Seelaavie

Ik open de tuindeur en kijk verbaasd naar het lichtschijnsel dat over mijn achtertuin valt. Drie stappen verder zie ik mijn achterraam waarvoor een laken hangt dat het zicht op mijn huiskamer ontneemt. Omdat er een felle volle maan schijnt, valt mijn schaduw op het laken in het raam. De deur zwaait open, een klein meisje met kort donker haar roept vrolijk mijn naam en kust me op beide wangen. Verdwaasd loop ik mijn huis binnen. Op de boekenkist - die als salontafel dient - staan schalen met eten. "Ik heb voor je gekookt!", zegt ze trots.

Peinzend proef ik van de gerechten, best lekker. Ik ken haar gezicht ergens van. Ze trekt haar shirt omhoog en er zijn drie kleine littekens te zien. "Blindedarm?" vraag ik. "Kanker", zegt ze. Ik ken haar weer, het is Chantal. Vroeger ooit een jaar mee samengewerkt, nu is ze getrouwd en heeft een kind. Mooie meid. "Kom, we gaan..." ik pak haar uitgestoken hand. We lopen de stralende zon in en gaan naar een grijze Volkwagen Golf.

Mijn zus zit achter het stuur te foeteren op een vaag stuk plastic wat ze van de binnenkant van de voorruit aan het pellen is. Maurice helpt haar. Het regent. We nemen de A2 en komen uit in Den Helder. We weten eigenlijk niet waarvoor we komen en draaien om. Met een ruk aan de handrem draaien we 180 graden en rijden terug over de kanaalweg. Ik wijs op de windmolens en heb medelijden met de fietser die tegen de achtergrond van een kanaal, een dijk en veel wind & regen nog overduidelijk ver te gaan heeft.

Weer thuis aangekomen staat Chantal met onze kinderen op me te wachten. "Is het gelukt?", vraagt ze. Ik antwoord ja en wil haar vastpakken, maar ze is een geest. Een traan rolt over haar wangen. "Niet huilen mamma", zeggen de kinderen. Ik loop door naar binnen. Ik kijk om. De kinderen zijn weg, Chantal ook en de parkeerplaats echter mijn huis is helemaal leeg. De buurman vraagt of ik een hek om mijn dakterras heen wil. Dat wil ik wel.

Het is middag en de zon glijdt in lange trage banen over mijn drumstel. Ik schenk een glas wijn in en kijk re-runs van Hill Street Blues. Ik speel drie bladzijden Dante Agostini, luister Palm Grease van Herbie Hancock, lees een album van Heinz en de verzamelde werken van Jimmy Corrigan - The Smartest Kid on Earth. Lekker met mijn eigen spulletjes. Ik mis haar nu al.

De telefoon rukt me wakker uit mijn slaap. "Gaat het weer een beetje?" vraagt een vriend.

Vaag en verward mompel ik ja.