Tijd
Er staat een groep kakkers bij de begraafplaats. Ze zijn op fietsen en met hun voor hun leeftijd iets te dikke vriendinnetjes hebben hun spekjes in mantelpakachtige nettigheid gestoken. Kakmeisjes zijn vaak een beetje chubby vind je niet? Dat hoort een beetje bij kakmeisjes. Kakkers zijn trouwens net mensen. Ze omhelsen elkaar enzo en ze zijn heel lijfelijk. Misschien is dat omdat er net iemand is begraven, maar toch lijken ze niet verdrietig. Ik weet niet of ze er staan voor een begrafenis, na een begrafenis of voor de start van één of andere rally. Het is aan hun lichaamstaal niet af te lezen. Ze hebben wel allemaal mooie fietsen van degelijke merken. Zwarte Hollandse degelijkheid met trommelremmen.
Gek hoor. Kakmeisjes maken in een dergelijk gezelschap altijd de indruk van gezelschap-te-zijn. Zelfs als ze nog jong en mooi zijn, zonder sherry en leren decolletés, maken ze de indruk eromheen te hangen. De jongens zijn hartelijk en slaan elkaar op de schouders en de kakmeisjes zijn een soort versiering. Bijna als voorbereiding op hun verdere leven van tennisclubs en fundraising. Wat zou er gebeurd zijn? Er is vast een oud-jaarclublid omgekomen bij een hartaanval. Zoiets, want iedereen is aanwezig, maar niemand echt verdrietig. De eminence in kwestie was al oud en goudbeknoopt. Het was zijn tijd.
Voor mijn voeten trippelt een muisje over de weg. Er loopt een kat achteraan met een zakdoek om zijn nek. De muis is al redelijk uitgeput, maar weet nog kris kras over het pad te rennen. Hard gaat het niet. De kat maakt zich niet druk, deze muis zal hem niet ontglippen. Even denk ik erover de muis te redden. Maar ach. Het is maar een muis. De stoet met kakkers fietst voor me langs. Even denkt de muis zijn kans te pakken door voor de kakkers langs te glippen, maar op het laatst is het geweld van spaakwielen op klinkers hem toch te machtig en hij deinst terug. De kat wacht hem likkebaardend op en geeft de muis nog eens een klapje. Arm beest. Zijn tijd is ook gekomen.