was. Ik heb nog een foto van toen, dat we aan het zwemmen zijn in onze onderboek bij het Dune Du Pilat. Toen deed ik er uiteindelijk twee jaar over om eens ter zake komen. Ja, je dacht toch zeker niet dat ik speciaal was, ik was gewoon verlegen. Onbedorven.

Maar inmiddels heb ik het allemaal ook wel een beetje meegemaakt. Andere vrouwen natuurlijk. Ook vrouwen waar ik helemaal van in de hemel ben geweest. Maar ook vrouwen waar ik geen hout van snapte en vrouwen waarvan ik niet begreep hoe ze naast me terecht zijn gekomen. Het vlees is zwak en het mijne  steeds sterker. 

Gewoon zeggen dat je bindingsangst hebt, dat is een plausibel excuus. Ik heb ook eens geprobeerd om te zeggen dat ze niet leuk genoeg was. Niet doen, inschattingsfout. Dan trekken ze toch de conclusie dat je bindingsangst hebt. Dat zien ze in die romantische films namelijk. Dan ligt het daaraan. Aan mij.

Maar hoe is het met jou? Je kwam toen hierheen voor mij, speciaal voor mij. Maar ik was veel te groen, ik wist van niets. Ik schrok me rot. Daar ben ik te praktisch voor ingesteld. En ik heb gelijk gekregen Een romanticus ben ik niet, al dacht ik altijd van wel. Of misschien hooguit parttime. Als je Nederlands zou kunnen dan kon je dat wel op mijn weblog lezen. Haha, ik heb mijn 'manzijn' omarmt.

Als ik die brieven lees van jou, reagerend op dingen die ik schreef... dan was ik wel een beetje dom. Uiteindelijk zat jij bij je toenmalige vriend  met het angstzweet op je rug te wachten op je ongesteldheid, terwijl ik alleen maar schreef dat het vakantieliefde was. Wat het echt was weet ik niet, maar bot was ik wel. 

En soms zomaar in gedachten inzoomen op de huiskamer waar jij nu zit. En stiekum kijken naar jou en je man en je twee dochters. Met glinsterende zwarte krulletjes, diepe donkere ogen en vertederend lief. Je geeft Engelse les op een middelbare school met moeilijk opvoedbare kinderen en je man is de liefste van heel Frankrijk. Dat bedenk ik me dan... en buiten is het warm en binnen ligt een klein plankje met lekkere hapjes van kaas en stokbrood.

En af en toe, als de zon is neergedaald in de baai, dan kijk je naar de sterren en mompelt zachtjes: 'Meishje iek ben nieks for jau' en je denkt terug aan de tijd dat jij ook nog jong was en je nog zo hopeloos verliefd kon worden, dat je gewoon in een trein stapte en 2000 kilometer verder van het station belde dat je er was.

Ik denk dat dat het mooiste is wat iemand ooit voor me gedaan heeft...

Dikke kus en laat eens weten hoe het met je gaat,

Peter