Seelaavie

Okee nog eentje dan. 1 februari 2002 ging ik bij mijn vorige bedrijf weg. Toen ben ik mijn huidige bedrijf begonnen met m'n neef (zie 2 april). Gaat goed. Het was de dag voordat W.A. ging trouwen. Het was een goede beslissing.


-----Original Message-----

From: Peter Hoekstra
Sent: Friday, February 01, 2002 14:08
To: #NL All
Subject: doeg!

Mijn eerste laatste dag

Om 8 uur gaat de wekker, ik heb de luxe om deze om de negen minuten af te
slaan totdat om 10 uur de tijd rijp is om uit de veren te gaan. Om 11:13
loop ik het boemeltje van Alkmaar naar Amsterdam in, die precies op dat
moment vertrekt. Het valt me op dat ik geen moment stil heb gestaan bij de
vertrektijden van de treinen, ben van huis vertrokken toen ik zin had, heb
een broodje, een kop koffie en een kaartje gekocht en liep rechtstreeks de
trein in. De stoptrein is het leukst; als je tijd hebt en het geen spits is.
Vandaag heb ik besloten om stil te staan bij mijn laatste dag, het is
tenslotte mijn eerste.


De vader van Willem van Hanegem is omgekomen toen hij zich tijdens de
tweede wereldoorlog op een kind wierp tijdens een bombardement. Wat een
held. Willem van Hanegem heeft een innige vriendschap met Klaas en Louis,
twee zwakbegaafde fans van AZ. Willem is een held. In mijn dromen ben ik ook
een held; keeper van het Nederlands Elftal, drummer bij Paul Simon of redder
van vrouwen en kinderen in nood. Van de week droomde ik dat ik fantastisch
kon skateboarden, de dag erna heb ik een skateboard gekocht. Die staat nu
thuis trots tegen de muur geleund, ik kan namelijk niet fantastisch
skateboarden. Vannacht heb ik niets gedroomd, dus ik hoef vandaag niets te
kopen.


In Amsterdam stap ik uit, ik blijk helemaal op het achterste van het perron
te staan. Nooit bij nagedacht. Als ik met een vriend van mij met de trein
reis, stappen we altijd daar in waarvan hij weet dat we het minst hoeven te
lopen op het station van aankomst. Dat verpest de romantiek van de
treinreis. Op het Surinameplein staat al sinds jaar en dag af en toe een
zotte surinamer die met een halve liter bier in zijn hand de bomen zegent of
het verkeer regelt. Kom ik vaak tegen als ik naar mijn werk rijd. Vandaag staat
hij naast me op het tramperron en zit twee stoelen verder in de tram. Ik
probeer deze gebeurtenis als een teken te zien, wat me niet lukt. Ik geloof
niet in tekens. Ik moet wel om hem lachen. Hij moet altijd lachen.


Amsterdam is mooi, overal hangen vlaggen en achter mij zit een engelsman die
een engelsvrouw dingen vertelt over Amsterdam. 'On your right you see a
floating flowermarket', links zal je bedoelen, denk ik bij mezelf. De sfeer
is bijzonder door de lyrische klanken van de engelsman die zichzelf
duidelijk graag hoort praten en het versierde Amsterdam, ik voel me een
toerist. "De reis is mooier dan de bestemming". Dat heeft zeker gegolden
voor mijn werk de afgelopen jaren, verschrikkelijk leuk en waar je komt is
niet zo interessant. Ik begin maar weer een nieuwe reis, vanmiddag een
feessie en dan weer op weg. Ik krijg lucht als ik ademhaal... Lekker!