Seelaavie

Sinds ik gisteren een quote van de opa van Madelief gebruikte moet ik steeds aan kinderboeken denken. Er zijn een paar titels die een ongelooflijke weemoed bij mij teweegbrengen, zoals 'Op je kop in de prullenbak' of 'Hoe Mieke Mom haar maffe moeder vindt' en 'Pappa is een hond'. Guus Kuijer is daarmee mijn jeugdheld. Maar de weemoed is dubbel, ik zal uitleggen waarom.

Mijn vorige vriendin was heel erg ziek (we hebben het over 1999). Psychisch ziek. Daar heb ik op Seelaavie nog maar weinig over verteld. Dat is vooral omdat ik niet in haar privacy wil roeren en ik ook niet zo'n behoefte heb om dat allemaal te herkauwen. Om een lang verhaal kort te maken, zij had last van een bipolaire stoornis en soms zodanig heftig dat ik het moest doen met één telefoontje naar de isoleercel per week. Alles werd ook nog eens versterkt door haar kutjeugd. Ik kan u mijn grijze haren uit die periode laten zien.

Maar er was één ding dat haar uit haar ellende kon redden. 'Het grote boek van Madelief' dat ik een keer kocht. Dat was namelijk één van mijn associaties met een heerlijke jeugd en de poging waard. En het werkte. Heel even kon ze dan alsnog kind zijn en zichzelf verwonderen over allerlei rare grote mensen dingen. Ik denk zomaar dat die boeken niet alleen voor mij belangrijk zijn geweest, maar voor heel veel mensen en als u ze niet kent, ga ze maar gauw lezen.

Nog even over mijn ex. Alles gaat uitstekend met haar en dat is best bijzonder als je kijkt hoe het was. Als je echter ooit nog in de Viva leest over meiden die door een dal gaan en een vriend hadden die hen erdoorheen hielpen weet dan dat dat maar voor heel weinig vrienden geldt. Voor mij in ieder geval niet en dat soort artikelen hebben mij alleen maar opgezadeld met een verschrikkelijk schuldgevoel, wat maar langzaam is gesleten. Ik kon het niet en dat was achteraf bezien ook niet zo raar.

Wat de titel van een boek al niet teweeg kan brengen in mijn hoofd vol macaroni.